Browsing Category

gastblog

Ze heeft een angststoornis, vandaag op mamablog, mama van dijk, haar verhaal
gastblog, Moederschap

Wanneer pure angst haar overmeestert..

Daar lag ze. In bed te huilen. Het deken was tot ver over haar haren getrokken waarmee ze hoopte alles buiten te sluiten. Maar al het enge was binnenin haar. Een gedachten golf spoelde weer over haar heen en ze voelde dat ze bijna verdronk in de angst. Haar hart bonsde hard in haar borst, alsof het zijn weg naar buiten zocht.

Haar ademhaling leek als vanzelf te versnellen naar een tempo dat niet goed bij te houden was. Hyperventilatie maakte zich meester van haar en in paniek greep ze naar het zakje dat al klaarlag op haar nachtkastje om haar ademhaling weer onder controle te krijgen. Ze wilde uitschreeuwen:

‘Waarom Heer?! Waarom?! Hoe lang nog moet ik dit verdragen?!’

Maar waarom zou ze? De hemel leek van koper te zijn op deze donkere dagen.

Ik heb een angststoornis

Angst. Voor mij – helaas – een heel reëel thema in mijn leven. Tijdens mijn zwangerschap kreeg ik de diagnose ‘angststoornis’. Geen pretje kan ik je vertellen. Maar misschien hoef ik je dat niet te vertellen, want misschien worstel jij er zelf ook mee. De website volksgezondheidenzorg.info vertelt me dat 35,8 per 1.000 vrouwen ook kampte met een angststoornis in 2018. Het is bovendien 1 van de meest voorkomende psychische stoornissen in Nederland. Ik moet zeggen: bij het woordje stoornis gaan mijn nekharen altijd overeind staan. Maar in Nederland heb je nu eenmaal een labeltje nodig om goede zorg te kunnen ontvangen. En goede zorg is er zeker, dat is mijn ervaring! Dus mocht jij worstelen met angst: zoek hulp! Het wordt beter, echt waar.

Een paniekaanval

En toch herken je je misschien ook in het voorbeeld dat ik schreef van iemand die in een paniekaanval zit en lijkt het voor jou, terwijl jij op die grote, angstige of deprimerende zee ronddobbert, alsof God er niet is. Misschien voelt het alsof Hij je in de steek heeft gelaten. Misschien wil je het uitschreeuwen naar Hem en Hem vragen waarom je deze ellende moet meemaken. Ik heb het ervaren in de tijden dat ik zo ontzettend bang was. Dan wilde ik me aan Hem vastklampen, maar wist ik niet hoe.

Mensen in mijn omgeving raadden me dan aan om te zingen, Hem te aanbidden en Hem te zoeken, dwars door alles heen. Maar het lukte me niet. Ik bad wel, maar niet op de manier die ik gewend was, niet vanuit relatie met Hem. Ik zette liever een Netflix-serie aan waarin ik de sores van onbekende families kon bekijken en zodoende mijn eigen angst even kon vergeten.

Worstelen en groeien

Mijn vlammetje van verlangen is weer gaan flakkeren

Momenteel ontvang ik wederom goede hulp in mijn proces naar een ‘angstvrij-leven’ bij een heel fijne psycholoog. We gaan een tandje verder, we gaan wat dieper. En soms doet dat pijn, vaak is het worstelen met mezelf, maar ik merk ook dat ik groei. En dat is heel wat waard!

Bovendien merk ik op dit moment dat het me wél lukt om God te zoeken. Het lukt me dit keer wel om Zijn waarheden tot me te nemen door middel van Zijn Woord, aanbidding en door zo nu en dan een preek te kijken. Waarom het me nu wel lukt in tegenstelling tot anderhalf jaar geleden? Om eerlijk te zijn weet ik het niet.

Ik denk dat ik gewoon besloot een eerste stap te zetten, al was het maar een kleine stap: heerlijke worship-muziek aanzetten. Al vrij snel ga je automatisch meezingen en nadenken over wat je precies zingt. Door inspirerende gesprekken met anderen ging bovendien mijn vlammetje van verlangen naar het lezen van Zijn Woord weer flakkeren. Ook het openslaan van de Bijbel was dan weer een stapje.

