Browsing Category

gastblog

adoptieland, thailand,mamablog, gastblog
gastblog

Deel 6 – de weg naar adoptie en Thailand!

Soms gebeuren er mooie dingen terwijl je ze niet verwacht! Vandaag schrijft Nayomi over de intake die ze met haar man krijgt bij Wereldkinderen. Met liefde willen zij een kindje uit Thailand adopteren. Hoe lang zullen ze nog moeten wachten? Inmiddels doen zij weer kleine stapjes vooruit en dat is elke keer een feestje waard! Lees je weer mee?

Continue Reading

ikenmama.nl, samenwerking mamablog mama van dijk
gastblog, geboorte, zwangerschap

Bevallen: Thuis of in het Ziekenhuis?

Dit is een gastartikel van Petra van ikenmama.nl.

Bevallen: thuis of in het ziekenhuis?

Zelf ben ik heel gelukkig met het feit dat alle drie mijn kinderen thuis zijn geboren. Al toen ik zwanger was van de oudste had ik namelijk besloten dat ik het liefst thuis zou willen bevallen. Het leek me heerlijk; in je eigen vertrouwde omgeving en tussen je eigen spullen. Een bevalling vond ik al spannend genoeg, daar wilde ik geen stress van een andere omgeving bij hebben! Het is me alle drie de keren prima bevallen (excuses voor het woordgrapje;)), maar toch krijg ik er wanneer ik er nu aan terugdenk nog met terugwerkende kracht de zenuwen van. Want stel dat er toch een complicatie was opgetreden? En stel dat we dan uiteindelijk niet op tijd het ziekenhuis hadden kunnen bereiken? Daar wil je liever niet te lang over nadenken. Toch kan ik me daardoor heel goed voorstellen dat er vrouwen zijn die liever in het ziekenhuis willen bevallen, dan thuis. En wat mij betreft moet iedere vrouw kiezen voor de situatie waarin zij zich het prettigst voelt. Als bij jou rond een week of 40 zwangerschap de bevallingsweeën zich aandienen, is het prettig als je zelf een keuze kan maken!

Voor- en nadelen thuisbevalling

Door de jaren heen heb ik wel gemerkt dat lang niet iedereen zo’n liberale opvatting heeft als ik. Het is net als met het geven van borst- of flesvoeding. Er zijn altijd vrouwen die fel tegen of juist voor het geven van borstvoeding zijn. En zo zijn er ook altijd vrouwen die fel voor of juist tegen een thuisbevalling zijn. Het zijn gevoelige onderwerpen, waarbij het soms lijkt alsof vrouwen graag anderen hun mening willen opdringen. En dat is jammer, want iedereen moet toch uiteindelijk zelf een keuze maken? Er zijn meer dan genoeg argumenten voor een thuisbevalling te bedenken, maar ook meer dan genoeg tegenargumenten. Veel vrouwen vinden het prettig om in het ziekenhuis te bevallen, omdat alle medische hulpmiddelen binnen handbereik zijn. Aan de andere kant; veel zwangerschappen en bevallingen verlopen zonder grote complicaties, waardoor de bevalling ook prima thuis kan plaatsvinden. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt zelfs dat een thuisbevalling net zo veilig is als een ziekenhuisbevalling. Maar ja; wat als het toch mis gaat? Al deze voor- en tegenargumenten en je eigen twijfels kunnen het lastig maken om te kiezen.  En soms heb je trouwens eenvoudigweg niets te kiezen, omdat je vanwege een medische indicatie of het inleiden van de geboorte in het ziekenhuis bevallen moet.

Waar voel jij je het prettigst bij?

Achteraf ben ik blij dat ik al tijdens mijn eerste zwangerschap al eigenwijs genoeg was om een eigen keuze te maken. Er was geen medische indicatie voor een ziekenhuisbevalling, dus besloot ik lekker thuis te blijven. Het kan alleen best lastig zijn om als zwangere naar je eigen gevoel te luisteren. Zeker wanneer het gaat om je eerste kindje en er in je omgeving allemaal mensen zijn die het beter lijken te weten. Natuurlijk is het prima om naar al die meningen te luisteren, om je zo een beeld te vormen van je mogelijkheden. Maar vergeet vooral niet naar je eigen hart te luisteren: waar voel jij je het prettigst bij? Als je kunt kiezen tussen een bevalling thuis of in het ziekenhuis, maak dan een weloverwogen keuze. Uiteindelijk maak je daarmee niet alleen jezelf maar ook je kindje blij mee. Als je met vertrouwen en een ontspannen gevoel aan de bevalling begint, zal het namelijk een stuk makkelijker zijn om die loodzware laatste loodjes (lees; bevalling) door te komen. Terugdenkend aan mijn eigen loodzware loodjes bedenk ik me dat er aan een ziekenhuisbevalling in ieder geval 1 belangrijk voordeel zit: de pijnstilling is dichtbij!;)

geboorte thuisbevalling mamablog

Gastartikel

Bedankt Petra voor het mooie gastartikel dat je met ons wilde delen. Als eigenaresse van platform Ikenmama deel je samen met je team een talrijke schat aan ervaringsverhalen online! Super tof!

