Browsing Category

Moederschap

Christelijk mamablog, mama van dijk, balans in gezin
geloof, Moederschap, Persoonlijk

Was het werkelijk zover gekomen?

“Laat me gewoon even.” Ik vertrek naar boven maar ze volgen. Natuurlijk. Ik snak naar wat meer ademruimte. Heel even zonder de aanblik van kinderen, het geluid van ruzie of überhaupt geluid. Terwijl ik ze liefdevol in bad zet stap ik zelf onder de douche. Warme douchestralen vallen over mijn gezicht, er vallen tranen mee. Niemand ziet het. Ze vermengen zich moeiteloos in de warmte. Met mijn vingers druk ik zachtjes mijn oren dicht. In mijn hoofd hoor ik het mezelf zeggen..

“Was het werkelijk zover gekomen?”

Continue Reading
Mama van Dijk, content creator, christelijk, , Mamablogger, christelijke mamablogger, dochters, mamablog, moederschap, lifestyle,
Moederschap, Persoonlijk

De verandering..

Natuurlijk was alles vroeger anders. Neem 5 jaar geleden. Vroeger kon je ongestoord een stukje chocolade naar binnen werken zonder dat er een stel ogen (van gerust meer dan 100 meter afstand) opmerkten dat je iets in je mond had. -Mamaaaa wat heb je?

Vroeger..

Vroeger schreven we brieven, was er hyves, msn en lag je op de bank te chillen met een film van de plaatselijke winkel videoland waarna je hem geregeld de volgende dag vergat in te leveren (oh jongens weetje nog?) Vroeger, de tijd van ongestoord plassen en ongestoord shoppen (voor jezelf!;))

De tijd waarin alles (terugziende blik) nog zo lekker kneuterig was.

Schuddebuikend

Vroeger. Toen ik recent schuddebuikend foto’s terug zat te kijken van vroeger viel mijn oog plots op een aantal items uit mijn garderobe. Een garderobe dat nog steeds mijn garderobe was. Het schattige meisje van pak ‘m beet 17 jaar met dezelfde jas die nog steeds aan mijn kapstok pronkt. Nu durft ze bijna niet te zeggen dat ze inmiddels bijna 29 is en die buik plots echt kan schudden. Een heerlijke jas is het trouwens echt, met af en toe een opgeschoven knoopje. Dat dan weer wel.

Een verschil

Ik sta voor mijn kledingkast. Terwijl een industriële buis me laat zien welke herinneringen hij met zich mee draagt op een lange rij witte houten hangers. Oude jasjes, sommigen paars, anderen effen, creme, linnen maar ook felgroen. Shirts, ietwat verwassen soms, een rits items die al jaren niet meer gedragen waren. Lachend kan ik, sentimenteel als ik ben, bij bijna elk item een mooi verhaal vertellen. En toch had het weinig waarde. Kon ik er moeiteloos afstand van doen maar was het er nooit van gekomen. Misschien vond ik het gewoon wat vreemd, het idee dat ik inderdaad kon doen met weinig terwijl de kledingkasten van de dochters er rijkelijk gevuld bij stonden.

Kwaliteit en eenvoud

Tijdens mijn momcation (lees: moeder alleen op vakantie) begin deze maand in Jeruzalem besefte ik dat het tijd werd voor wat minimalisme. Kwaliteit en eenvoud eveneens, net zoals het leven uit dat koffertje. Bevrijdend. Misschien werd het tijd voor een paar nieuwe pronkstukken in ruil voor al het oude. Scheelt me steevast kledingstress in de morgen besef ik.

Alsof ik het gaandeweg een beetje verleerd was.

Ik start mijn zoektocht naar de stijl die bij me past vandaag de dag. Maar eerlijk gezegd ben ik er niet zo goed in. In dat shoppen voor mezelf. Alsof ik het gaandeweg een beetje verleerd was. Op de website OTTO struin ik tussen mooie jurken, gezellige blousejes en truien eveneens. Ik probeer moodboards te maken in mijn hoofd van gezellige setjes en laat ze moeiteloos in mijn winkelmand belanden terwijl ik denk aan vroeger..

Slenter-blaren

Vroeger tijdens die eindeloze shopdagjes. Een dagje die steevast eindige met veel te veel gelukjes in veel te veel tasjes en een flink aantal slenter-blaren.

Vroeger? Welnee, misschien werd het inderdaad ook weer eens tijd voor een kneuterig dagje shoppen. Dan hoeft oma ook geen blouseje in cadeaupapier te omhullen om haar dochter te verrassen.