Op momenten dat ik nu angstig ben, kan ik bidden en vertrouwen op wat ik heb gelezen: Dat Hij dichtbij is. Dat Hij voor me zorgt. En ook al neemt de angst dan niet meteen af, ik voel me wel gesteund door Hem.

Ik wil je aanspreken vandaag

Wat wil ik met dit blog? Ik wil jou, angstige vrouw, depressieve moeder, aanspreken. Ik wil je allereerst vertellen dat het niet jouw schuld is dat je angstig of depressief bent. Net als mij is het ook jou overkomen. Je hebt er niet om gevraagd. Het volgende dat ik je graag zou willen zeggen is: zoek hulp. Bij een familielid of vriend(in), bij een pastoraal medewerker uit je kerk of bij je huisarts of een psycholoog. Je hoeft het niet alleen te doen!

Ten slotte wil ik je aanmoedigen om God te blijven betrekken in je angst en in je verdriet. Ook al voelt het alsof God niet luistert en ver weg is, blijf die stap richting Hem zetten. Hij kan onze lasten lichter maken.

Bemoedig je in Zijn waarheden!

Een bemoediging

Het lied ‘Defender’ van Francesca Battistelli en Steffany Gretzinger roert mij steeds tot tranen en bemoedigt me enorm. Wellicht is het ook iets voor jou om te luisteren!

‘When I thought I lost me
You knew where I left me
You reintroduced me to Your love
You picked up all my pieces
Put me back together
You are the defender of my heart’

Want ik ben de HEER, je God,
ik neem je bij je rechterhand en zeg je:
Wees niet bang, ik zal je helpen.
Jesaja 41:13

Ik zocht de HEER en hij gaf antwoord,
hij heeft mij van alle angst bevrijd.
Psalm 34:5

Liefs, Anna
Meer lezen in deze rubriek geloof? Lees hier verder.

gastblog op mamablog, Mamavandijk.nl
gastblog

Ziek van het voeden

Gastblog – Je was 8 weken oud toen ik je je eerste brief schreef. Inmiddels ben je bijna 8 maanden oud en kijk ik terug op de afgelopen maanden nu het eindelijk wat rustiger is..

Mama Jorienke, ook wel bekend als Mama.Jork op instagram, stuurde mij enkele weken geleden deze blogpost. Vanuit het hart geschreven zo bleek al snel. Vandaag haar kijk op een roze wolk die plots zo grijs kleurde.

Een glibberig lijfje

Mijn bevalling ging goed. In 3 ½ uur was je daar, werd jouw glibberige lijfje op mijn borst gelegd. In mijn hoofd was ik nog lang niet zo ver. Een bevalling, en zeker van de eerste, die duurt toch minstens 24 uur. Maar nee rond 23:30 braken bij mij mijn vliezen, en om 3:11u was je er, 27 maart 2019 , een meisje , 51 cm lang, 3000 gram. Daar was je dan ineens. Maar wat moest ik wennen, die bevalling duurde zo kort dat het bij mij een paar uur duurde voordat ik de tijd nam en je eens goed bekeek. Wat was je mooi. En wat was het tot nu toe goed gegaan. Je dronk wat uit mijn borst en sliep vooral veel die eerste uurtjes.

Daar was je ineens. In mijn hoofd was ik nog lang niet zover

Als de start niet gaat zoals gehoopt

De dagen daarna waren zwaar. Heel zwaar. Het drinken aan de borst vond je moeilijk. Je hapte niet goed aan, en als we je wilde helpen gaf je veel tegendruk en wilde je niet gedwongen worden om te drinken. Ik en onze lieve kraamverzorgster probeerde alles om je goed aan te leggen, alle verschillende houdingen werden geprobeerd. Maar helaas het mocht niet baten, ik kreeg tepelkloven. Wat een pijn, en wat een verdriet , want aanleggen dat ging niet meer.

In de week die volgde viel je steeds meer af, je gezichtje werd smaller en papa en ik hadden door dat er iets moest gaan gebeuren. Je tongriempje en lipbandje waren inmiddels al gekliefd. Maar dat hielp helaas ook niet. Op dag 10 , de laatste dag van de kraamhulp besloten papa en ik dat het klaar was. Je was niet meer mooi, niet zoals op dag 1, je wangen waren ingevallen , je was stilletjes en sliep veel. 