Ken jij de website nog niet? Neem dan zeker even een kijkje!
En vertel me, waar ga jij voor? De romantiek van eigen lakens of de bevalling buitenshuis?

-x- Mama van Dijk

beginseltoestemming, adoptieproces, mamablog mama van dijk
gastblog

Deel 4 – De weg naar adoptie

De dagen vliegen voorbij sinds we begin maart de brief kregen van de Raad voor de Kinderbescherming dat ze het verzoek om een aanvullend rapport hebben ontvangen. Ik merk aan mezelf dat ik graag verder wil in het proces zeker ook omdat we van andere stellen uit de groep waarmee we samen de cursus hebben gevolgd horen dat zij wel stappen maken maar het enige wat wij kunnen doen is afwachten en bidden of God ons proces ook voorspoedig wil laten verlopen.

Continue Reading

adoptieproces, adopteren, onvervulde wens
gastblog

Deel 3 – De weg naar adoptie

Vandaag het vervolg en boven alles hoe het nu is met Nayomi en Gerard. Zij vertellen ons met liefde en plezier over de reis die ze maken naar het ouderschap. Als adoptieouders in spé zien zij met verlangen uit naar de maanden die komen gaan. Elke stap brengt ze een klein beetje dichter bij hun grote droom. Een kindje om te overladen met warmte en liefde.

Lees ook: “Deel 2 – De weg naar adoptie langs een diepe onvervulde wens”

Beginseltoestemming

Nadat we op 30 november 2017 ons rapport hebben gelezen en goedgekeurd zou het verstuurd worden aan de Centrale Autoriteit Interlandelijke Adoptie in Den Haag. Weer wachten dus. Half december kregen we van de Raad voor de Kinderbescherming een brief dat ons rapport daarheen verstuurd is. Vanaf toen begon het wachten op onze officiële beginseltoestemming. December ging voorbij en het werd januari, ik keek elke dag weer of de postbode goed nieuws meebracht in een envelop maar de eerste weken van januari verstreken zonder post vanuit de Centrale Autoriteit voor Interlandelijke Adoptie in Den Haag.

Eigenlijk was ik dat wachten wel beu en heb ik de ‘’stoute schoenen’’ aangetrokken en gebeld op 16 januari 2018 naar de Centrale Autoriteiten om te vragen of er al zicht was op wanneer wij onze beginseltoestemming zouden kunnen verwachten en ik kreeg nieuws waar ik niet op gehoopt had maar wel van durfde te dromen. Hij zou binnen enkele dagen bij ons op de deurmat liggen, wat een fijn nieuws zo in de januarimaand!

Zwart op wit

Terwijl er op 18 januari 2018 een storm over Nederland raasde die zo zijn sporen achterliet, vonden Gerard en ik onze beginseltoestemming in de brievenbus. Eindelijk het staat zwart op wit dat wij een kindje mogen adopteren, tienduizend redenen voor dankbaarheid! Toen was het weer afwachten want het rapport zou ook worden gestuurd aan de stichting Wereldkinderen waar wij mee willen adopteren zodra zij ons rapport hebben ontvangen zouden zij een inschrijfformulier naar ons versturen. Al vrij snel lag er post van Wereldkinderen in de brievenbus, de envelop bevatte een factuur voor het inschrijfgeld en uitleg over hoe het nu verder gaat lopen.

Zodra we de factuur betaald hadden zouden we meer informatie ontvangen en toegang tot hun externe intranet om het digitale intakeformulier in te vullen. We hebben gelijk dezelfde avond de factuur betaald en toen was het weer wachten op post vanuit Wereldkinderen. Gelukkig kwam er al snel weer post met daarin de toegangscode tot het intranet, we moesten een aantal overeenkomsten ondertekenen en het digitale intakeformulier invullen om daarna per mail aan hen retour te sturen. We hebben hier een aantal dagen de tijd voor genomen om dit zorgvuldig en goed in te vullen. Daarna hebben we het eind januari verstuurd per mail naar Wereldkinderen en kregen we al snel een mail terug dat ons dossier ter beoordeling lag bij het intaketeam.

