All Posts By

Mama van Dijk

hormonen, dertig jaar, oestrogeen, progesteron, hormonale disbalans

Persoonlijk

Een ode aan hormonen

Ja ik vraag mezelf ook af hoe de titel zojuist tot stand kwam. Want met 35 in het vizier zijn de hormonale schommelingen van start gegaan. Om nou eens niet te praten over de fantastische symptomen die dat teweeg brengt wil ik vandaag inhaken op een ander vlak. De seizoenen en het meebewegen ervan. Zeker als je het niet voor het kiezen hebt om eens twee weken in bed te blijven liggen met je oh-zo-gezellige gemoedsrust. Wat een toestand Seizoenen in de hormonale toestand zijn er namelijk wel degelijk. Aan jou om ze te gaan herkennen. Want als je goed let op je hele gemoedstoestand, werkhouding gedurende de maand, energie en cyclus ga je 4 bijzondere seizoenen ontdekken in jouw weken. Voor de één oveigens nog niet of in nog veel mindere mate aanwezig. Een kleine sidenote. Dit is mijn ervaring en geen onderbouwd wetenschappelijke studie. Waar je in je blonde tienerjaren dansend op de golven de hele maand van energie uit elkaar spatte, veranderen er richting 30+ toch enkele zaken. En vanuit mijn ervaring deel ik. Zonder het aansmeren van potten zalf, pillen of je op een wortel dieet te zetten. Wellicht heb je het ook opgemerkt en vier […]

16 juni 2026 by Mama van Dijk

Moederschap, Review

Tandenpoetsen zonder strijd

Tandenpoetsen bij jonge kinderen zonder strijd? Of dat mogelijk was, dat vroeg ik me hardop af met mijn zoon in mijn armen geklemd. De strijd rondom tandenpoetsen bij kinderen ken ik. Zeker nadat ik járen eerder met een dochter bij de kindertandarts belandde omdat er tegelijk vijf gaatjes behandeld moesten worden. Na alle inspanning. Vijf!!

12 mei 2026 by Mama van Dijk

geloof, Moederschap

Een “op de uitkijk moeder”.

Daar, achter haar 13 jaar oude duettes, vanuit het keukenraam zie je haar kijken. Zeker na de klok van twee een keer. Ze wacht en verwacht.. Want haar kroost dat een nieuwe dag school heeft voltooid komt dan naar huis gefietst. Normaliter dan, buiten vakanties om. Het fietspad tussen weilanden door is zichtbaar vanuit haar keukenraam. Net als de school in winterdagen, dat vanuit haar woning dan door de bomen zonder blad, nog net te zien is. Soms mijmer ik daarbij met gevouwen handen of de toets goed mag gaan, meidenvenijn geen rol zal spelen, ze zich goed mogen voelen en veilig straks weer thuis zullen zijn. Voorbeeld Ik heb altijd een moeder gehad zoals ik zelf ben geworden. Zij kwam misschien minder met mijn ondernemersdrang of schrijflust overeen. Maar zij was ook zo’n verwachtingsvolle moeder. Iemand die er was uit school. Met een rol simpele biscuitjes of een lekkere koek. Met de deur los voor als je thuis kwam, met tijd en aandacht in het moment. Zoals zij mij, mijn broer en tweelingzus uit school verwachtte zo verwachtte ik haar thuis als moeder. Ze was er. Altijd. Thuis. Waar warmte en ruimte was om weer even simpelweg te zijn. […]

5 mei 2026 by Mama van Dijk

een hippe stoere rugzak voor een jongen, sticky lemon, jongen, rugzak

Peuter, Winactie

Hippe rugzakken voor jongens

Het leek alsof het gisteren was dat hij op mijn borst werd gelegd. Zojuist was ik voor de derde keer moeder geworden en de kraamweek was opnieuw begonnen. Toch? Overladen, vol geluksmomenten en met een dankbaar hart blijf ik voor mijn gevoel maanden staren. Maar de tijd haalde me in…

7 april 2026 by Mama van Dijk

onderstroom van rust, schepping, mamablog mama van dijk

geloof

Het is een cadeau!

Herken je dat? Vrienden/vriendinnen om je heen die je in gesprek, in woorden en daden maar vooral in het dagelijkse, bij Jezus brengen? Ik voel me gezegend met dát cadeau van het leven. Samen oplopen met andere moeders die in hun opvoeding, levenswandel en passie hun oog richten op onze Hemelse Vader. Voor vandaag vroeg ik een lieve vriendin om de woorden die ze met mij deelde, ook met jullie te delen. Omdat we ook als we geen gelovige vriendinnen dichtbij hebben, elkaar als zussen in Hem, mogen bemoedigen en aansporen. Een beetje als vroegere penvriendinnen, op afstand. Deze schreef ze speciaal voor jou! En scrol vooral naar het einde van dit bericht, voor een persoonlijke uitnodiging! Rust(ig) maar.. We kennen het allemaal: het scheppingsverhaal. God maakte de hemel en de aarde en alles wat er op leeft. En hoe langer ik op deze aarde leef, hoe grootser en onbegrijpelijker het allemaal wordt. Overal is een antwoord op te vinden in de schepping. In het verhaal lezen we dat God sprak, het was er ‘en het was goed’. Het einde van het eerste hoofdstuk in Genesis gaat over de schepping van de mens. Dan mogen we lezen ‘en het was […]

31 maart 2026 by Mama van Dijk

Huize van dijk

Wat maakt jou zo uniek?

