Browsing Category

Pleegzorg

Pleegzorg, gastblog, mamablog Mama van dijk
Pleegzorg

Tien dagen in verwachting van een baby en dreumes

Pleegzorg – Spanning. Kriebels. Verdriet. Vreugde. Dankbaarheid. Vertrouwen. Angst. Nieuwsgierigheid. Het zijn eigenlijk maar een paar woorden van gevoelens die in deze dagen voorbij komen..

Onze gevoelens deinzen werkelijk alle kanten op. We weten soms niet waar we het zoeken moeten.

Wat staat ons te wachten?

We hebben geen flauw idee. We fantaseren wat af. Stilletjes, maar soms spreken we het ook voorzichtig naar elkaar uit. Elk minuut van de dag zijn de kinderen aanwezig in onze gedachten. We zijn aan elkaar verbonden!

Naast ons gevoel komen er natuurlijk ook veel praktische zaken aan bod. Want je bent immers toch wel een aantal zaken nodig voor de verzorging van een baby en een dreumes. Ik ben gastouder maar heb geen hele baby uitzet in huis. En dat hebben we geweten.

Hulp van alle kanten

Onze mobieltjes stromen vol met aanbod van kleding, een bedje, kinderstoel, beddengoed, een badje en ga zo maar door! Het overweldigd ons en maakt ons er bewust van dat we het niet alleen hoeven te doen. Ons netwerk staat om ons heen. God zegent ons met deze mensen.

Inmiddels is bekend dat het de bedoeling is dat de kinderen die vrijdag ochtend bij ons worden gebracht. Hè hè, eindelijk weten we een beetje waar we aan toe zijn. We kunnen er nu letterlijk naar toe leven. De dag daarvoor zullen de kinderen met hun tijdelijk verzorger komen kennismaken en hun kamertjes bewonderen… In hoeverre dat echt bij ze binnenkomt. Want hoe vertel je een baby en dreumes dat hij/zij opnieuw wordt weggerukt uit de omgeving waar het net weer aan het opbouwen is? Hartverscheurend….

Tien dagen in verwachting

Vrijdag: 10 hele dagen zijn wij in verwachting geweest. Van een baby én een dreumes. Nee, ons gezin begon niet bij een geboorte. Wij werden gezin, in verdriet. 2 losgerukte persoontjes. Weg van alles wat voor hen bekend is.
En toch is er hoop. Want we doen dit om de ouders van deze kinderen te ondersteunen.

In die hoop is er ook voorzichtige vreugde

Zij hebben nu rust nodig en moeten gaan uitzoeken hoe zij als gezond gezin verder kunnen. En in die hoop is er dan toch ook voorzichtige vreugde. Want de situatie is nou eenmaal zo, dan mogen we des te dankbaarder zijn dat wij zijn uitgekozen te ondersteunen in het leven van een papa, mama, zoon en dochter! We mogen eindelijk een belangrijk deel uit maken van het leven van kinderen. We zijn niet de ouders, maar ons hart is tijdelijk wel het dichtstbij deze 2.

En dan is het zover

Ik had de auto al voorbij zien rijden. Mijn hartslag versneld. Ons avontuur begint. Ze zijn voor het laatst verzorgd en gevoed door hun tijdelijke verzorger en nu worden ze door een mevrouw van de hulporganisatie bij ons gebracht. Om vanaf nu voorlopig door ons verzorgd te worden.

Lieve Mees. Lieve Estelle. Jullie zijn meer dan welkom! Kom binnen, kom in ons huis, kom in ons hart. Het is nu ook van jullie..

Wordt vervolgd..

Meer lezen over pleegzorg? Of een deel gemist? Lees het hier.

Liefs, Judith

pleegzorg, gastblog, mama van dijk
Pleegzorg

De allereerste ontmoeting

Pleegzorg – Ze zitten tegenover ons, de ouders van de kinderen. Jasper en Miranda. Om ons heen wel 5 mensen van verschillende instanties. Miranda heeft het zo moeilijk! Ze kan niets uitbrengen..

