All Posts By

Mama van Dijk

christelijke bemoedigingen, mama van dijk
geloof

Spreek maar in mijn droom..

Het is die avond geen uitgebreid gesprek. Mijn hoofd laat ik rusten op mijn kussen. Te moe om er een fatsoenlijk gebed van te maken klinken er slechts een paar zinnen in mijn hart terwijl mijn ogen al gesloten zijn..

Ik ben moe Heer, we kunnen ook praten in mijn slaap? Spreek maar in mijn droom. Ik val in slaap en dan gebeurt het..

Die morgen word ik uitgerust wakker. Begroet ik de week met nieuwe energie en besef ik wat ik zojuist, die afgelopen nacht had gedroomd. Het was heel subtiel, liefelijk en klein. Of in elk geval is dat wat ik herinner vanuit de nacht.

Een bijzondere tekst

Mijn handen glijden over een grote plaat terwijl ik in mijn droom de tekst uit psalm 46 lees. “Be still and know that I am God.” Die ochtend ontwaak ik. Had ik dit zelf verzonnen? Plots herinner ik me hoe die avond in slaap was gevallen..

Het maakt niet uit hoe of wat. Ik dank God voor Zijn woord, voor dit platform, voor de woorden in mijn hart, in mijn dromen en door mensen heen. Hij spreekt. En mijn hart vult zich vol passie om dat te delen. Ik kan niet wachten op meer..

Ga en wees stil, staak de strijd, en erken dat Hij God is, verheven boven alle volken en de aarde.

Is het jouw gebed vandaag terwijl je de dag begint? Heer, spreek want ik luister! Ik kan niet wachten op meer van U in mijn leven..

Spread Love!

-x- Mama van Dijk

christelijk mamablog, loslaten kleuter, schoolfase
kleuter

Loslaten moeder. Loslaten.

Lachend begroeten we. Elkaar. Al die moeders met hun kinderen. Een nieuwe dag daar in die klas net voorbij 8 uur, met de wallen nog iets onder de ogen. Het make-up’je er vermoedelijk nog even snel opgeflanst. Voor alles een eerste keer. Vandaag in het thema spelen. Spelen? Ja, bij een ander ja..

Het had dit seizoen slechts een paar dagen nodig of de dochter kwam thuis met wilde verhalen over logeerpartijtjes en middag-speel-feestjes. Maar wel bij een ander. Een ding werd me al snel duidelijk. In de afgelopen zomer had mijn kleuter een spurt gemaakt in zelfvertrouwen.

Kleine voorsprong

Stiekem hadden we daar als moeders enigszins een voorsprong op gehad. Door ze bij elkaar in de klas te wensen. De ontstane vriendschap was dan ook een weerspiegeling van de vriendschap van de moeders. Het zal meespelen. Dat geloof ik zeker. Ondanks dat zij zelf nog niet vaak bij elkaar over de vloer kwamen.

Die eerste schooldag fietst ze voor me uit. “Mam, wat als jij nu even achter me blijft fietsen? Komen we niet bij elkaar met de wielen.” Dát. “Mam, fiets jij rechtsom, ik rechtdoor? Kijken we wie er als eerste is”. Ik kan het niet helpen. Dat heerlijke kind dat de afgelopen vier jaar het best presteerde met moeders (op max. 3 meter afstand anders paniek) vloog uit. Een soort van dan hé. Of was dat stiekem even hoe dat echt voelde?

Die baby was niet meer

Die middag sta ik niet aan het hek. Smeer ik geen woensdagmiddag-tosti en kijk ik vredig toe hoe mijn jongste peuter zich vermaakt met glitterklei. Ik werk wat aan de website en vraag me plots af hoe ik nog slechts een week geleden kon schrijven over opvoedmoe? Moe? Wie? Ik? Met een kleine brok in mijn keel loop ik door de keuken. Een foto van vier jaar geleden pronkt aan de wand. Opeens valt hij weer op. Die baby was niet meer.. ik pak een kop thee, neem plaats aan mijn keukentafel en geniet van de stilte. STILTE!

..oke, misschien was dat loslaten een stuk relaxter dan ik dacht.

