Browsing Category

Moeders met passie

Moeders met passie

Jacqueline is alleenstaande moeder met een grote passie

Vandaag in de rubriek Moeders met Passie deelt Jacqueline haar verhaal. Een levensverhaal waarbij de natuur een grote rol speelt. Een krachtige vrouw met een bijzondere boodschap voor jou en mij. Lees je mee?

Een bewust leven

Door de scheiding ben ik beter voor mezelf gaan zorgen

Mijn naam is Jacqueline, ik ben 33 jaar en nu zo’n 2 jaar gescheiden. Ik woon in de nieuwbouw van Voorthuizen. Toen ik moeder werd was ik 26 jaar. Inmiddels zijn mijn kinderen 5 en 7 jaar.

Onze passie is het om zo bewust mogelijk te leven, we gaan zuinig om met de natuur die God aan ons heeft gegeven. Wij mogen leven op de aarde, door Hem gemaakt, het kan niet anders dan dat we daar goed voor mogen (misschien wel moeten) zorgen.

Best anders

Laatst was ik me er plots weer even van bewust dat we best anders zijn

Voor ons zijn veel dingen die we nu doen vrij standaard, laatst was ik me er plots weer even van bewust dat we best anders zijn. Zo maak ik zelf lavendel scrub met lavendel uit eigen tuin en verwerk ik ook weer andere planten uit de tuin in olie of crèmes en zalven. We drinken biologische kruiden thee, zo veel mogelijk uit eigen tuin. We proberen niet alles nieuw te kopen, maar juist eerst te kijken of we dingen kunnen recyclen of via marktplaats kunnen aanschaffen, tenzij het natuurlijk niet anders kan…

Daarnaast hebben we de groentetas van de elzenkamp, (een biologische verbouw van groenten van het seizoen hier in het dorp) en staat het nodige aan fruit en groenten in onze eigen kleine tuin. Als aanvulling kopen we de buiten beentjes groenten en fruit op de markt. Voor ons zijn zulke dingen heel vanzelfsprekend en is het een manier van leven geworden. Oja, net als het zelf maken van wasmiddel, deodorant en shampoo etc :-)!

Heeft het moederschap je veranderd als persoon? 

Ja, ik ben gaan genieten van de natuur en me steeds meer bewust geworden van de kracht die daar in zit. Er is niks mis met de reguliere producten, alleen waarom zou je niet terug gaan naar de basis, daar zit zo veel wijsheid in, door God aan ons gegeven. Ik denk dat we daar veel meer gebruik van mogen maken. Daarnaast ben ik de laatste jaren aan het consuminderen zoals dat tegenwoordig heet, en zorg ik (mede door de scheiding) nu beter voor mezelf. 

Hoe zorg jij voor jezelf als moeder?

Door de tijd te nemen om rust in te bouwen. Even een moment voor jezelf te hebben. Een avond af te blokken om even niks te doen. Al kan ik ook genieten van een kop koffie, rommelen in de tuin of een uurtje bootcamp.

Back to basic

Echt terug naar de basis. Leven vanuit de basis, de natuur, door God aan ons gegeven. Dit draag ik graag over aan de mensen om me heen en natuurlijk aan de volgende generatie.

Achteraf gezien ben ik er altijd al mee bezig geweest. Het begon met het aardbeien plukken als kind bij opa in de moestuin. Daarna is het balletje verder gaan rollen, liep ik stage bij gardentours, een tuinen reis organisatie, waar de eigenaren met passie vertellen wat ze zien tijdens hun reizen. Later kregen we een moestuin en nogsteeds ben ik graag in onze tuin bezig. Mijn moeder werkt al jaren in de apotheek, dus daar komt ook het maken van zalven en crèmes etc. vandaan. Inmiddels geef ik soms een workshop en deel ik over de rijkdom van deze aarde.

Veel mensen denken dat alles zelf maken en doen heel moeilijk is en veel tijd kost maar als je het stapje bij beetje doet, niet te veel in 1 keer wil doen, kun je al veel bereiken. Daar help ik graag een handje bij.

