Vandaag deel ik met liefde mijn lunch favorieten passend in een koolhydraatarm dieet . In het afgelopen jaar heb ik mijn leefstijl weten te veranderen in een koolhydraatarm(er) bestaan. In de eerste drie maanden ging dat er streng aan toe. Ik weigerde onder andere brood, aardappels, rijst en pasta. Na 3 maanden minder streng en na 6 maanden at ik wekelijks af en toe weer wat meer koolhydraten. Inmiddels ben ik gewend aan een heel andere leefstijl met veel beweging en eet ik bijvoorbeeld nu weer met regelmaat een heerlijke zelfgemaakte pasta of schotel met aardappels. Op zoek naar Kaascracker Makkelijker kan ik hem niet voor je maken. Dit is dan ook echt mijn favoriet! Neem een schoteltje en een plak voorgesneden kaas. Of net zoals ik vaak doe: Beleg een bordje vol zelf gesneden plakjes kaas . Zet het schoteltje met de plakjes kaas of de voorgesneden plak kaas in de magnetron voor ongeveer 90 seconden. Check daarna even of de gehele plak kaas stolt (pas op heet!). Zo niet, geef hem dan nog 30 seconden. Laat de plak vervolgens afkoelen tot hij volledig is uitgehard. Tadaa! Je heerlijke kaascracker is klaar. Besmeer met bijvoorbeeld roomkaas, een plakje ham […]
Mama van Dijk
In huize van Dijk zou enkel monochrome of houten speelgoed te vinden zijn beweerde ik drie jaar geleden stellig. Het moest vooral prachtig en duurzaam zijn. Speelgoed zonder felle kleuren en eindeloze herrie bij het indrukken van knopjes. Met die gedachte loop ik lachend de zoldertrap op. Op mijn heup rust een gigantische mand vol plastic gekleurd speelgoed. Boven aangekomen wissel ik één en ander om waarna ik met een mand vol ander speelgoed in dezelfde categorie “plastic en herrie” mijn weg naar beneden kan vervolgen. Ergens is het mis gegaan zou je denken..
Het is dochterlief die buiten poseert als een trotse (poppen)moeder die aanstalten maakt om haar newborn voor de allereerste keer mee naar buiten te nemen. Het moet vast ook daadwerkelijk zo hebben gevoeld want het is die bewuste zonnige middag dochterlief die dit keer zelf vraagt; Mama, wil je even een foto van me maken?” Trots zwaait ze naar de camera. Groene vijand Als ik ’s avonds de foto laat zien aan manlief valt me pas op hoe lief ze erbij staat te glunderen maar hoe afschuwelijk groen de oprit is. Tegelijk voeren mijn gedachten me terug naar de proef met schoonmaakazijn die ik achter het huis al eens uitprobeerde. Aangezien ik weet dat die proef uiteindelijk resulteerde in nieuw gras schrap ik die dit keer van de to do list. Gele vriend Toeval of niet. Die week ontvangen wij, of eigenlijk Papa van Dijk, de Kärcher K4 Full Control. Een hogedrukreiniger met de nodige snufjes. Ik lees verwachtingsvol dat hij niet alleen geschikt is voor de buitentegels, maar ook voor het hekwerk, het tuinmeubilair, de (motor)fiets, de auto en voor het afspuiten van buitenmuren. Als een dag na de levering ervan manlief thuis komt van een twee daagse rit […]
“Allen vermoeid en belast kom tot Mij.” Uit volle borst zingen mijn gedachten mee terwijl mijn stem stil blijft. “Uw nabijheid is wat ik verlang. ” Aan tafel komt een gesprek op gang. Een gesprek rondom rouwverwerking, verlies, gemis en het zicht op de toekomst. Een gesprek met een driejarige die in eenvoud het gemis zo mooi kan verwoorden. Rollercoaster De afgelopen weken, maanden, zijn zwaar geweest. Een rollercoaster waar geen achtbaan tegenop kan. Normaliter houd ik van ze. Het slingeren in zo’n wilde variant van links naar rechts terwijl de adrenaline kick door je lijf schiet. Als we in afgelopen weekend samen om de tafel zitten blikken we weer even achterom. Alweer twee maanden geleden stonden we om het graf van onze (schoon)vader. Veel te jong moesten we afscheid nemen. “Zullen we naar opa?” roept mijn dochter opgewekt. Goed lieverd. Die middag racet ze over de begraafplaats, de route naar zijn graf had ze zo goed onthouden. Trots stapt ze van haar nieuwe fiets ter hoogte van zijn graf terwijl ze wegloopt. Haar voetjes zet ze op het zand. “Nu heeft opa hem ook gezien”. Bijna beter? Thuis aan de keukentafel is het dochterlief die vervolgt; “Opa is nu […]
Natuurlijk vieren wij Pasen ook met lekker eten. Alhoewel jullie de afgelopen weken hier en daar ook een aantal paasgedachtes met diepere boodschap hebben gelezen is het Paasfeest natuurlijk ook een goede reden voor het wegwerken van een overheerlijke chocolade paashaas en meer. Het zal vast aan mij liggen maar als ik zo’n paashaas ontkleed wil ik maar één ding; een eerste hap in zijn oren zetten. -liefst zijn hele kop, just telling. Vandaag een paar inspiratie tips voor een onvergetelijk paasfeest.