Haar lange benen hangen over het aanrecht. Ze weet dat ik niet wil hebben dat ze daar zit maar toch ontroerd het me. Wil je ook thee? vraagt ze. Ze wacht niet op mijn antwoord en leest de vraag van haar pickwick zakje voor. “Wat maakt jou zo uniek”

30 maart 2026 by Mama van Dijk

Moederschap

Steeds een beetje meer.

“Beetje (s)pannend” klinken er peuterwoordjes. Zijn ogen vinden het zichtbaar lastig om met de snelheid van de trein nog enigzins een beeld te vormen van wat buiten is. Voor hij de door grote zussen aangewezen paardjes buiten kan scherpstellen zijn we immers al meters verderop. Maar hij geniet. Oh zo zichtbaar die dag. Net als de rest. We begonnen de dag zo grijs. Wat een dag dierentuin zou moeten worden valt zienderogen in het water. We skippen of wijzigen plannen en besluiten niet te gaan. Maar ondergetekende die gek wordt van weer een dag thuis, te midden van rommel en chaos, doet een voorstel. Een dagje treinen. In koor word het idee luid onthaald. YES! Ik zet de NS app op mn telefoon, boek railrunner kaartjes voor de kids (dagkaart €2,50) en een retourtje voor ons, als ouders. Wat een groot succes. De verbinding naar Arhnem is mega relaxt en het overstappen is een feestje voor de kids. We doen een dagje stad, voornamelijk om kleine broer te voorzien van nieuwe kleding en dat lukt alvast. De yoyo buggy komt weer akelig goed van pas in het stadsleven. We lunchen samen en genieten. Wat een rijkdom, dat kindervreugd. Zelfs bij […]

15 maart 2026 by Mama van Dijk

Moederschap

Opnieuw leren lopen…

Vage klachten, goede bloeduitslagen. Misschien herken je het. Alles heb je onderzocht. Alles lijkt besproken. En niets wijst op een wezenlijk tekort, afwijking of andere uitzonderlijke uitslag. Ik was daar. Ik was die moeder. Van mri, tot algeheel onderzoek, van scans tot het uitsluiten van oogafwijkingen. Herkenning? Alles doen om te begrijpen waarom het lichaam de meest vage klachten liet zien. Compleet Ruim twee jaar geleden werd ik moeder van een prachtige zoon. Met al twee grote prachtige dochters in huis kon het geluk niet op. Compleet! Een ongekend portie goud. Zo voelt het. Maar ik ken ook de zorgen en hét zorgen, de struggles, de eindeloze jaren vol slapeloze nachten, de man van huis, de handen tekort, de armen moe van het dragen, de tranen teveel. En die lat zo torenhoog. Een lichaam dat signalen geeft ook, een lijf dat niet meer kan ontspannen, wel wil, maar toch blijft rennen en dan plots, plots opnieuw moet leren lopen. Niet letterlijk maar verlangzamen. Dát. Niet meer rennen maar lopen. Ik boek enigzins wanhopig een massage als redmiddel en dat blijkt dan ineens de eerste sleutel tot succes. De eerste hardnekkige klachten verdwijnen en langzaam maar zeker verdwijnt er meer… Want […]

9 maart 2026 by Mama van Dijk

gezin op reis naar zweden, route zweden, camperroute noorwegen zweden

Een dijk van een camper

Met camper naar Zweden en Noorwegen

Een combinatie die voelt als goud. Je camper gevuld met lievelingsmensen en een avontuur naar Zweden en Noorwegen. Wat mij betreft een samenhang van omstandigheden die je het allerliefst laat samensmelten omdat dát een gevoel op roept van ultiem geluk. Misschien was dat het. Een bijna filosofische gedachte. Vandaag lees je erover.

27 februari 2026 by Mama van Dijk

Moederschap

Verwonderd

Zijn oranje minilaarsjes stappen die regenachtige dag door de natte bospaden. Weerskanten van zijn mondhoeken omhoog gevouwen. Zijn handen net als die van papa in zijn jas gestoken. Een stel ondeugende ogen mijn kant op kijkend. De verwondering dat ik hen al 2.5 jaar mn “mannen” kan noemen is een groots cadeau dat ik nog steeds niet altijd vatten kan. 2,5 jaar. Het is precies die bewuste 22e vd maand, 2,5 jaar geleden dat die grote kerel word geboren. Een prachtige grote bink, ruim 4 kilo, zo’n 53cm lang. Inmiddels maatje 104. Opnieuw verwondering. Hoeveel kan er gebeuren in 2,5 jaar.?! Och, ik geniet van deze leeftijd. De ergste baby onrust is voorbij gegaan. De grootste zorgen normaliter gestabiliseerd en het eigen karakter word moeiteloos kenbaar. Het geduld van de ouders steevast op de proef gesteld en in deze fase ben je doorgaans ook vooral de superheld. En, niet geheel onbelangrijk, er komt een liefde bij. Die voor de juffen op “schooltje”. Een heel bijzondere fase ja. Mijn baby werd een echte peuter! En met die ogen zie ik mijn mannen door het bos stappen. Tussen buien en grote modderplassen door. Stralend. Toen ik elf jaar geleden moeder werd zag […]

23 februari 2026 by Mama van Dijk

Older Posts