Welke bewuste keuze maak jij vandaag?

Liefs Jacqueline
Tuinenkruid.nl

Moeders met passie

Ze kreeg 3 jongens en runt een “chauffeursgezin”

Ik ben Marielle Broersen, 26 jaar en sinds anderhalf jaar woonachtig op de Veluwe. Ik ben 5 jaar geleden getrouwd met mijn steun en toeverlaat Niels. In de tussentijd hebben wij 3 mooie jongens mogen verwelkomen en intussen bestaat ons gezin dus uit papa, mama en de 3 jongens. Daarvan is overigens de oudste bijna 4 en de jongste op de kop af 4 maanden. Reken dus maar uit haha, toen onze oudste zoon geboren werd was ik 22.

24/7

Ik werk niet, nou ja ik werk wel maar eigenlijk werk ik 7 dagen in de week 24 uur lang. De zorg voor de kinderen is best heel intensief. Mijn man is namelijk internationaal chauffeur. Dat betekend dat hij maandag ochtend vroeg weg gaat en vrijdag avond of zaterdag ochtend weer thuis komt. De zorg van de kinderen ligt dus groten deels in mijn handen. Soms noem ik mezelf ook wel eens een door de weeks single mom haha. Het is hard werken, niet altijd even leuk en dus ook wel eens zwaar voor manlief die dan toch ver weg zit en machteloos is in die kleine huiskamer van hem. Verder hebben we de taken goed verdeeld. Kan ik goed op hem rekenen in het weekend en is hij een echte papa voor de kinderen. Al met al maakt dat ik ontzettend trots ben op ons gezin.

Levensmotto

“Geloof in jezelf, in wat je doet en dat je het kan!”

Ons motto is vooral geloven in jezelf, in wat je doet en dat je het kan. En de quote van de dag is ook bij ons thuis “ik heb het nog nooit geprobeerd, dus ik denk dat ik het wel kan.” We voeden onze kinderen best vrij op. Vanuit huis heb ik het geloof mee gekregen en daar is eigenlijk uit voort gekomen dat ik het belangrijk vind dat mijn kinderen daar hun eigen weg een beetje in moeten vinden. Willen ze naar de kerk dan gaan we in een kerk kijken en willen ze dat niet hoeft dat ook niet. Wel gaan ze naar een christelijke basisschool omdat ik de normen en waarden wel heel belangrijk vind. Zo ook dat ze weten dat bijvoorbeeld kerst niet om het eten en kadootjes onder de kerstboom gaat maar dat we eigenlijk vieren dat Jezus Christus geboren is.

Heeft het moederschap je veranderd als persoon? 

Het moederschap heeft mij wat liever gemaakt. Ik ben wat makkelijker geworden in een aantal dingen en ik ben van een aantal dingen in gaan zien dat dit echt niet vanzelf gaat. Toen wij ons eerste huis kochten hadden we een beneden en een boven. Boven 2 slaapkamers een badkamer en een washokje. Geen droger maar een mooi droogrek voor aan de deur. Dat was genoeg meer hadden wij op dat moment niet nodig. Toen reed niels nog binnenland en kwam dus iedere avond thuis en was ons huis vaak één grote chaos. Als we geen plek meer hadden op het aanrecht gingen we door met de rotzooi op de eettafel. Who cares we waren toch maar samen. En ok, als het genoeg was, was het genoeg eigenlijk al te veel en ging de grote schoonmaak door het huis. De bussen chloor en schoonmaakmiddelen waren dan niet aan te slepen want dan moest ook echt alles spik en span. Als ik nu op die periode terug kijk dan kan ik daar hard om lachen en denk ik… hoe dan?! Ik zou dat nu niet meer voor me kunnen zien. Nog steeds zie ik af en toe door de bomen het bos niet meer maar dan wordt het opgeruimd als die 3 schatjes op bed liggen, anders wordt ik de volgende ochtend al chaotisch wakker en dat doet mijn humeur niet ten goede. Dat is natuurlijk niet het enige wat in mij veranderd is. Zo vecht ik voor mijn kinderen tot het bittere eind, ik wist serieus niet dat iemand zoveel vechtlust kon hebben. Maar ik weet zeker, op het juiste moment heeft iedere moeder dit in zich.