Een pittige tijd brak aan

Ik kreeg vier borstontstekingen en was zo ziek

Op die dag begon de tijd van 2 maanden volledig kolven voor jou. Je kon het gewoon niet, niet aan mijn borst drinken. Ik had genoeg, ik  had zelfs veel te veel voor jou. Maar het lukte je niet. 5 keer per dag moest ik kolven , op dag 10 begon het al met borstontsteking 1.. waarop er helaas nog 3 volgde in de weken die komen gingen.

Ik had zoveel voeding voor jou, elke dag 1 ½ voeding extra in de vriezer. Afbouwen ging niet want dan zat de volgende knobbel er al. Twee maanden lang kreeg jij mijn voeding via de fles. Die knuffelmomentjes waren kort., ik moest je weer neerleggen anders liepen mijn borsten vol. Na je voeding ging ik nog een halfuur kolven, en lag jij alweer naast me te slapen.

Todat ik mijn vierde borstontsteking kreeg. Toen was het klaar. Ik ben zo ziek geweest , zo veel pijn heb ik gehad. Het was op. Maar wat een verdriet. En nog steeds. Ook nu je 8 maanden bent, nog steeds schrijf ik dit met tranen in mijn ogen. Wat een strijd is het geweest. Ik krijg buikpijn als ik terug denk aan die pijn, die emotie, die opluchting, ik had het zo graag anders gezien.

Van te voren was ik heel goed voorbereid dat het echt niet makkelijk zou zijn , borstvoeding geven. Maar had ik misschien ook een cursus mogen krijgen voor het verdriet als het niet lukt, en je moet opgeven. Hulp bij die gevoelens die je jezelf aanpraat, de schaamte , het doorzetten ondanks dat je eigenlijk weet dat je moet stoppen?

Dankbaar

Ik ben dankbaar voor familie en vrienden die mij liefdevol aanmoedigde, en de juiste dingen zeiden , dankbaar voor een God een Vader in de hemel die me troost en me kracht geeft om alles voor je te doen.  Dankbaar dat het nu zo goed met je mag gaan.

Dat je groeit, vrolijk bent , en het meest lieve makkelijke meisje bent dat er is. Dankbaar voor de knuffels die ik van je krijg, voor de grote lach op je gezicht wanneer ik thuis kom uit mijn werk. Dankbaar dat jij het me nooit kwalijk zal nemen dat het niet lukte , dat het niet ging. Dankbaar voor die ene foto van ons samen, die ene keer dat je wel goed dronk uit mijn borst.

Dankbaar voor alle momentjes van ons samen. Mama verwerkt , mama bid, mama groeit, mama bloeit. Mama gaat voor jou door het vuur.

Liefs, Jorienke (volg op @mama.jork )

Herken jij dat intense gevoel je kindje te willen voeden met de borst? Lukte dat wel of juist niet? Hoe kijk je daar op terug?

Bedankt Mama Jorienke voor je bijdrage, zo puur! Ook eenmalig meeschrijven? Stuur je inzending naar Info@mamavandijk.nl o.v.v. “gastblog”

-x- Mama van Dijk

christelijk mamablog, mama van dijk
gastblog, geloof

Ik sta op een kruispunt. En ik sla af..

Anoniem ontving ik dit prachtige blogartikel. Met een verlangen naar Zijn stem. Ik publiceer hem vandaag met liefde.

‘Ik werd geroepen door God.’ Of ; ‘God vertelde mij wat Hij van mij verlangde.’ ‘Ik kreeg een teken van Hem’. Allemaal prachtige woorden die mij regelmatig langs mijn oren en ogen slingeren. Maar wat als je het niet hoort of ziet?

Mijn schapen luisteren naar mijn stem; ik ken ze en zij volgen mij. (Johannes 10:27)

Hoe dan?