-x- Mama van Dijk

geloof

Second love

Al weken voert deze titel de boventoon in mijn gedachten. Meermaals legde ik het weer naast me neer. Vandaag niet. Terwijl ik plaatsneem aan mijn teakhouten tafel is het alsof er een stemmetje zachtjes fluistert. Begin maar, Ik help je wel.

Begin maar..

En zo start ik deze blogpost. Naast me liggen de resten van mijn lunch. Op mijn telefoon zie ik een foto van mijn kleine sporter die zich in de gymzaal op school vermaakt. Een fractie later van mijn andere dochter, slapend in de buggy bij oma. Liefde. Een grote warme bron van stromende liefde voor hen.

Hoe kon ik God daarboven plaatsen? Stond God echt op nummer 1? En wat geef ik vandaag de dag liefde? Vragen die klinken in mijn hart. Misschien ook in dat van jou persoonlijk. Tegenwoordig worden we van alle kanten warm gemaakt voor het kopen van de nieuwste collecties in de schappen, het mooiste huis van de straat, tot aan een extra liefde op een willekeurige datingsite. Zo lekker onbevangen ook, die wereld. Niet?

Een beeld in de lucht

Het raakt me vandaag de dag. In een wereld waar alles lijkt te kunnen. Te moeten. Waar we soms even vergeten waar het echt om draait. Terwijl ik deze morgen over de snelweg rijdt laat God me het beeld zien in de lucht. Een enorme zwerm vogels raast voorbij. Een klein clubje daarnaast, net uit de maat, beland uiteindelijk op een andere route. Ik zie hoe de massa in de verte verdwijnt. Misschien moest je bekennen dat het zich afspeelde in jouw leven. Dat je jezelf had mee laten waaien met het ritme van de wind. Dat je gevlucht was in de massa van het leven, omdat het een prima optie leek. Je geloof werd een second love. Een geheim van jou waar je jouw omgeving vooral niet mee wilde vermoeien. Het raakte op de achtergrond.

Hoe kon je God nog op nummer één zetten wanneer alle aardse dingen je zoveel waard werden? Misschien was je daadwerkelijk gevlucht in de armen van de wereld? Creëerde jij je eigen god. Weg van het zicht van je Vader.

Herstel mijn eerste liefde

Waarmee vul jij jouw leven vandaag de dag? Wat spreekt God vandaag in jouw leven? In jouw hart? Ik voel plaatsvervangende tranen branden terwijl er stilletje een klein liedje begint te spelen in mijn hoofd..

Herstel mijn eerste liefde die ik eens had voor U. Ik wil zoveel van U houden, nog zoveel meer dan nu. Mijn hart moet weer gaan branden, zoals het heeft gedaan. Volle passie en vol van hartstocht die nooit meer weg zal gaan.

Vol hartstocht. Vol passie. Ik bid het je toe vandaag!

Seek first the Kingdom and His righteousness

En weetje? Dan zal ook vrijdag de 13e het allermooiste worden!

-x- Mama van Dijk

opvoedmoe, schuldig? mamablogger, mama van dijk
Moederschap

Opvoedmoe, hoezo schuldig?

Na weken zomervakantie die ondertussen behoren tot de meest heerlijke herinneringen (ik hoop het voor je) raas je plots het drukke tijdperk weer in. Met alle verantwoordelijkheden die je bezig houden. Hoofdtak van sport in mijn geval, het moederen. Moe-deren? Vermoeiend was het zeker. Het lijkt alleen taboe om daar af en toe mee voor de dag te komen..

Een schuldig makende gedachte?

Het is het einde van de week wanneer ik er meermaals het woordje opvoedmoe laat uitvallen. Het in elkaar gestoken woord op de vrijdagmiddag gaat zomaar even met mij, in gedachten, aan de haal. En tegelijk voel ik me schuldig. Dat het gehele moe’deren aan het eind van de week me af en toe daadwerkelijk uitputte. Dat het woordje opvoedmoe überhaupt mijn gedachtegang passeerde. Hoe dan? Waarom? En wat was de oplossing voor deze schuldig makende gedachte?

