Tandenpoetsen bij jonge kinderen zonder strijd? Of dat mogelijk was, dat vroeg ik me hardop af met mijn zoon in mijn armen geklemd. De strijd rondom tandenpoetsen bij kinderen ken ik. Zeker nadat ik járen eerder met een dochter bij de kindertandarts belandde omdat er tegelijk vijf gaatjes behandeld moesten worden. Na alle inspanning. Vijf!!
Daar, achter haar 13 jaar oude duettes, vanuit het keukenraam zie je haar kijken. Zeker na de klok van twee een keer. Ze wacht en verwacht.. Want haar kroost dat een nieuwe dag school heeft voltooid komt dan naar huis gefietst. Normaliter dan, buiten vakanties om. Het fietspad tussen weilanden door is zichtbaar vanuit haar keukenraam. Net als de school in winterdagen, dat vanuit haar woning dan door de bomen zonder blad, nog net te zien is. Soms mijmer ik daarbij met gevouwen handen of de toets goed mag gaan, meidenvenijn geen rol zal spelen, ze zich goed mogen voelen en veilig straks weer thuis zullen zijn. Voorbeeld Ik heb altijd een moeder gehad zoals ik zelf ben geworden. Zij kwam misschien minder met mijn ondernemersdrang of schrijflust overeen. Maar zij was ook zo’n verwachtingsvolle moeder. Iemand die er was uit school. Met een rol simpele biscuitjes of een lekkere koek. Met de deur los voor als je thuis kwam, met tijd en aandacht in het moment. Zoals zij mij, mijn broer en tweelingzus uit school verwachtte zo verwachtte ik haar thuis als moeder. Ze was er. Altijd. Thuis. Waar warmte en ruimte was om weer even simpelweg te zijn. […]
Herken je dat? Vrienden/vriendinnen om je heen die je in gesprek, in woorden en daden maar vooral in het dagelijkse, bij Jezus brengen? Ik voel me gezegend met dát cadeau van het leven. Samen oplopen met andere moeders die in hun opvoeding, levenswandel en passie hun oog richten op onze Hemelse Vader. Voor vandaag vroeg ik een lieve vriendin om de woorden die ze met mij deelde, ook met jullie te delen. Omdat we ook als we geen gelovige vriendinnen dichtbij hebben, elkaar als zussen in Hem, mogen bemoedigen en aansporen. Een beetje als vroegere penvriendinnen, op afstand. Deze schreef ze speciaal voor jou! En scrol vooral naar het einde van dit bericht, voor een persoonlijke uitnodiging! Rust(ig) maar.. We kennen het allemaal: het scheppingsverhaal. God maakte de hemel en de aarde en alles wat er op leeft. En hoe langer ik op deze aarde leef, hoe grootser en onbegrijpelijker het allemaal wordt. Overal is een antwoord op te vinden in de schepping. In het verhaal lezen we dat God sprak, het was er ‘en het was goed’. Het einde van het eerste hoofdstuk in Genesis gaat over de schepping van de mens. Dan mogen we lezen ‘en het was […]
“Beetje (s)pannend” klinken er peuterwoordjes. Zijn ogen vinden het zichtbaar lastig om met de snelheid van de trein nog enigzins een beeld te vormen van wat buiten is. Voor hij de door grote zussen aangewezen paardjes buiten kan scherpstellen zijn we immers al meters verderop. Maar hij geniet. Oh zo zichtbaar die dag. Net als de rest. We begonnen de dag zo grijs. Wat een dag dierentuin zou moeten worden valt zienderogen in het water. We skippen of wijzigen plannen en besluiten niet te gaan. Maar ondergetekende die gek wordt van weer een dag thuis, te midden van rommel en chaos, doet een voorstel. Een dagje treinen. In koor word het idee luid onthaald. YES! Ik zet de NS app op mn telefoon, boek railrunner kaartjes voor de kids (dagkaart €2,50) en een retourtje voor ons, als ouders. Wat een groot succes. De verbinding naar Arhnem is mega relaxt en het overstappen is een feestje voor de kids. We doen een dagje stad, voornamelijk om kleine broer te voorzien van nieuwe kleding en dat lukt alvast. De yoyo buggy komt weer akelig goed van pas in het stadsleven. We lunchen samen en genieten. Wat een rijkdom, dat kindervreugd. Zelfs bij […]