Hoe zorg je voor jezelf als moeder?

Heel eerlijk, voor mezelf zorgen vind ik onwijs lastig!

Hoe cliché het ook klinkt, kan ik daar gewoon geen tijd voor vrij maken. In het weekend staat mijn gezin centraal en willen we graag samen zijn en samen dingen doen, door de weeks is het lastig omdat ik dan altijd oppas nodig heb. Iemand heeft mij wel eens gezegd dat als je in een vliegtuig zit je eerst je eigen veiligheidskapje op moet doen en dan die van je kinderen of degene helpen die naast je zit maar zal ik ook hier is heel eerlijk over zijn? Ik zal eerst voor mijn kinderen gaan en daarna aan mijzelf denken. Mijn kinderen zijn mijn alles en daar cijfer ik mezelf nog wel is graag voor weg. Als zij het maar goed hebben denk ik dan. Er komt een moment dat, dat mij opbreekt dat weet ik heel zeker. Ik heb me daarom voorgenomen om op Maandagavond te gaan sporten. Ik ben nu 1 keer geweest en dat was heerlijk. Ook al was het hard werken met mijn echt niet sportieve lichaam.

Het was heerlijk om gewoon eens met en voor mezelf bezig te zijn en gewoon Marielle te zijn in plaats van mama.

Kun je iets vertellen rondom ups en downs in jouw leven als moeder? 

Een jaar na mijn eerste bevalling ben ik in een postnatale depressie beland. Verschrikkelijk vond ik dit. Mijn man en ik lagen niet meer op 1 lijn. En niet over de opvoeding of het huishouden of dat soort dingen. Maar ik kon gewoon om alles wat hij zei heel boos worden en hij om dingen die ik zei. Zij het omdat het onredelijk voelde van beide kanten. Bij een postnatale depressie komen natuurlijk meerdere dingen samen dus onze onenigheid was helaas niet het enige wat er speelde, maar zo waren er nog wat dingen.

Wat we/ik vooral van deze periode geleerd hebben is dat wel tijd voor elkaar vrij moeten blijven maken. Hoe moeilijk het ook is. We zijn toen op stijldans les gegaan en denken daar nog steeds met een lach aan terug. Iedere zwangerschap zijn ze bang geweest dat die depressie terug zou komen en gelukkig hebben we hem tot nu toe overwonnen. Door te blijven praten en alles uit te spreken naar elkaar. Dingen samen te blijven doen en liefde aan elkaar te blijven geven.

Mijn oudste die na de zomervakantie naar de basisschool gaat is ook wel een dingetje hoor. Dat gaat echt snel, want wat worden ze snel groot. Nu heb ik gelukkig dan ook nog een baby om mee te knuffelen maar ik denk dat de waterlanders komen als ik al mijn jongens heb afgezet bij de basisschool en ik in mijn eentje naar huis fiets. Maar goed daar zijn we voorlopig nog niet. Dus genieten we met volle teugen van de reuring in huis en het feit dat de oudste voor zijn idee ein-de-lijk naar de basisschool mag.

Welke dromen/passies geef jij liefde? 

Mijn kinderen zijn mijn grootste passie, samen met mijn man. Ik zou alles aan de kant zetten voor ze. Verder zijn er wat dingen aan het kriebelen die nog wat concrete invulling moeten krijgen in ons leventje. Zo is onder andere ooit mijn droom om met een pabo diploma in mijn handen te staan zodat ik voor de klas kan staan en kinderen verder op weg kan helpen in hun ontdekkingstocht in die onwijs grote wereld. En voor nu is die droom nog ongrijpbaar, want wat wil je met 3 kleine kinderen en nu eigenlijk al tijd te kort, maar ooit komt daar mijn kans en dan zal ik hem met beide handen aangrijpen

Wanneer en hoe is deze passie precies ontstaan? 