Prachtige ervaringsverhalen van mensen die Gods stem horen en daardoor weten wat de Heer van hen verlangt. Maar hoe dan? Hoe hoor je Zijn stem? Hoe weet je of iets een teken van Hem is? Zo vaak verlang ik naar een teken van Hem. Ik zou graag willen horen of ik het goed doe, of welke weg ik in moet slaan. Al mijn keuzes maak ik met Hem, maar ik hoor nooit of Hij achter mijn keuze staat. Toch? Ja soms. Soms krijg ik een ingeving. Dan denk ik dat dat een bevestiging van Hem is. Of is het mijn eigen stem? Mijn menselijke verlangen.

Is mijn vertrouwen dan niet groot genoeg? Of mijn geloof? Ja, ik weet dat ik vaker zou moeten bidden, vaker stil moet staan bij alle prachtige wonderen die in mijn leven gebeuren. Dat ik vaker de bijbel moet open slaan en de woorden in mij moet opnemen. Maar mijn excuses nemen de leiding:

Ik ben moe. Mijn hoofd is al zo vol, daar kan echt even geen bijbelse boodschap meer bij. Ik heb nu echt even geen tijd, want.. God is er toch wel, ook al bid ik nu even niet. En morgen ligt de bijbel er ook nog wel. Als ik nú ga bidden val ik vast in slaap, daar ga ik me alleen maar slechter van voelen. Wat zal God wel niet van me denken, nu ineens te gaan bidden. Nadat ik zolang niks van me heb laten horen..

De controle (niet) verliezen

Ja, zo kom ik geruisloos in een vicieuze cirkel terecht waar satan heel blij mee is. Hij heeft me. Hij heeft grip op mijn gedachten en de manier hoe ik met God om ga. Denkt hij…

Maar hij heeft het mis. Ik sta namelijk op een kruispunt! En ik sla af … naar Hem! Ik bid om kracht om opnieuw de bijbel te mogen openen en dat Gods woorden mijn geest mogen vullen en de duivelse gedachten mogen verslaan.

En nu kijk ik terug. Heb ik dan Gods stem en wegwijzers nooit gehoord en gezien? Ik denk het toch wel, al ervaarde ik het op dat moment niet zo. Veel worstelingen heb ik gehad en keuzes gemaakt die zwaar waren. Er waren momenten dat ik rust mocht ervaren en ik niet terug hoefde te kijken naar de pijn die de worsteling met zich had mee gebracht. Er waren momenten waar ik na een keuze flink onderuit ben gegaan. In beide zie ik dat God tot mij sprak! En de richting aangaf in mijn leven. Nu dit mijn hart vult geeft Hij mij rust.

Ik ga stil staan en luisteren naar Hem! Ik zoek Hem in alles om me heen! Ik ben door Hem gekend en Zijn plan met mij staat vast.  Al maakt Hij het niet altijd zichtbaar wat Hij van mij verlangt, ik vertrouw op Zijn leiding!

Ik bid dat God de ogen van je hart zal openen, opdat je zal zien hoe groot zijn roeping is voor jou. (Efeze 1:18)

Met gevouwen handen handen bid ik: Heer, wijs mij Uw weg!

Wauw. Heb jij ook een verlangen om bij te dragen aan deze rubriek dat in het teken staat van geloof en bemoediging? Stuur (mag ook anoniem) je inzending naar info@mamavandijk.nl

-x- Mama van Dijk

hooggevoeligheid, hsp, tips voor jou, moeder en kind, corrinne bax
gastblog, Hooggevoeligheid, HSP

Tips voor hoogsensitieve kinderen (en moeders)

Hoewel het soms heerlijk kan zijn om even de vrijheid te voelen van een paar weken vakantie, doen de meeste kinderen (en ja, ook de moeders) het goed of zelfs beter met ritme en structuur. Kinderen hebben daar simpelweg behoefte aan. Grenzen, overzicht en duidelijkheid. En nu is het gewone leven weer begonnen.

Hooggevoeligheid

Voor hoogsensitieve kinderen geldt dat ook. Weten waar het kind aan toe is, is prettig en fijn. Toch kan het ook voor veel spanning zorgen de eerste weken als de kids weer naar school gaan, ook omdat ze zo goed kunnen overzien wat de ‘gevolgen’ en gevoelens zijn van een nieuwe en onbekende omgeving. Wat minder onbevangen misschien wel. Vandaag aan het begin van het nieuwe seizoen, voor elke regio in het land een paar tips voor jou als moeder en voor je kinderen.