Februari

En toen kwam er begin februari nieuws waar we niet op gerekend hadden en wat in eerste instantie veel tranen, boosheid en slapeloze nachten heeft gekost. Ons dossier was beoordeeld door het intaketeam en er blijken twee special needs in ons rapport te missen die wel van belang zijn wil ons dossier verstuurd worden naar het land van onze keuze. Hier hadden wij absoluut niet op gerekend we waren er van overtuigd dat de special needs die wij bewust gekozen hadden voldeden aan de eisen die gesteld waren door het desbetreffende land.

We kregen de vraag of we er over na wilden denken om deze twee special needs toe te voegen aan ons rapport. Gerard en ik hebben heel veel gebeden of God ons wilde laten zien of die weg de juiste was aangezien die toevoeging van extra special needs best belastend zouden kunnen zijn. Zoals we vanaf het begin af aan gebeden hebben voor dit traject hebben we het nu ook biddend in Gods handen gelegd. God heeft ons op verschillende manieren laten zien dat de weg die we nu in gaan slaan goed is en zo hebben we bij Wereldkinderen aangegeven op 5 februari dat we deze twee special needs graag toe willen laten voegen aan ons rapport.

We kregen het advies om een gesprek aan te gaan met een neonatoloog over de twee special needs die toegevoegd dienen te worden om in aanmerking te komen om ons dossier naar het land van onze keuze te laten sturen. Zo konden we ons laten informeren en kregen we ruimte om onze keuze te kunnen motiveren. Als wij dit gedaan zouden hebben zouden we Wereldkinderen per mail onze motivatie laten weten zodat zij een verzoek voor wijziging van ons rapport bij het ministerie van Veiligheid en Justitie neer kunnen leggen.

Kinderziekenhuis

In een eerder stadium hebben we een gesprek gehad met een infectioloog in het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Dit hebben we als een fijn ziekenhuis ervaren wat bereid is om aanstaande adoptieouders te helpen en vragen te beantwoorden daarom was de keus snel gemaakt om contact te zoeken met de afdeling Neonatologie van het WKZ. We kregen al vrij snel een reactie dat er een neonatoloog was die dit gesprek met ons aan wilde gaan en ons wilde voorlichten.

Op 21 februari 2018 togen Gerard en ik in de ochtend naar het WKZ in Utrecht en hebben we een heel fijn en goed gesprek gehad met een neonatoloog die een goed beeld gaf van wat we kunnen verwachten. Het gaat dan om een kindje wat prematuur geboren is of waarvan de moeder alcohol of verdovende middelen heeft gebruikt tijdens de zwangerschap. Voor ons werd het plaatje compleet en dezelfde middag hebben we Wereldkinderen een mail gestuurd met onze motivatie waarom we nu deze twee special needs toch willen laten toevoegen aan ons rapport. Op 22 februari 2018 kregen we van Wereldkinderen een mail dat ze een verzoek tot wijziging van ons rapport hebben neergelegd bij het ministerie van Veiligheid en Justitie voor ons is het nu weer(!) afwachten.

LEV

Als laatste wil ik graag nog een stuk tekst delen uit het lied van de band LEV  met als titel “Naast je lopen”. Ik heb er de afgelopen tijd veel steun, kracht en moed uitgehaald. De volgende keer hoop ik met jullie meer nieuws te delen over hoe het adoptietraject nu gaat lopen.

Mijn ziel wat ben je rusteloos
En hart wat ben je bang
Mijn hoofd wat maal je eindeloos
Ik pieker al zo lang

Om dat wat er gebeuren kan
Maar meestal niet gebeurt
Ik weet het maar toch heeft de angst
mijn dag ermee gekleurd

Maar midden in de onrust
Klinkt een zachte stem:

Gelukkig wie op God vertrouwt
Gelukkig wie dat doet
Wie heel zijn leven op Hem bouwt
Ooit maakt Hij alles goed
En tot die tijd er is
Blijft Hij naast je lopen

Namens Mama & Papa van Dijk wens ik Nayomi en Gerard kracht toe op de lange weg die ze gaan. Een weg die soms zo kwetsbaar is. Wil jij Nayomi en Gerard bemoedigen? Laat een berichtje voor ze achter in de comments of op onze FB-pagina. Jullie reacties worden met liefde gelezen en enorm gewaardeerd.

-x- Mama van Dijk

Bron Foto

gastblog

Gastblog: De weg naar adoptie langs een diepe onvervulde wens.