Eigenlijk heb ik altijd al geroepen dat ik graag kinderen wat wil leren. Maarja dat is vaker veranderd in politie te paard, ambulancechauffeuse en zelfs vrachtwagenchauffeuse en toch kom ik iedere keer weer terug op juf. Het voelt als een soort roeping om kinderen te leren schrijven, rekenen, lezen en dat soort dingen. Ik vind het super leuk om voor kinderen speciale leerplannen op te stellen en als ik in een klas kijk dan zie ik altijd dingen waarvan ik denk dat deze beter kunnen. Omdat deze passie blijft kriebelen ben ik er van overtuigd dat dit ooit nog wel op mijn pad komt en als dit niet zo is dan moet het zo zijn.

Waar denk je over 5 jaar te staan? Wat hoop je te bereiken?

Over 5 jaar hoop ik sochtend mijn huis te kunnen soppen zonder dat ik na 5 minuten niks meer van mijn werk meer terug zie. Verder hoop ik dan nog steeds 3 gezonde kinderen te hebben, die hun route met obstakels voor hun doen goed doorlopen en plezier hebben in het leven. Over 5 jaar hoop ik toch een keer te kunnen gaan leren of werken maar lijkt het mij ook heel erg leuk om bijvoorbeeld bruidjes mooi te kunnen maken in haren en make up voor een van de mooiste dagen uit hun leven. Daarnaast week ik dat ik het in mijn eentje niet kan bereiken maar ik hoop zo dat iedereen een beetje liever wordt voor elkaar. Alles en iedereen een beetje relaxter wordt en mensen wat meer begrip kunnen tonen voor elkaar.

Wat zou je graag willen delen met andere mama’s? Wat wil zou je hen graag willen meegeven?

Lieve mama’s geloof in jezelf ook al zijn de obstakels die je moet nemen meters hoog. Beklim ze met liefde en vol vertrouwen, ik weet zeker dat je al die obstakels dan zal over winnen en mag stralen als nooit te voren!

Wat geef jij een ander mee?

Liefs, Marielle

jong-moederschap-mamablog mama van dijk
Moeders met passie

Het jonge moederschap bleek een lichtpunt in een heftige tijd

MOEDERSCHAP – Mijn naam is Nellianne Bakker, 22 jaar oud, en ik ben in 2016 getrouwd met Jan Marten Bakker. Wij wonen in een nieuwbouwhuis in Barneveld, eind 2016 raakte ik zwanger, van ons lieve zoontje Rein, die 9 augustus 2 jaar hoopt te worden.

Heeft het moederschap jouw veranderd als persoon?

Ik zat in een hele moeilijke periode met veel stress en verdriet, (ivm. problemen op de werkvloer, waardoor ik ziek thuis kwam te zitten). Door dit alles dachten we dat het wel een tijdje zou duren voordat ik zwanger zou raken, dat alle stress me teveel zou zijn. En toen ineens, ik was al een week over tijd, deed ik toch maar eens een test. Als ik aan dat moment van de positieve test denk geeft me dat een onbeschrijfelijk gevoel. Ik ben zwanger!

Ik kreeg weer zin in mijn leven en daar haalde ik dan ook alle energie en hoop uit voor de toekomst. Hoe moeilijk en stressvol het leven eromheen ook was.

Voor mezelf zorg ik door af en toe een momentje voor mezelf te pakken

Ik geniet van de zon, dus als die zich laat zien neem ik even een momentje voor mezelf, heerlijk in de tuin bezig zijn is ook echte ontspanning voor mij. Ook geniet ik ervan om een rondje te fietsen als het mooi weer is. Meestal ga ik dan even bij m’n moedertje en oma van Rein eten.

Kun je iets vertellen rondom de ups en downs in jouw leven als moeder?

Ze vertelde me; als ze allemaal zo zijn kun je er wel tien hebben.