Ik geloof trouwens dat het een hint was. Dank, moeder!

Ps: Wanneer kocht jij voor het laatst iets voor jezelf?
PS (2): Met wie moet jij nodig weer eens ouderwets shoppen?

-x- Mama van Dijk

boeken, leestips, voor christelijke mama's, moederschap, christelijk, mamablog
geloof, Moederschap, shoplog

Leestips voor christelijke mama’s

LEESTIPS – “Is dat alles wat je leest?” Laat ik gelijk met de deur in huis vallen en je een volmondig Ja geven. “Maar ik mis je eigen bijbel?” Klopt, de bijbel op mijn telefoon heeft dat plaatsje ingenomen.

Alhoewel ik al maanden zeg dat ik de bijbel zelf weer wat vaker in bladvorm zou moeten lezen bewijst de praktijk anders. Ik ben niet zo’n lezer. Best grappig als schrijven zo’n groot deel van je leven inneemt. Afijn, zo zijn we allemaal uniek zullen we maar zeggen.

Leestips voor christelijke mama’s

De laatste tijd krijg ik steeds meer vraag naar mijn boekjes. Ik deel op instagram.com/mamavandijk regelmatig stukjes uit mijn favoriete boekjes van het moment. Niet zo gek dat de vragen daarom toenemen. Vandaag daarom dit overzichtje van mijn 4 toppers.

Dit jaar begon ik met het dagboekje van Willem de Vink. Elke dag een stukje rondom Gods genade! Wat een bemoediging. Het is mijn persoonlijke en grote favoriet van dit moment.

Bestel en/of bekijk hier:

De meisjes lees ik dagelijks voor uit de prentenbijbel. De schitterende platen en de mooie verhalen vervelen niet en het is al het tweede jaar dat hij op tafel ligt. Ik merk dat juist nu herkenning komt in verhalen, door herhaling. Dat details nu nmeer besproken worden en verhaallijnen wat duidelijker worden. En stiekem geniet ik daar dus enorm van.

Bestel en/of bekijk hem hier:

Ik geef mezelf niet zoveel momentjes om niets te doen. En toch vind ik het in bad, in bed (of op de bank wanneer de man des huizes in het weekend een enge film kijkt) heerlijk om even kort iets te lezen met een kopje thee. Nu Huize van Dijk alweer een paar weken is geveild door de griep zijn die momenten er vaker. De perfecte tijd voor het winter Powerbook van Power to the Mama’s bestaande uit een heleboel herkenbare columns of het heerlijke nieuwste magazine van Sestra Mama! Beiden een feestje voor de naderende voorjaarsvakantie als je het mij vraagt.

Bestel en/of bekijk hier:

Bestel en/of bekijk hier:

Inspireer elkaar!

Het prachtige kaartje met houder komt trouwens van Studio sprankel. Zij maken op dit moment fantastische pakketten voor de 40 dagen tijd. Gaaf om aan de hand van de kaarten, knutsel en leestips te groeien als gezin naar Pasen toe.

Kende jij bovenstaande leestips al? Wat is jouw eigen favoriet van dit moment? Deel ze in de reacties en inspireer elkaar!

Bestel jij een product via de website van Mamavandijk dan steun je daarmee het platform. Weten hoe dat zit? Lees dan dit artikel een en deze!

-x- Mama van Dijk

mamablogger, mamavandijk.nl, christelijk mamablogger, loslaten
Moederschap, Opvoeding en ontwikkeling, Reizen

Loslaten..

Terwijl je dit leest vlieg ik naar Jeruzalem. Ik zeg ik, omdat de rest (mijn drietal) thuis is gebleven, naar school gaat en geniet van elkaar. Afgelopen dinsdag schreef ik er al over. “Babynews” Ik ga op kraamvisite in Jeruzalem en het enige dat ik meeneem is een handbagagekoffertje. Bevrijdend wel, moet ik bekennen.

Continue Reading
Ze heeft een angststoornis, vandaag op mamablog, mama van dijk, haar verhaal
gastblog, Moederschap

Wanneer pure angst haar overmeestert..

Daar lag ze. In bed te huilen. Het deken was tot ver over haar haren getrokken waarmee ze hoopte alles buiten te sluiten. Maar al het enge was binnenin haar. Een gedachten golf spoelde weer over haar heen en ze voelde dat ze bijna verdronk in de angst. Haar hart bonsde hard in haar borst, alsof het zijn weg naar buiten zocht.