Lief kind Je mag gillen lachen huilen Je mag schreeuwen brullen schuilen Je mag nu en voor altijd In de storm en in de regen In de zon of met wind tegen Je mag rennen, vallen, opstaan Je mag samen en alleen gaan Je mag nu en voor altijd Al ben je groot of nog zo klein Je mag helemaal jezelf zijn Spread love En dat geldt vandaag ook voor jou lieve lezer. Je bent prachtig, mooi gemaakt. Of je de zon in je gezicht voelt of intens veel wind tegen ervaart. Je mag helemaal jezelf zijn! Al ben je groot en voel je je soms zo klein! Je bent prachtig. Je bent bijzonder. Je mag er zijn! -x- Mama van Dijk
Eind vorige week bood een Franse politieagent zichzelf aan tijdens een terreuractie. Hij zou willen ruilen met een aantal gewonde gijzelaars. En zo nam hij hun plaats in, hij ruilde. Op dat moment stond hij nog als enige tegenover de gijzelnemer die hem vervolgens onder vuur nam. Een dag later overlijd de politieagent aan zijn zware verwondingen. De gijzelnemer schieten ze dood. Een walgelijke terreuractie en een bijzondere heldendaad. Mijn gedachten gaan uit naar iedereen die hem lief was. Een heldendaad. En dat was het! Juist in deze tijd brengt de gedachte aan die heldendaad me ook ineens zo dichtbij Pasen. Een heldendaad Het is zondagmiddag als ik een vriendin tref bij de kerk. Zin om te gaan had ik niet. Echt niet! De nacht had me na een druk weekend niet veel rust gebracht en terwijl ik met gitzwarte wallen de kerk binnen wandel veranderd dat gevoel toch in dankbaarheid. We nemen plaats in ons kerkgebouw op de harde glanzende banken. Mijn ogen richt ik op de witte tafels voorin de kerk. We vieren avondmaal. Niet veel later sluit ik aan in de rij, neem ik plaats voorin de kerk aan die meterslange tafel. De opstelling, de witte kleden, […]
Terwijl we samen gehurkt in de tuin zitten wijs ik omhoog. Kijk Naomi, daar, op de hoek zitten vogeltjes. Zie je ze? Dochterlief maakt een opgewerkte indruk en reikt met haar handjes omhoog. Ze maken een nestje vertel ik haar, en soms, vervolg ik, laten ze ook wel eens wat takjes vallen. Misschien word hun huisje wel een beetje te groot? Naomi begint te rapen. Daar! Klinkt enthousiast! Geloofsopvoeding, een moeilijke taak?
Doda? Ja feitelijk gezien ben ik niet alleen tante maar ook aunt (in Engels) en doda (in Hebreeuws). In onze wilde tienerdromen woonde we, zuslief en ik, in een twee onder één kap. Konden onze kinderen via een deurtje in de schutting oversteken naar de tuin van de ander. Dat kleine deurtje (dat ik me voorstelde) tussen het leven van onze kindjes in werd een vliegreis van 5 uur.









