Browsing Category

Persoonlijk

mamablog, mamavandijk,
Persoonlijk

Het nieuwe nu

Wekenlang waren we samen. De blondie en de brownie. Dartelend bij moeder. Dichtbij. Om haar heen, voortdurend. Soms heus een blokje om terwijl moeder alweer vol verwachting naar ze uitkeek. Het was goed. Het waren soms zware weken maar bovenal waren het weken waarin we ons hebben mee laten varen op de wind die de coronacrisis plots in het leven blies.

Continue Reading

Strooi hartjes, mamablog mama van dijk, liefde en gezin
Persoonlijk, School

Vandaag strooi ik met hartjes

Gevulde broodtrommels, uitgesneden stroopwafel hartjes en zoete aardbeien rollen die morgen vreugdevol over mijn aanrecht. Ze mogen weer! Ze gaan naar school vandaag. Wat een feest dat alles langzaamaan weer terug naar vertrouwd mag gaan. Maar was het werkelijk nog zo vertrouwd?

Continue Reading

moederdag tekst - moeder zonder kind - bemoediging - mama van dijk, mamablog, christelijk
Moederschap, Persoonlijk

Moeder zonder kind

In deze dagen waarin we toeleven naar moederdag denken we in het bijzonder aan de moeders zonder kind. In het gemis van wat is en niet mocht zijn. Van het kind zonder moeder. Van de moeder met het diepe verlangen in haar hart. Anoniem ontving ik onderstaande inzending. Bedankt lieve vrouw, dat ik het mag delen zodat we daarmee anderen mogen omarmen. Van hart tot hart.. Moeder zonder kind Ik wieg mijn lege armenen leg ze om mijn schoot,in stilte biddend: “Heere,het verlangen is zo groot.” Waarom die lege kamers;waarom is het zo stil?“U kent toch ook mijn hart,dat ik graag zorgen wil?” Als ik in een gezin ben,geniet in zo hard mee.Maar kom ik daarna thuis,dan zijn wij ‘maar’ met z’n twee. Begrijp me niet verkeerd,ik wil ook echt niet klagen.‘k Ben dankbaar dat we samen zijn,maar toch zijn er die dagen. Dat alles op me afkomt,dan voel ik me alleen.Een thuis is niet hetzelfdeals ‘gewoon een huis van steen’. Een huis gevuld met liefde,met tranen en een lach.Met zorgen om te delen,ook al heb je niet je dag. Het voelt soms zo onzeker,zal het ooit wel zo zijn?Dit huis gevuld met spelen,lachen, gillen en soms pijn? Dat als […]

Continue Reading

christelijke mamablog, platfrom, mama van dijk
Persoonlijk

Niet je beste dag

We hebben hem allemaal wel eens. De klok slaat 20 uur, je kind(eren) liggen te slapen en plots laat de stilte je schouders even zakken. Met een warme sopdoek boen je de stukken klei van je teakhouten tafel. Krab je datzelfde spul tussen de groeven van je vloer weg en staar je gefrustreerd naar de berg afwas. Ik plof neer Niet veel later besluit ik te gaan zitten. Met joggingsbroek en oversized wollen truitje plof ik neer op mijn bed terwijl het gezaag van snurkende kinderen een paar deuren verderop te horen is. Kalmerend wel. Want die dag was minder kalm. Wat ging er mis moeder? Wat zorgde ervoor dat het hoofd en lijf vandaag even genoeg vonden. Op mijn schoot inmiddels mijn laptop. Mijn vingers gaan heen en weer. Het getik klinkt als een bijna muzikaal, al dan niet monotoon, schouwspel terwijl mijn gedachten me terug nemen naar deze morgen. Ik werd wakker rond de klok van 05uur. Drukte mijn wekker van half 6 uit en stond op om de dag eerder te kunnen beginnen dan mijn vroege kroost. Ik zorg dat de deelnemers van de Saviorscrown weer aan de slag kunnen met o.a. de overdenking van de dag […]

Continue Reading

mamablog, mama van dijk, corona en gezin, gemis en quarantaine
Moederschap, Persoonlijk, School

Klaar

Vandaag druk ik het knopje van mijn zwarte vierkante senseo apparaat al om half 7 aan. Het knopje dat vandaag al drie keer werd ingedrukt. Knap veel voor iemand die niet van koffie houd. Die quarantaine doet iets met ons. Soms meer dan je lief is..

Continue Reading

Persoonlijk

Als de mist is verdwenen

Het is 07.00 uur, enthousiast begroet ik de nieuwe morgen. De peuter hoor ik zoals elke morgen (sinds zomertijd) in haar schommelstoel heen en weer wiegen. Het maakt haar rustig, net na het ontwaken, zo ondervond ze zelfstandig. Een stuk rustiger wakker worden voor mij nu ook. Zo ondervond ik..

Continue Reading

Christelijk mamablog, mama van dijk, balans in gezin
geloof, Moederschap, Persoonlijk

Was het werkelijk zover gekomen?

“Laat me gewoon even.” Ik vertrek naar boven maar ze volgen. Natuurlijk. Ik snak naar wat meer ademruimte. Heel even zonder de aanblik van kinderen, het geluid van ruzie of überhaupt geluid. Terwijl ik ze liefdevol in bad zet stap ik zelf onder de douche. Warme douchestralen vallen over mijn gezicht, er vallen tranen mee. Niemand ziet het. Ze vermengen zich moeiteloos in de warmte. Met mijn vingers druk ik zachtjes mijn oren dicht. In mijn hoofd hoor ik het mezelf zeggen.. “Was het werkelijk zover gekomen?”

Continue Reading