De kids dartelen die dag vrolijk om me heen, ze spelen, zingen en dansen. Hoe kon ik anders dan dankbaar zijn? Die middag (toeval bestaat niet) pikt oma de kinderen op voor een logeerfeestje. Gewoon omdat het kan én zo gezellig is. Nu ze standaard niet meer zoveel oppast zijn er andere momenten voor spontane dates met de meisjes. Dankbaar besluit ik puin te ruimen in de stilte en daarna BZV terug te kijken. Die bank zit me goed. En mijn lijf? Die had slechts de intro nodig om in slaap te vallen.

Voor mijn gevoel slechts een ogenblik later gaat de telefoon. Ik zie hoe de boeren aan mij voorbij zijn gegaan terwijl de man des huizes inmiddels gearriveerd blijkt te zijn in Barneveld.

Opvoedmoe?

Ik deel het met wat medemoeders om me heen. De een knikt nog harder dan de ander. Herkenbaar. Maar wat betekende dat? ” Tijden zijn veranderd, tegenwoordig moeten jullie zoveel. ” Maar was dat wel zo? Ik bedoel, die tijden waren inderdaad veranderd. Maar enkel moeder zijn, wat heb ik een respect voor deze vrouwen die puur en alleen moe’deren.

De stilte achter mijn laptop (waar dan ook) mocht ik mijn werk noemen. Vrijheid en mijn eigen ding. Je zult het wellicht herkennen wanneer jij als moeder de verantwoordelijkheden even kunt overdragen. Alleen even jij. En dat was goed. En exact in die stilte waar mijn hart en gedachten vol woorden me voortdurend een stapje voor zijn, geniet ik. Juist in het moederschap zo bleek de afgelopen jaren. Ik had het nodig om op te laden. En soms was dat extra stapje naar de zijlijn nodig om even toe te kijken in plaats van de hoofdrol te spelen..

Vroeger..

Opvoedmoe of Moe-der. Vroeger noemde ze het tropenjaren. ‘t Kumpt goed. Echt! En misschien werd het na 4 jaar slapeloze nachten tijd voor meer slaap. Dat ook.

Schuldig? Ben jij gek. Stap eens wat vaker naar de zijlijn. Even uit de hoofdrol. Geloof me, word je nóg leuker van. ❤

Gun jezelf deze week zo’n verwenmomentje. Een bezoek aan de stad, een zalig (verwarmd) terras óf gewoon even stilte onder de dakpannen. En tag alvast je oppas. Wél zo makkelijk…

-x- Mama van Dijk

geloof, Opvoeding en ontwikkeling

Licht voorbij het wolkendek

Terwijl ik de post van gisteren schrijf blijf ik zitten. Zitten achter de laptop waar mijn vingers als een muzikaal schouwspel zojuist de woorden van mijn hart hadden beschreven. Mijn gedachten staan heel even stil. Het gebeurt niet vaak. Er volgt een tekst uit Johannes 1 vers 8 in mijn hart.

Hij was niet zelf het licht hij was er om te getuigen van Het licht.

Het is een van de vele teksten waar ik aandacht aan geef binnen de tiendaagse Saviorscrown die ik leid. Een lichtje schijnen in de wereld. Maar bovenal niet zelf Het licht zijn.

Gisteren beschreef ik het wolkendek, de stralen van de zon die moeite hadden met het doorbreken van de dichte bepakking. En dan toch, die gedoseerde stralen. Hoe straalt Het licht in jouw leven?

Wolkendek


Is het wolkendek van diverse factoren in jouw leven een dichte hoop ellende geworden waar lichtstralen de kans niet krijgen te schijnen? Of was jouw blik de verkeerde kant op gericht? Staarde jouw ogen naar de gitzwarte grond onder je voeten? Waren er dingen in jouw leven die het zicht op de hemel versperde?

Wat is het je waard dat de stralen van Gods liefde weer gaan schijnen in jouw leven? Werd het tijd op om (opnieuw) de handen uit te strekken? Te vouwen? Werd het tijd om de ogen te richten naar omhoog?

Buig met mij vandaag je knieën. Spreek de woorden maar uit in je hart..