Haar ademhaling leek als vanzelf te versnellen naar een tempo dat niet goed bij te houden was. Hyperventilatie maakte zich meester van haar en in paniek greep ze naar het zakje dat al klaarlag op haar nachtkastje om haar ademhaling weer onder controle te krijgen. Ze wilde uitschreeuwen:

‘Waarom Heer?! Waarom?! Hoe lang nog moet ik dit verdragen?!’

Maar waarom zou ze? De hemel leek van koper te zijn op deze donkere dagen.

Ik heb een angststoornis

Angst. Voor mij – helaas – een heel reëel thema in mijn leven. Tijdens mijn zwangerschap kreeg ik de diagnose ‘angststoornis’. Geen pretje kan ik je vertellen. Maar misschien hoef ik je dat niet te vertellen, want misschien worstel jij er zelf ook mee. De website volksgezondheidenzorg.info vertelt me dat 35,8 per 1.000 vrouwen ook kampte met een angststoornis in 2018. Het is bovendien 1 van de meest voorkomende psychische stoornissen in Nederland. Ik moet zeggen: bij het woordje stoornis gaan mijn nekharen altijd overeind staan. Maar in Nederland heb je nu eenmaal een labeltje nodig om goede zorg te kunnen ontvangen. En goede zorg is er zeker, dat is mijn ervaring! Dus mocht jij worstelen met angst: zoek hulp! Het wordt beter, echt waar.

Een paniekaanval

En toch herken je je misschien ook in het voorbeeld dat ik schreef van iemand die in een paniekaanval zit en lijkt het voor jou, terwijl jij op die grote, angstige of deprimerende zee ronddobbert, alsof God er niet is. Misschien voelt het alsof Hij je in de steek heeft gelaten. Misschien wil je het uitschreeuwen naar Hem en Hem vragen waarom je deze ellende moet meemaken. Ik heb het ervaren in de tijden dat ik zo ontzettend bang was. Dan wilde ik me aan Hem vastklampen, maar wist ik niet hoe.

Mensen in mijn omgeving raadden me dan aan om te zingen, Hem te aanbidden en Hem te zoeken, dwars door alles heen. Maar het lukte me niet. Ik bad wel, maar niet op de manier die ik gewend was, niet vanuit relatie met Hem. Ik zette liever een Netflix-serie aan waarin ik de sores van onbekende families kon bekijken en zodoende mijn eigen angst even kon vergeten.

Worstelen en groeien

Mijn vlammetje van verlangen is weer gaan flakkeren

Momenteel ontvang ik wederom goede hulp in mijn proces naar een ‘angstvrij-leven’ bij een heel fijne psycholoog. We gaan een tandje verder, we gaan wat dieper. En soms doet dat pijn, vaak is het worstelen met mezelf, maar ik merk ook dat ik groei. En dat is heel wat waard!

Bovendien merk ik op dit moment dat het me wél lukt om God te zoeken. Het lukt me dit keer wel om Zijn waarheden tot me te nemen door middel van Zijn Woord, aanbidding en door zo nu en dan een preek te kijken. Waarom het me nu wel lukt in tegenstelling tot anderhalf jaar geleden? Om eerlijk te zijn weet ik het niet.

Ik denk dat ik gewoon besloot een eerste stap te zetten, al was het maar een kleine stap: heerlijke worship-muziek aanzetten. Al vrij snel ga je automatisch meezingen en nadenken over wat je precies zingt. Door inspirerende gesprekken met anderen ging bovendien mijn vlammetje van verlangen naar het lezen van Zijn Woord weer flakkeren. Ook het openslaan van de Bijbel was dan weer een stapje.

Op momenten dat ik nu angstig ben, kan ik bidden en vertrouwen op wat ik heb gelezen: Dat Hij dichtbij is. Dat Hij voor me zorgt. En ook al neemt de angst dan niet meteen af, ik voel me wel gesteund door Hem.

Ik wil je aanspreken vandaag

Wat wil ik met dit blog? Ik wil jou, angstige vrouw, depressieve moeder, aanspreken. Ik wil je allereerst vertellen dat het niet jouw schuld is dat je angstig of depressief bent. Net als mij is het ook jou overkomen. Je hebt er niet om gevraagd. Het volgende dat ik je graag zou willen zeggen is: zoek hulp. Bij een familielid of vriend(in), bij een pastoraal medewerker uit je kerk of bij je huisarts of een psycholoog. Je hoeft het niet alleen te doen!

Ten slotte wil ik je aanmoedigen om God te blijven betrekken in je angst en in je verdriet. Ook al voelt het alsof God niet luistert en ver weg is, blijf die stap richting Hem zetten. Hij kan onze lasten lichter maken.