Een intense kennismaking

Tranen, tranen, tranen. Waar is zij in terecht gekomen? En vooral ‘hoe?’ vraag ik mij af.Maar daarvoor zitten wij hier niet. Ons zal het gaan om de kindjes, voor de ouders is er andere hulp. Maar het laat mij niet los.
Ik geef aan dat wij het ook mega spannend vinden, dat lijkt het gesprek wel een beetje open te breken. Miranda kan niets uitbrengen! Jasper doet een poging.

Volmondig zeggen wij: Ja!

Liefdevol begint hij te vertellen en trots laat hij een foto zien van hun zoon en hun dochter. Ontroerend nu een beeld te hebben bij deze twee parels. We raken in gesprek en kunnen wat vertellen over ons leven. En dan vult mijn hart zich met dankbaarheid. Door al hun verdriet en onzekerheid heen vragen Jasper en Miranda ons of wij alsjeblieft hun kinderen willen ontmoeten en voor ze willen zorgen tot zij het weer zelf kunnen! Volmondig zeggen wij: ja!

Deze ontmoeting met de ouders is een van de bijzonderste in mijn leven geworden.

De ontmoeting met de kinderen

Het kennismaken met de kinderen in hun eigen omgeving vind ik mega spannend! Een eerste blik, een eerste indruk! Deze kindjes gaan een grote rol spelen in ons leven. De allereerste kindjes die aan onze zorg worden toevertrouwd. We zullen de kinderen ontmoeten bij de verzorgers die tijdelijk zijn ingeschakeld.

We mogen binnenkomen en we kunnen direct vermoeden waarom dit voor de kinderen ook geen plek is om (tijdelijk) op te groeien. We lopen het hoekje om en in één oogopslag zien we twee hele kleine, jonge kindjes. Daar ligt ze dan in de box. Estelle. Drie maanden oud. Ze kijkt wat om zich heen, naar het plafond en de dingen die zij binnen oogbereik heeft. Het valt me op dat er geen speelgoed om haar heen ligt, ook geen spulletjes boven haar hangen.

In één oogopslag zien we twee hele kleine, jonge kindjes.


Achter de box zit een klein jongetje verscholen. Mees. Hij speelt met de oren en de neus van de grote hond en kijkt ons lachend aan. Smelt. Hij neemt een brokje uit de hondenbak en stopt deze in zijn mond. Iedereen ziet het maar niemand die er wat van zegt, wij ook maar niet.

Liefde alleen is niet genoeg

De verzorgers vertellen trots over de twee kinderen, maar we zien ook dat ze dood-op zijn. Hun leven is al heel ingewikkeld en de verzorging en opvoeding van de kinderen doen ze met zoveel liefde maar ze houden het niet vol. Het kleine mannetje met zijn prachtige oogjes kruipt rond Peter. Hij geeft zijn speelgoed aan en kruipt binnen no-time bij hem op schoot.

Manlief schrikt. Dit hoort niet, het kind kent hem niet. Peter kijkt me angstig aan, ‘wat moet ik doen?’. Ik knik instemmend, laat het maar gebeuren. En dan wordt er plots vanaf mijn zijkant een baby in mijn schoot geworpen… nou ja, het ziet er uit als een baby, het voelt als een plank… Ik schrik en verstijf. Dit voelt zó niet goed. Ik kijk haar aan, ze kijkt mij aan. Breed lachend, maar er klopt iets niet. Ze heeft iets apatisch over zich.

‘Prachtige Gods geschenken, kleine kindjes, wat hebben jullie toch allemaal al mee moeten maken?’

We voelen het aan alles, hun hele geschiedenis zit in hun lijf! We rijden terug in de auto en de tranen vloeien. Wat is dit moeilijk. We voelen ons al zo verbonden met de kinderen en het voelt zo niet goed hen in die situatie achter te laten. Het is duidelijk: liefde alleen is niet genoeg..

Wordt vervolgd..

Kippenvel. Meer lezen? Lees dan voorgaande delen hier.

Liefs, Judith

pleegzorg, ervaringsverhaal pleegouders, STAP
Pleegzorg

Met kriebels in de buik, een grote stap..

Kriebels in de buik. De STAP volgde. STAP betekend Scholing Training Aspirant Pleegouders. Dit was een training van 5 lange avonden, 2 zaterdagen en een aantal gesprekken met begeleiders, screeners, pleegouders, pleegkinderen en er was zelfs een hele dappere biologische moeder die haar verhaal deed. Het was het begin..

Continue Reading