  • Als je kind het spannend vindt om weer naar school te gaan, is het goed om die gevoelens te erkennen. De spanning mag er zijn. Het is ook begrijpelijk. Wanneer je kind hoogsensitief is en het in een misschien wel, onbekende omgeving komt, is dat niet niks. Hoogsensitieve kinderen kunnen al heel goed de gevoelens naar voren halen en het overzicht hebben van wat dat betekent. Dus, erken het, neem de tijd om naar de gevoelens te luisteren, maar blijf daar als ouder niet in hangen. Door de volgende tips:
  • Bemoedig je kind. Bemoedig hem of haar in wie hij is, in zijn of haar identiteit. Bemoedig door gebed, bid samen voor een rustig hart en hoofd. Laat je kind weten dat hij/zij zich gesterkt mag weten dat God in hun hart mee gaat.
  • RRR: Rust – Creëer rust de eerste week van het school gaan. Probeer de week niet vol te plannen, maar zorg voor een overzichtelijke week. Alleen school en misschien wel even helemaal niks er naast. Kijk goed naar je kind. Hier is bijvoorbeeld een startdienst met alle scholen. Heel mooi, maar dat is ook druk, chaotisch en ‘s avonds. We zullen niet gemist worden en kiezen er ook voor om niet te gaan. Dat zou gelijk een late bedtijd zijn, aan het begin van deze nieuwe eerste schoolweek.
  • RRR: Rust, hebben we gehad in de bovenstaande tip. Reinheid: zorg voor een opgeruimde kamer van je kindje. In de vakantie was je daar misschien wat makkelijker is, wat helemaal prima is. Maar, een opgeruimde kamer zorgt voor een opgeruimd hoofd bij het slapen gaan. Nu de nieuwe indrukken en prikkels van school er weer bij horen, is dat extra fijn!
  • RRR: Regelmaat. Zorg weer voor een standaard eettijd, bedtijd en wektijd. In ieder geval zoveel mogelijk. Dat begint dus al aan het einde van de middag.
  • Als laatste iets van een andere orde, hoogsensitieve kinderen kunnen meer last hebben van een wisselend bloedsuiker. Bij ons ging dat in de vakantieperiode iets makkelijker en soms qua tijden heel anders, wat prima ging. Maar nu zorgen we ook wat dat betreft weer voor een beter ritme. Zorg ook voor regelmaat in drinken en eten en kies voor bijvoorbeeld gezonde snacks zodat ze er weer fris en fruitig tegenaan kunnen.

Voor jou lieve moeder

En speciaal voor de moeders: zorg ook in deze periode extra goed voor jezelf! Eet en drink goed, verzorg jezelf. Vraag jezelf af waar je blij van wordt, wat je energie geeft. Het kan goed zijn dat de vakantie periode veel van je heeft gevraagd. Dat is niet erg! Vergeet jezelf nu niet en neem de tijd om dus ook goed voor jezelf te zorgen. Jij bent de belangrijkste basis voor je kind(eren).

Liefs, Corrinne

Baby, Duurzaam leven, gastblog

Mijn leven op zijn kop, en dan?

Het is tijd om de balans op te maken. De afgelopen drie maanden heeft mijn leven behoorlijk wat reuring gekend. Hele fijne reuring, overigens. Als coach bij hoogsensitiviteit en ervaringsdeskundige, weet ik goed hoe ik daar mee kan om gaan. Maar, eerlijkheid gebied te zeggen dat ik soms ook even de balans op moet maken. Het is weer tijd voor meer rust en regelmaat, maar stilte bovenal.

Allereerst een vreugdevolle aankondiging

Wij verwachten ons derde wonder! Hoewel ik het spannend blijf vinden, hebben we inmiddels twee mooie echo’s gehad en hebben we mogen aanschouwen dat er echt een kindje in mij groeit. Waanzinnig, die verwondering erover blijft en is onverminderd. Het voelt dubbel om hier zo’n blije aankondiging te doen. Dat kan rauw op je dak vallen wanneer je zelf zo verlangt naar een kindje. Ook als je hart en hoofd zoveel ruimte hebben voor een tweede of derde kindje. Dat verdriet is dan niet minder. Ik denk aan jou lieve vrouw, met gevouwen handen.