“Lieve Vader, helpt U mij te getuigen van Uw liefde middenin de wereld. Helpt U mij te zien wat daadwerkelijk telt. Wat voor U van waarde is. Wanneer het dichte wolkendek uit mijn leven zal afbreken, mag ik Uw warme stralen dan opnieuw zien en voelen Heer. Vul mij, regen op mij met Uw Geest..”

Amen

Wat een liefde!

-x- Mama van Dijk

Moederdag, moederdagtips voor jou, kaartenhuis.nl
geloof, Opvoeding en ontwikkeling

Geluk-zalig.

Het is een rustige morgen wanneer ik kroel met mijn beide meisjes in bed. Onze slaperige ogen bewijzen dat we niet lang daarvoor uit de nacht zijn ontwaken. Dankbaar! Met natte kussen en warme knuffels begin ik mijn dag. Aangekleed komen we niet veel later beneden..

Continue Reading
papa van dijk, mamablog, content creator
Persoonlijk

Hallo School, Hallo ritme!

Wauw. We hebben dagen afgeteld totdat de vakantie zou beginnen. En nu is het alweer over. Het is weer zover. Een nieuw tijdperk breekt aan. Wat betekent dat voor jou? Echt naar groep 1 voor de kleuter. Vaker peuterspeelzaal voor de peuter. En moeders? Die duikt na 6 rustige weken terug achter de laptop. Hoera!

Slechtste scenario

Alhoewel ik uitging van een slecht scenario met dagenlang geruzie en drama viel dat uiteindelijk reuze(!) mee. We genoten van de vakantie. Van tijd samen en uitslapen tot 7 uur (in plaats van 5)! Om dat te bereiken moesten ze wel om 22u naar bed, maar ach het was vakantie. Nu rest ons enkel nog de taak dat ritme er weer uit te halen en terug te voeren naar 20u. Herkenbaar?

Manlief heeft afgelopen week weer gewerkt. Hadden wij dus ook het oude ritme weer een beetje terug. Voor dat we het wisten liep alles weer op rolletjes. Na een tijd van ontspannen staan we te popelen tot ons nieuwe ritme in werking wordt gezet. Met lieve juffen en een continurooster. Met vaste werkdagen, een huishoudelijke hulp om de boel thuis wat te ondersteunen. En moeders die weer aan het werk kan. Terwijl ik afgelopen weekend een glaasje rosé naar binnen werk onder het genot van de aanwezigheid van vrienden en de geur van de bbq denk ik heel even aan het werk wat weer te wachten staat. Aan de inspanning na weken met zoveel meer ontspanning. Ik zie er vreselijk naar uit.

Nieuwe dromen

We openen een nieuwe locatie van de sportchallenge ( meer info) omdat de eerste zo’n waanzinnig succes is geworden, vanaf vandaag kun je dus ook sporten aan de bloemendaallaan! Verder staan er toffe schrijfklussen in de startblokken, er gaat een compleet nieuwe Saviorscrown cursus gemaakt worden in het komende seizoen (Wauw)! Én er starten ook nog eens waanzinnig leuke nieuwe schrijvers op Mamavandijk.nl. Soon more!

We beginnen dit nieuwe seizoen als gezin met een dankbaar hart, voor wat was en dat wat komen gaat. En daar staan we, onze handen ineen terwijl de dochter afsluit. “Bedankt God, dat alles zo lekker leuk was”

Ik hoop dat jij hetzelfde kunt doen vanmorgen, alleen of als gezin. De handen uitgestrekt, met een hart vol dankbaarheid;

Heer, bedankt voor dat wat er was en dat wat er komen gaat..

Mam, roept de dochter plots vanuit de stilte.
“Geloof dat ik wel weer even moet wennen…”

-x- Mama van Dijk

christelijke mamablog, adoptie, thailand
geloof

Onafhankelijkheid

Nadat ik zojuist mijn peuterdochter red van een frontale botsing naast de bloemist vervolg ik mijn fietstocht. Ik verzink in gedachten terwijl het rijkdom dat ik die morgen mag vervoeren een vrolijk liedje neuriet..

Continue Reading