Vooral omdat het je eerste kindje is ken je af en toe ook echt onzekerheid. Met de tijd dat ik op mijn moederinstinct ben gaan vertrouwen, gaat het me steeds makkelijker af. Maar ik denk dat het voor iedere moeder wel bekend is, dat je het soms even niet meer weet en met je handen in het haar staat.

Daarnaast moet ik wel zeggen, hij is ontzettend lief. Ik hoor veel mensen zeggen; als ze allemaal zo zijn, kun je er wel tien hebben. 😉 Het is een fantastisch kind en hij tovert elke dag meerdere keren een glimlach op mijn gezicht.

Wat ben ik dankbaar dat ik zijn moeder mag zijn!

Welke dromen/passies geef jij liefde?

Mijn droom om een eigen ‘winkeltje’ te hebben zit er al van jongs af aan in. Ik kon al jong heerlijk fantaseren over een klein winkeltje in het oude schuurtje naast het huis van m’n ouders. Ik heb daar in m’n dromen heel veel soorten winkeltjes gehad. Toen ik een jaar of 12 was begon ik met het maken van fotokaarten. Ze noemde me thuis altijd; nel fototoestel. Waar ik was was mijn camera. Al snel ontstond Nellianne Fotokaarten. Ik verkocht ze al snel op diverse markten.

Toen ik bijna 15 werd, ben ik er mee gestopt haha de reden was nog erger, ik schaamde me ervoor, ik vond het namelijk niet hip genoeg. Wat verliefdheid al niet met je kan doen hé! *bloos*

Wanneer en hoe is deze passie precies ontstaan?

Toen ik ziek thuis kwam te zitten ben ik begonnen met mijn bedrijf genaamd styleprint. Het ontstond als tip van moeders, die wilde dat ik wat afleiding zou hebben. Dat was ook in de periode dat ik zwanger raakte. Ik naaide een dekbedovertrek voor een ledikant en ik maakte daar een zelfgemaakt gedichtje op;

Opa & Oma
Mag ik bij jullie blijven slapen?
Ik begin nu al te gapen!
Mijn buik zit vol
Leg mij nu maar lekker onder de wol
Weltrusten Opa
Weltrusten Oma
Weltrusten iedereen
Ik hou van jullie

En in het dialect, voor m’n schoonouders, omdat onze kleine uk op komst het 12e kleinkind zou worden. De reactie was fantastisch en ze laat hem nog weleens vol trots aan iemand zien.

Het begin van nieuwe dingen

En ja toen volgde er al snel nog meer bedrukwerk van dekbedovertrekken, rompertjes, shirtjes, alles werd voorzien van een leuke tekst of naam. Met de twintig weken echo wisten we dat het een jongentje werd, dus de naam was niet moeilijk. We waren er direct over uit. Rein is vernoemd naar z’n Opa Rein.

Op den duur heb ik een Facebook pagina gemaakt, en deelde ik dan wat ik maakte, maar veel bekendheid gaf ik er nog niet aan, ik maakte zo nu en dan eens wat voor een bekende en dat was toch wel erg leuk.

Na mijn bevalling, heb ik een paar keer een inloopparty in mijn eigen huis gegeven, maar het liep nog geen storm. Afgelopen november 2018 gaf ik de eerste inloopparty aan huis en dat was een succes. Toen ik in december dagelijks bestellingen kreeg was dat de doorslag. Als het zo door ging, dan kon ik mijn wel in gaan schrijven, dan durfde ik de sprong te wagen!

Styleprint een feit!

Afgelopen 2 januari 2019 was het zover, daar zat ik dan bij de KvK. Styleprint werd een feit! Sinds mijn inschrijving zijn er al zoveel leuke opdrachten en bestellingen op m’n pad gekomen daar kon ik eerst alleen maar over dromen, soms moet ik mezelf ook even in de arm knijpen, en denk ik, doe ik dit echt allemaal zelf?