Bemoedig je in Zijn waarheden!

Een bemoediging

Het lied ‘Defender’ van Francesca Battistelli en Steffany Gretzinger roert mij steeds tot tranen en bemoedigt me enorm. Wellicht is het ook iets voor jou om te luisteren!

‘When I thought I lost me
You knew where I left me
You reintroduced me to Your love
You picked up all my pieces
Put me back together
You are the defender of my heart’

Want ik ben de HEER, je God,
ik neem je bij je rechterhand en zeg je:
Wees niet bang, ik zal je helpen.
Jesaja 41:13

Ik zocht de HEER en hij gaf antwoord,
hij heeft mij van alle angst bevrijd.
Psalm 34:5

Liefs, Anna
Meer lezen in deze rubriek geloof? Lees hier verder.

opvoedmoe, schuldig? mamablogger, mama van dijk
Moederschap

Opvoedmoe, hoezo schuldig?

Na weken zomervakantie die ondertussen behoren tot de meest heerlijke herinneringen (ik hoop het voor je) raas je plots het drukke tijdperk weer in. Met alle verantwoordelijkheden die je bezig houden. Hoofdtak van sport in mijn geval, het moederen. Moe-deren? Vermoeiend was het zeker. Het lijkt alleen taboe om daar af en toe mee voor de dag te komen..

Een schuldig makende gedachte?

Het is het einde van de week wanneer ik er meermaals het woordje opvoedmoe laat uitvallen. Het in elkaar gestoken woord op de vrijdagmiddag gaat zomaar even met mij, in gedachten, aan de haal. En tegelijk voel ik me schuldig. Dat het gehele moe’deren aan het eind van de week me af en toe daadwerkelijk uitputte. Dat het woordje opvoedmoe überhaupt mijn gedachtegang passeerde. Hoe dan? Waarom? En wat was de oplossing voor deze schuldig makende gedachte?

De kids dartelen die dag vrolijk om me heen, ze spelen, zingen en dansen. Hoe kon ik anders dan dankbaar zijn? Die middag (toeval bestaat niet) pikt oma de kinderen op voor een logeerfeestje. Gewoon omdat het kan én zo gezellig is. Nu ze standaard niet meer zoveel oppast zijn er andere momenten voor spontane dates met de meisjes. Dankbaar besluit ik puin te ruimen in de stilte en daarna BZV terug te kijken. Die bank zit me goed. En mijn lijf? Die had slechts de intro nodig om in slaap te vallen.

Voor mijn gevoel slechts een ogenblik later gaat de telefoon. Ik zie hoe de boeren aan mij voorbij zijn gegaan terwijl de man des huizes inmiddels gearriveerd blijkt te zijn in Barneveld.

Opvoedmoe?

Ik deel het met wat medemoeders om me heen. De een knikt nog harder dan de ander. Herkenbaar. Maar wat betekende dat? ” Tijden zijn veranderd, tegenwoordig moeten jullie zoveel. ” Maar was dat wel zo? Ik bedoel, die tijden waren inderdaad veranderd. Maar enkel moeder zijn, wat heb ik een respect voor deze vrouwen die puur en alleen moe’deren.

De stilte achter mijn laptop (waar dan ook) mocht ik mijn werk noemen. Vrijheid en mijn eigen ding. Je zult het wellicht herkennen wanneer jij als moeder de verantwoordelijkheden even kunt overdragen. Alleen even jij. En dat was goed. En exact in die stilte waar mijn hart en gedachten vol woorden me voortdurend een stapje voor zijn, geniet ik. Juist in het moederschap zo bleek de afgelopen jaren. Ik had het nodig om op te laden. En soms was dat extra stapje naar de zijlijn nodig om even toe te kijken in plaats van de hoofdrol te spelen..

Vroeger..

Opvoedmoe of Moe-der. Vroeger noemde ze het tropenjaren. ‘t Kumpt goed. Echt! En misschien werd het na 4 jaar slapeloze nachten tijd voor meer slaap. Dat ook.

Schuldig? Ben jij gek. Stap eens wat vaker naar de zijlijn. Even uit de hoofdrol. Geloof me, word je nóg leuker van. ❤

Gun jezelf deze week zo’n verwenmomentje. Een bezoek aan de stad, een zalig (verwarmd) terras óf gewoon even stilte onder de dakpannen. En tag alvast je oppas. Wél zo makkelijk…

-x- Mama van Dijk