Deprecated: Methods with the same name as their class will not be constructors in a future version of PHP; solopine_about_widget has a deprecated constructor in /customers/6/d/c/mamavandijk.nl/httpd.www/wp-content/themes/florence/inc/widgets/about_widget.php on line 12 Deprecated: Methods with the same name as their class will not be constructors in a future version of PHP; solopine_social_widget has a deprecated constructor in /customers/6/d/c/mamavandijk.nl/httpd.www/wp-content/themes/florence/inc/widgets/social_widget.php on line 12 Deprecated: Methods with the same name as their class will not be constructors in a future version of PHP; solopine_facebook_widget has a deprecated constructor in /customers/6/d/c/mamavandijk.nl/httpd.www/wp-content/themes/florence/inc/widgets/facebook_widget.php on line 12 Deprecated: Methods with the same name as their class will not be constructors in a future version of PHP; solopine_latest_news_widget has a deprecated constructor in /customers/6/d/c/mamavandijk.nl/httpd.www/wp-content/themes/florence/inc/widgets/post_widget.php on line 12 kleuter Archieven - Mama van Dijk
Browsing Category

kleuter

christelijk mamablog, loslaten kleuter, schoolfase
kleuter

Loslaten moeder. Loslaten.

Lachend begroeten we. Elkaar. Al die moeders met hun kinderen. Een nieuwe dag daar in die klas net voorbij 8 uur, met de wallen nog iets onder de ogen. Het make-up’je er vermoedelijk nog even snel opgeflanst. Voor alles een eerste keer. Vandaag in het thema spelen. Spelen? Ja, bij een ander ja..

Het had dit seizoen slechts een paar dagen nodig of de dochter kwam thuis met wilde verhalen over logeerpartijtjes en middag-speel-feestjes. Maar wel bij een ander. Een ding werd me al snel duidelijk. In de afgelopen zomer had mijn kleuter een spurt gemaakt in zelfvertrouwen.

Kleine voorsprong

Stiekem hadden we daar als moeders enigszins een voorsprong op gehad. Door ze bij elkaar in de klas te wensen. De ontstane vriendschap was dan ook een weerspiegeling van de vriendschap van de moeders. Het zal meespelen. Dat geloof ik zeker. Ondanks dat zij zelf nog niet vaak bij elkaar over de vloer kwamen.

Die eerste schooldag fietst ze voor me uit. “Mam, wat als jij nu even achter me blijft fietsen? Komen we niet bij elkaar met de wielen.” Dát. “Mam, fiets jij rechtsom, ik rechtdoor? Kijken we wie er als eerste is”. Ik kan het niet helpen. Dat heerlijke kind dat de afgelopen vier jaar het best presteerde met moeders (op max. 3 meter afstand anders paniek) vloog uit. Een soort van dan hé. Of was dat stiekem even hoe dat echt voelde?

Die baby was niet meer

Die middag sta ik niet aan het hek. Smeer ik geen woensdagmiddag-tosti en kijk ik vredig toe hoe mijn jongste peuter zich vermaakt met glitterklei. Ik werk wat aan de website en vraag me plots af hoe ik nog slechts een week geleden kon schrijven over opvoedmoe? Moe? Wie? Ik? Met een kleine brok in mijn keel loop ik door de keuken. Een foto van vier jaar geleden pronkt aan de wand. Opeens valt hij weer op. Die baby was niet meer.. ik pak een kop thee, neem plaats aan mijn keukentafel en geniet van de stilte. STILTE!

..oke, misschien was dat loslaten een stuk relaxter dan ik dacht.

-x- Mama van Dijk

mamablogger, samenwerken? Mail ons!
kleuter, Moederschap

De schoolpleinmoeder van nu

Maandag, zendingsgeld, Sorry schat! Volgende week vergeet mama het niet oke?! Mam, ik had witte schoenen aan met gymmen, we hadden toch roze gekocht? Vergeet u het juffenfeest niet? Zijn er moeders om te rijden? Te soppen? Op die ochtend gaan we op de foto, op de dag erna nemen we allemaal wat leuks mee, op de vrijdag daarop blijven ze over. Die middag is er nog studiedag. Ohja weer? Hoelaat was.. oh, is dat al geweest?

Continue Reading
waterpokken kind
kleuter, Opvoeding en ontwikkeling

Help de waterpokken! En dit werkt dus echt!

Het was afgelopen week een rustig blogweekje. Heel bewust hield ik mijn planning een keer vrij. Of nouja, vrij? De saviorscrown liep afgelopen week in volle gang, vandaag sluiten we hem af en ik kan er stiekem wel om huilen. Van geluk dus. Het is zo bijzonder hoe God hier aan het werk is gegaan. Ik zal er komende vrijdag een kleine terugblik op geven.

Daarnaast is afgelopen week mijn tweelingzusje overgekomen uit Israel én als klap op de vuurpijl bracht het moederschap me vorige week zondag weer een ‘allereerste keer’ met dit keer dus de allereerste waterpokken!