En zo ontstond het winkeltje aan huis uit mijn dromen. Ik vind het een heerlijke combinatie, s’ochtends ben ik moeder en ‘s middags is het tijd voor m’n passie. Nu ik vanuit huis werk, kan ik er op elk moment zijn voor Rein en mijn eigen tijd indelen zoals ik het zelf handig vind.

Wat zou je andere moeders willen meegeven?

Denk niet klein, maar denk groot. Ook jij kan je dromen uit laten komen, ga ervoor! Als je het echt wilt, dan is de weg er, het kost veel tijd en energie maar het is het absoluut waard om je dromen na te jagen.

Liefs Nellianne

Wil jij shinen in deze rubriek moeders met passie? Deel jouw verhaal met info@mamavandijk.nl en wellicht delen wij jouw verhaal in de maandelijkse rubriek.

In moeders met passie een Pleegmama en moeder, samenmetmar, huisjehil
Moeders met passie

Voor de burnout kickte ik op deadlines nu geniet ik van de rust aan Zijn voeten

Vandaag lees je het bijzondere verhaal van Marian. Ze is moeder en pleegmama tegelijk. Hield van haar werk, de deadlines en het drukke bestaan tot een burnout roet in het eten gooit. Marian vertelt: “Een moeder met passie werd gezocht en ik voelde me direct aangesproken.. want passie ja dat heb ik!Voor wat? Dat ga ik je vertellen vandaag op Mamavandijk.nl.”

Mama en Pleegmama in één

Zal me eerst voorstellen, ik ben Marian, 35 jaar jong, getrouwd met Harrie en mama van Jop hij is 4 jaar en pleegmama van Juul zij is 13 jaar.
Geboren en getogen in Zeeland en dus een echte Zeeuwse, opgegroeid in een ondernemers gezin. Als kind wilde ik graag verpleegkundige worden maar een spierziekte op 9 jarige leeftijd gooide roet in het eten, lang staan en veel spierkracht had ik niet dus ging ik op zoek naar een baan op kantoor.

Een spierziekte gooide roet in het eten

Een burnout

Een baan vond ik bij mijn vader in de zaak, 15 jaar werkte ik daar met passie en met plezier maar toen ik 1.5 jaar na de geboorte van Jop een zware burnout kreeg heb ik besloten om mijn baan volledig op te zeggen. Geen UWV, geen uitkering.. niets! Rust. Op zoek naar het verlangen van mijn hart want waar was het eigenlijk gebleven?

Ik kickte op deadlines nu geniet ik vooral van veel rust

Het zorgen voor anderen zit in mijn bloed, ik doe het graag en wordt er blij van maar toen ik 31 jaar was is mijn schildklier volledig verwijderd en dit maakt dat ik mijn leven moet plannen met veel rust, geen stress, geen druk!
Grappig weetje is dat ik dus altijd het best presteerde onder druk ( werkte op de logistieke planning) ik kickte op deadlines en dingen snel regelen maar nu geniet ik vooral van veel rust.

God in de stilte

Na een lange periode van herstel en therapie merk ik dat de burnout van 3 jaar geleden mijn leven echt positief heeft veranderd. Ik leerde veel over mijzelf ik heb God zo dichtbij ervaren tijdens mijn burnout, ondanks alle donkerte was God heel dichtbij en dat maakte die tijd heel bijzonder.. naar die tijd wil ik niet terug omdat het ook heel eenzaam was en ik niet voor Jop kon zorgen maar de stilte met God was zo waardevol.

Ik vond mijzelf en bovenal God in de stilte

Er moest iets helen in mijn hart, een periode moest afgesloten worden, de tijd van hard werken, niet goed zorgen voor mezelf, het veel te veel willen doen en lichamelijk daarin beperkt worden. Het maakte me gefrustreerd ik wilde immers een energieke, werkende moeder zijn!

Stop maar

Totdat God zei; “stop maar… het is genoeg. Zoek eerst het Koninkrijk van God en dan zal Ik je schenken wat je nodig hebt.” Dat heeft veel tijd gekost, tranen en geduld. Maar toen die rust er kwam toen bloeide er iets in mijn hart, toen kwam daar weer het verlangen om iets te kunnen doen voor een ander.