Vorig jaar kwam ik in contact met Nayomi (26), trouwe lezer van dit Mamablog. Met haar man Gerard (30) slaat zij zich een weg door het adoptieproces heen. Nadat duidelijk werd dat zij zelf geen kinderen kunnen krijgen bleef de diepe wens over. Een diep gekoesterde wens om ooit mama te mogen worden. De wens voor adoptie. Nayomi neemt je mee in haar ontdekkingsreis naar het moederschap, door diepe dalen met oog op het licht. Een weg die hen langzaam richting de top brengt. Zullen zij binnenkort een kindje met liefde mogen omarmen? Vandaag stel ik hen aan jullie voor.

Vertel eens, hoe hebben jullie elkaar ontmoet?

Gerard en ik hebben elkaar eind augustus 2009 via de christelijke datingsite funkyfish leren kennen. We hebben eerst vooral contact gehad via msn, sms en bellen en uiteindelijk kwam Gerard vanuit Veenendaal waar hij woonde op 14 september 2009 naar Hattem toe voor ons eerste afspraakje. Op diezelfde avond ontstond onze relatie. Al vrij snel (na een half jaar ongeveer) hebben we samen besloten dat we wilden trouwen. Familie en vrienden moesten hier in het begin wel even aan wennen zeker ook omdat we elkaar nog maar zo kort kenden maar wij wisten het zeker we wilden trouwen met elkaar. Op 16 april 2010 zijn we verloofd en begon het grote voorbereiden van onze bruiloft. Op 15 april 2011 zijn we getrouwd in Hattem waar we nu nog steeds wonen.

Op mama van Dijk neem je ons mee in het adoptieproces. Was adoptie altijd al een groot verlangen?

Adoptie is iets dat vooral in mijn leven centraal staat. Niet alleen ik ben door mijn ouders geadopteerd ook mijn twee zusjes zijn geadopteerd. Al aan het begin van onze relatie heb ik Gerard verteld dat ik later zelf ook graag een kindje zou willen adopteren zodat ik een kindje eenzaam of in nood dezelfde kans kan geven. Gerard stond hier gelukkig positief tegenover en samen zijn we biddend de weg van adoptie ingeslagen.

Na een persoonlijke strijd werd ons adoptie geadviseerd en ondanks dat de strijd er soms nog steeds is, is het verlangen naar adoptie groter en groter geworden.

De weg naar adoptie

Nayomi: “Het is maart 2013, mijn man en ik zijn destijds bijna twee jaar getrouwd. We bezoeken een avond van stichting SGJ (nu Timon) pleegzorg om te kijken of dat iets voor ons zou zijn. Ons huis en hart zijn groot genoeg om een kindje met een moeilijke thuissituatie een plekje te bieden in het weekend. Daar waren we al vrij snel over uit, als we die stap zouden nemen dan zouden we kiezen voor weekendpleegzorg.

Toch krijgen we allebei het gevoel dat dit niet is waar we nu mee verder moeten gaan terwijl het verlangen naar een kindje groter werd. We spraken samen over adoptie en eigenlijk waren we daar samen snel over uit, we zouden de aanvraag op de post sturen en dan afwachten wat het proces ons zou brengen. Op 14 maart hebben we het formulier ingevuld en vrij direct verstuurd naar de Stichting Adoptievoorzieningen. We ontvingen de bevestiging dat zij onze aanvraag hadden ontvangen en kregen een BKAnummer, een nummer dat het hele proces bij je hoort.

Twijfels

In de brief stond ook vermeld dat we in juli 2013 een uitnodiging zouden krijgen voor de eerste informatiebijeenkomst. In juli zijn we naar de eerste informatiebijeenkomst geweest georganiseerd door de Stichting Adoptievoorzieningen, maar dan ontstaan er twijfels over het moment om dit proces in te stappen. We hebben ons niet direct uitgeschreven tot de factuur voor de volgende voorlichtingsbijeenkomsten kwam. We deden een stapje terug. Een stap die ruimte gaf bij het verwerken van dingen uit het verleden. Een stap die op dat moment goed voelde voor ons.. ”

De komende tijd neemt Nayomi ons mee in deze spannende persoonlijke reis, de weg naar adoptie.

Elke tweede donderdag van de maand lees je op Mama van Dijk een artikel van een gastblogger. Zou jij het fijn, leuk, mooi of bijzonder vinden om jouw verhaal met anderen te delen? Stuur dan jouw inzending naar info@mamavandijk.nl.

Sta jij open voor adoptie?

-x- Mama van Dijk

Bron foto: Pixabay