Vage klachten, goede bloeduitslagen. Misschien herken je het. Alles heb je onderzocht. Alles lijkt besproken. En niets wijst op een wezenlijk tekort, afwijking of andere uitzonderlijke uitslag. Ik was daar. Ik was die moeder. Van mri, tot algeheel onderzoek, van scans tot het uitsluiten van oogafwijkingen. Herkenning? Alles doen om te begrijpen waarom het lichaam de meest vage klachten liet zien. Compleet Ruim twee jaar geleden werd ik moeder van een prachtige zoon. Met al twee grote prachtige dochters in huis kon het geluk niet op. Compleet! Een ongekend portie goud. Zo voelt het. Maar ik ken ook de zorgen en hét zorgen, de struggles, de eindeloze jaren vol slapeloze nachten, de man van huis, de handen tekort, de armen moe van het dragen, de tranen teveel. En die lat zo torenhoog. Een lichaam dat signalen geeft ook, een lijf dat niet meer kan ontspannen, wel wil, maar toch blijft rennen en dan plots, plots opnieuw moet leren lopen. Niet letterlijk maar verlangzamen. Dát. Niet meer rennen maar lopen. Ik boek enigzins wanhopig een massage als redmiddel en dat blijkt dan ineens de eerste sleutel tot succes. De eerste hardnekkige klachten verdwijnen en langzaam maar zeker verdwijnt er meer… Want […]
Een combinatie die voelt als goud. Je camper gevuld met lievelingsmensen en een avontuur naar Zweden en Noorwegen. Wat mij betreft een samenhang van omstandigheden die je het allerliefst laat samensmelten omdat dát een gevoel op roept van ultiem geluk. Misschien was dat het. Een bijna filosofische gedachte. Vandaag lees je erover.
Zijn oranje minilaarsjes stappen die regenachtige dag door de natte bospaden. Weerskanten van zijn mondhoeken omhoog gevouwen. Zijn handen net als die van papa in zijn jas gestoken. Een stel ondeugende ogen mijn kant op kijkend. De verwondering dat ik hen al 2.5 jaar mn “mannen” kan noemen is een groots cadeau dat ik nog steeds niet altijd vatten kan. 2,5 jaar. Het is precies die bewuste 22e vd maand, 2,5 jaar geleden dat die grote kerel word geboren. Een prachtige grote bink, ruim 4 kilo, zo’n 53cm lang. Inmiddels maatje 104. Opnieuw verwondering. Hoeveel kan er gebeuren in 2,5 jaar.?! Och, ik geniet van deze leeftijd. De ergste baby onrust is voorbij gegaan. De grootste zorgen normaliter gestabiliseerd en het eigen karakter word moeiteloos kenbaar. Het geduld van de ouders steevast op de proef gesteld en in deze fase ben je doorgaans ook vooral de superheld. En, niet geheel onbelangrijk, er komt een liefde bij. Die voor de juffen op “schooltje”. Een heel bijzondere fase ja. Mijn baby werd een echte peuter! En met die ogen zie ik mijn mannen door het bos stappen. Tussen buien en grote modderplassen door. Stralend. Toen ik elf jaar geleden moeder werd zag […]
Mijn wangen kleuren die middag roze van opluchting. Ik hoop dat jij me kunt geruststellen, vertel ik. Heel even blijft het stil. Ik bekijk de kamer in de twee stille seconden van top tot teen, neem haar witte doktersjas in me op en er is zelfs tijd om de vraag “wat als..” door mijn gedachten heen te doorvoelen.. Opluchting Dwars door gedruppelde ogen met wazig zicht voel ik een beetje extra vocht oppoppen Zeker zegt ze. Er volgt een opsomming van resultaten. “Alles ziet er gezond uit. Je mag dit echt naast je neer leggen want ik zie geen enkele reden tot zorg. Wees alsjeblieft maar een beetje lief voor jezelf.” Dwars door gedruppelde ogen met wazig zicht voel ik een beetje extra vocht oppoppen. Wegknipperen lukt gelukkig moeiteloos. Een beetje lief zijn voor jezelf, die woorden echo’en na. Dat mijn centrale zicht die bewuste middag even wegviel bleek niet te verklaren. Los van het feit dat zij zag dat de bewuste moeder -die plaatsnam op haar behandelstoel- een beetje vermoeid bleek. Alsof de bom van weer tropenjaren intens zorgen en dragen even was gaan barsten. Ik dacht dat het prima ging vervolg ik later verzonken in gedachten en delend […]