Juul kwam in ons gezin wonen, een meisje van 10 jaar die regelmatig al weekenden kwam maar waar we nu voor gingen zorgen om zo het biologische gezin te ontlasten. Via Timon is de pleegzorg geregeld en zijn wij pleeggezin geworden. Van te voren kan je niet goed inschatten wat het gaat doen met je gezin, met jou als mama want opeens heb je een tiener in huis waarvan je niet de ‘echte’ mama bent.

De investering in de ander

Je doet het er niet even bij maar het is de investering waard, waarom? Omdat ik geloof dat je iets mee kan geven, liefde, geloof, vertrouwen het is de basis van het leven. Het betekent voor mij handen en voeten geven aan mijn geloof, en dat is mijn passie, mijn verlangen geworden.

Helpen daar waar iemand het niet alleen kan, en nee ik kan niet de hele wereld helpen maar dat vraagt God ook niet, je mag een lichtje zijn voor mensen rondom je, voor de eenzame buurman, voor de zieke vriendin, voor wie er op je pad komt.

Een kind in ons gezin opnemen is een keuze waar mijn man en ik volledig achterstaan, het is niet altijd makkelijk zeker nu de puberteit zijn intrede heeft gedaan, maar toch, ik probeer iedere morgen op te staan en te vragen in gebed of mijn dag mag zijn met geduld, liefde en geloof.
( oh, I need this so, want soms he, dan ben ik niet zo geduldig en is mijn geloof ver te zoeken) Juist door goed voor mezelf te zorgen is het mogelijk om ook iets voor anderen te kunnen doen, ook al moet ik echt weleens nee zeggen dat mag ook daar voel ik me niet meer schuldig over.

Samenmetmar

In september 2018 startte ik mijn eigen bedrijf, SamenMetMar, ik wilde graag vrouwen coachen op het gebied van organizing, opruimen en een goede planning. En boven verwachting mocht ik vrij snel een aantal vrouwen coachen, maar na een aantal maanden begon er iets te veranderen. Ik haalde er geen energie uit, het werk slokte me op en ik besloot ermee te stoppen. BAM, gefaald dat was de eerste gedachte maar dat was het niet het was een goede beslissing omdat ik met mezelf een afspraak had gemaakt om iets te doen wat me energie gaf.

Bam, gefaald was mijn eerste gedachte

Hoe mooi het ook was om vrouwen te mogen helpen, en ze zo weer op weg te helpen, spijt gehad om ermee te stoppen heb ik niet. Ik wilde me meer gaan richten op onderneemsters om die te ondersteunen in hun werkzaamheden en zodoende begon ik daarmee, ontwikkelde een mooi idee samen met een onderneemster maar toch remde er iets in me en dat is dubbel want ik wordt wel enthousiast van ondernemen. Steeds kwam er in m’n hart, blijf maar dichtbij Mij, zoek het niet bij de mensen maar zoek het bij Mij.

De stilte opzoeken na een burnout

Het is een zoektocht naar wat de Heer met mijn leven wil, het is de stilte opzoeken en luisteren en bidden. Help op het moment vooral mensen praktisch, schrijf ik een boek, zorg ik voor Jop, Juul en het huishouden en kan ik er zo altijd voor ze zijn. Ik vind het fijn, ik heb dit leven nodig, een leven in rust.

Dit geef ik je mee..

Lieve mama’s, misschien voel je je als Martha, en ren je maar door, geen tijd om te zitten aan de voeten van Jezus, ik wens jou en mezelf tijd om net als Maria te luisteren naar wat Jezus zegt, je hoeft geen Maria te worden want je bent je unieke zelf. Martha kwam ook Thuis, omdat ze net als Maria Jezus lief had.

Liefs,
Marian

Wil je deze bijzondere vrouw volgen in het dagelijkse leven?
Followtip: @huisje.hil op instagram