Waterpokken

Afgelopen maanden, zeg gerust jaren, waren we elk waterpokkenseizoen nog fluitend doorgekomen. Ik moest eerlijkheidshalve bekennen dat ik er inmiddels een beetje op zat te wachten maar met een man die nog nooit een waterpok op zijn lijf heeft weten te verwelkomen was het toch ook even spannend. Zou hij dan binnenkort ook…?

Ik hoef jullie vast niet uit te leggen wat de waterpokken zijn. Wel wil ik even delen wat bij ons heeft gewerkt. Ik postte op instagram vorige week een vraag rondom tips bij waterpokken. Naast tips van verkoelende mousse, vsm, kidsclin of o.a. dr. Leenarts waren overduidelijk de meeste antwoorden gericht op een havermoutbad. Het idee leek me ranzig maar het proberen waard.

In die nacht kroop ze snikkend naast me, om de 15 minuten wakker, zo vreselijk veel jeuk. We besluiten haar paracetamol te geven maar niets lijkt te werken, de waardeloze pokken.

Havermoutbad

Voor de derde keer sinds die avond pak ik een hydrofiele doek open, twee grote handen havermout in het midden en een elastiek om het bolletje vervolgens af te sluiten knoop ik eromheen. voorzichtig zie ik het warme badje veranderen in een troebel geheel. Zachtjes wrijf ik het bolletje over het lijfje van mijn grote meisje dat met dikke tranen in het bad had plaatsgenomen.

“Fijn mam”

Inmiddels zijn de honderd(en?) pokken aan het verdwijnen, de korstjes aan het genezen en is ze weer op school geweest. We wachten rustig af of de jongste dochter gaat opvolgen en of manlief hier fluitend langsheen fietst..

Waterpokken? Sudocreme, paracetamol, havermout en een bad wat mij betreft!

Wat hielp jullie deze waterpokken door?

-x- Mama van Dijk

kleuter, Opvoeding en ontwikkeling, Peuter

Een nieuwe fase, “eng en leuk”.

Daar ging ze. Om haar schouders kleurt een roze tasje. Ze had die week al vaak geoefend. Ze had menig rondje mét haar tasje door de kamer gedaan en nu was dan echt het zover. Maar dan vlakt die ochtend het enthousiasme iets af..

Mama, ik vind het eng. Eng én leuk

Ik glunder en bewonder haar gevoel voor woorden. Hoe zij haar gevoel onder woorden kan brengen durf ik bijzonder te noemen. Al jong speelde ze met gevoelstermen. Het bracht de puzzelstukjes over haar onrustige babytijd verder op zijn plaats. Haar gevoeligheid in combinatie met het temperamentvolle karakter was overigens één die, wanneer in balans, elkaar konden versterken ten goede.

De eerste keer peuterspeelzaal

Die morgen zie ik met het opengooien van de deur haar houding veranderen. Een minuutje eerder had ze de deur van het peuterspeelzaaltje zelf opengegooid. Snel doe ik de deur weer dicht als me de ongeschreven regel ten ore komt; De juffen doen de deur open als het tijd is. Ik probeer de knoop in mijn buik te negeren wanneer ik zie dat zij vrolijk naar binnen huppelt.

Aan de tafel achter een puzzel zie ik haar ogen mijn kant op kijken. Naar de juf en weer mijn kant op. Zachtjes fluistert ze ” ik vind het eng “. Ik geef haar een knuffel en zeg haar dat het mag. Dat het spannend mag zijn en een beetje eng. Dat het goed komt en heel gezellig gaat worden. Dat mama er zal zijn, straks al om haar op te halen.

Huilend laat ik haar achter

Ze begint te snikken. Uiteindelijk beland ze op de schoot van de juf en vertrek ik. De kleuter die slechts een deur verder zit zie ik aandachtig luisteren. Mijn grote rijkdom, twee deurtjes naast elkaar. Loslaten. Het was begonnen, meer dan ooit.

Die ochtend bericht ik een vriendin; “Heb jij het nummer van de psz?” Ik vervolg; “Appen ze ouders niet even hoe of het gaat?” “-Nee, dat heet loslaten”. Ik frons en mompel wat.

Het blijkt uiteindelijk zo goed te gaan

Vroeg sta ik die morgen op het plein waar eerst de kleuter parmantig naar buiten komt gestapt. Samen sneaken we naar binnen en gluren we door het raam naar de peuter. Mijn hart stroomt over van trots. Wanneer de deur openzwaait rent ze van haar stoeltje af onder luid onthaal; ” Wat leuk, kom je me ophalen?”. Ik glunder, mijn twee babies, ze waren niet meer.

Op de fiets barsten de verhalen en liedjes bij de peuter los. ” Het was leuk, de volgende keer ga ik nooit meer huilen”. Ik glimlach..

-x- Mama van Dijk