Een volgende stap (terug)?

De afgelopen weken zijn we bezig geweest met de verkoop van ons huis. Veel afspraken komen daarbij kijken, zeg… Waar veel mensen denken dat we zoeken naar een huis dat vooral maar meer en groter is, denken wij eerder aan een eenvoudiger huis, ruimte om het huis en voor een kantoor. Maar verder gaan we voor: minder huis, meer leven. De meeste mensen geven een flauw glimlachje als je dat uitspreekt, want, wat betekent dat? Wij kijken er naar uit. Ons huis is verkocht, we hebben geen idee waar we terecht gaan komen, maar ik heb er onwijs veel zin in. Ik heb hierin totaal geen zekerheid, maar de stap voelt zo goed, dat ik dat kan loslaten. We kijken er naar uit.

Maar, dan…. stilte

Voor mij, eigenlijk altijd rustige leven, was het best veel om ons huis te verkopen met alles wat erbij kwam kijken. Helemaal in combinatie met mijn vermoeidheid en misselijkheid van de eerste maanden zwangerschap. Je hoort me niet klagen, maar juist in deze afgelopen periode ben ik er weer bij stil gezet, dat het belangrijk is om goede kwaliTIJD te hebben. Als vrouw in dit soms zo drukke en -misschien voor jou wel gehaaste- leven, moeten we de tijd nemen om stilte te zoeken. Als ik een goede moeder wil zijn, een goede coach, moet ik er voor kiezen om af en toe stil te zijn. Om Zijn adem in te ademen, zodat ik weer kan ademhalen. Om mijn dankbaarheid uit te spreken. Om mijn agenda niet te laten bepalen hoe mijn leven eruit ziet.

Doe je mee?

Herken je dit? Doe dan met me mee en neem de komende week de tijd om een aantal minuten per dag apart te zetten en alleen maar stil te zijn. Pak een notitieboek en pen om je eventuele gedachten op te schrijven. Het is niet erg dat er gedachten zijn in stilte. Gedachten zijn er namelijk niet voor niets. Ze houden je bezig, je ‘moet’ er iets mee of je vind dat je er iets mee moet. Schrijf jezelf ‘leeg’ en keer weer terug naar stilte. Sluit je ogen. Focus op je ademhaling. Leg je handen maar op je buik en realiseer je dat je die adem hebt gekregen van God. Dat Hij jou die adem heeft gegeven. Wauw, zo dicht bij is Hij bij jou! Zulke momenten zijn van ware kwaliteit.

Liefs, Corrinne

www.prachtigaandachtig.nl

Me-time, moederschap, mamablogger
Duurzaam leven, gastblog, geloof

Self-care, #hoedan?

Na me-time is er een nieuw Engels begrip over komen waaien dat de laatste tijd veel voorbij komt, namelijk self-care. Het houdt ons bezig, we zijn er graag mee bezig, want nadat ik een oproepje op instagram (@prachtigaandachtig) plaatste waar mijn maandelijkse blog op deze website over moest gaan, kreeg ik meerdere reacties met als onderwerp self-care..

Continue Reading

adoptieproces, mijlpalen, onvervuld verlangen, mamablog mama van dijk
Adoptie, gastblog

Deel 10 – De weg naar adoptie, dan ineens staat de wereld stil..

Inmiddels is er weer een maand verstreken na mijn laatste blog, hoog tijd om jullie weer bij te praten over ons ‘’adoptieproces’’. Na een fijne vakantie samen met Gerard waarin we echt genoten hebben van de tijd samen en onze batterij in de Vogezen in Frankrijk hebben opgeladen bleven we hopen dat de post eindelijk goed nieuws bracht. Maar dan staat de wereld even helemaal stil. Nayomi ontdekt een knobbel in haar borst. Je leest het vandaag op Mamablog Mama van dijk.

Continue Reading