Browsing Category

geloof

roddelen, christelijke mamablog, mama van dijk
geloof

Het roddelcircuit

Je kent het wel. In de wandelgangen vang je wat juicy information op over iemand uit je kerk, van je werk of uit je vriendenkring. Zodra je je beste vriendin, je man of je moeder ziet, wil je het liefste van de daken schreeuwen wat je hebt vernomen over die ene persoon. ..Of niet?

Continue Reading
Storm in het leven, lyric bethel music, rubriek geloof
geloof

In the middle of the storm

Het leven raast. Alhoewel mijn spiegelbeeld de afgelopen jaren weinig veranderd is zie ik in de kinderen des te meer hoe snel het was gegaan. Hoe de tijd niet had stil gestaan. En dat was goed. Maar was er niets veranderd?

Mijn lijf kreeg strepen, mijn glimlach rimpels en mijn haren vielen na de kinderen als herfstblaadjes op de grond. Het waren slechts een paar uiterlijke kenmerken van het moederschap. Om maar niet te spreken over de herhaaldelijke kringen onder de ogen. Het is het meer dan waard. Want de nachtelijke uren, het lijf dat veranderde, bracht me telkens dichtbij hen. Verbonden. Vol trots. Zoveel liefde.

En alhoewel het leven raasde, was het God die als een wolk rondom ons leven hing. De afgelopen weken ervoer ik in de drukte van het leven, in de tegenslagen op ondernemersgebied des te meer, dat het tijd was voor een ruk aan het stuur. Voor vernieuwde balans en een andere kijk bovendien.

Mijn hoofd blijft malen..

Terwijl mijn hoofd blijft malen en mijn hart piekert, besluit ik te gaan hardlopen. De volgende dag opnieuw. En opnieuw. De regen valt en er is geen kans om de storm te ontwijken. Om hier droogvoets doorheen te komen. En dan begint er een nummer te spelen vanuit mijn jaszak..

I’m gonna sing, in the middle of the storm
Louder and louder, you’re gonna hear my praises roar
Up from the ashes, hope will arise
Death is defeated, the King is alive
!

Ik verbaas me over de woorden die ik deze middag zo eigen kan maken. Over de passie vanuit het lied dat wordt uitgezongen naar de hemel. Over overgave, het aankloppen bij God in welke situatie dan ook..

I raise a hallelujah, with everything inside of me
I raise a hallelujah, I will watch the darkness flee
I raise a hallelujah, in the middle of the mystery
I raise a hallelujah, fear you lost your hold on me!

Opnieuw strek ik mijn handen naar de hemel uit. Wanneer ik de volgende morgen opnieuw zorgen ervaar in mijn hart is het een regenboog die voor me uit gaat terwijl die stem in mijn hart zegt;

Ik zie je, Ik ben bij je.

Raise a Halleluja

De regen valt en soms zal er ook in jouw leven geen kans zijn om te storm te ontwijken. Om er droogvoets doorheen te komen. En dan begint er hier vandaag een nummer te spelen..

-x- Mama van Dijk

geloof

Welkom thuis, hier mag je zijn..

Welkom thuis. Soms zijn woorden uit muziek genoeg. Is er verder niets nodig om het hart te raken. De woorden die mijn schoonzus schrijft in dit nummer van Sela raakt mijn hart. Welkom thuis lieve mama. Voor wie zoek was of op reis. Beluister het nummer hier, vandaag in jouw huis, maar Thuis bij de Vader..

Continue Reading
overgave aan God, christelijke mamablog mama van dijk
geloof

De controle loslaten of overgave?

Was dat wel zo makkelijk? Vertrouwen? De controle loslaten? Of échte overgave. Hoe dan? Je las er vorige week over en vandaag gaat het artikel verder..

Deel 1 “Als vertrouwen moeilijk is..” lees je hier.

Echt vertrouwen

Er zijn momenten geweest in mijn leven dat ik niet kon stoppen met praten met Hem en dat ik gigantisch veel zin had om de Bijbel te lezen, zodra ik terugkwam van een college bijvoorbeeld. Ik kon alles loslaten en overgeven aan Hem. Dat waren heerlijke tijden waarin ik me zo ontzettend dichtbij God voelde. Ik droomde met regelmaat dromen van Hem, zag beelden waarin Hij tot me sprak en werd bemoedigd door anderen die iets van Hem hadden gehoord over mij en met me wilden delen.

Ik voelde me de koning te rijk en dacht dat dit nooit meer over zou gaan. Wist ik veel. Want helaas verdween het wel naar de achtergrond.

Net als de Israëlieten

Dat doet me denken aan het verhaal van de Israëlieten die door God door de woestijn worden geleid naar het beloofde land. God leidde hen overdag door een wolk en ’s nachts door een vuurzuil aan de hemel, nadat hij hen door wonderen uit Egypte had bevrijd. En toch klaagden de Israëlieten keer op keer over dingen die hen verontrustte. Ze hadden geen eten, geen drinken en zelfs na alle wonderen die God had verricht (ik bedoel: hallo, een vrije weg door een zee!), vertrouwden ze er niet op dat Hij ook in eten en drinken zou voorzien. God was het zat, dacht er soms zelfs over om het volk te laten zitten, maar streek toch telkens weer over Zijn hart met compassie om Zijn volk te helpen.

In dit verhaal zit voor mij een wijze les. Ik wil niet zijn als de Israëlieten in de woestijn, maar moet toegeven dat ik eigenlijk exact hetzelfde handel op dit gebied. En toch, toch raak ik keer op keer weer gemotiveerd als ik bemoedigende preken hoor. Gelukkig maar! Want op de momenten dat ik dicht bij God leef, ervaar ik Zijn rust ook echt en kan ik vooruit. In de zwaardere tijden, waarin zorgen en angsten de kop op steken en ik het weer even lastig vind om alles aan Hem over te geven, probeer ik mezelf, ondanks mijn zorgen en twijfels aan Zijn trouw te herinneren. Soms voelt Hij heel ver weg. Met de nadruk op voelt, want hoewel ik het in bepaalde momenten niet zo ervaar, weet ik dat God altijd om mij heen is.

Ik weet ook wanneer ik het niet ervaar dat Hij om me heen is

En dan is het weer zondag

Ik weet dat God spreekt, ik weet dat God voor me zorgt, ik weet dat God van me houdt en ik weet dat Hij een relatie met mij wil (en zo ook met jou!) Ook weet ik dat God de zonden haat en dat Hij er niet blij mee zal zijn dat ik zo nu en dan onredelijk doe tegen mijn man of dat mij weleens een scheldwoord ontglipt op het moment dat ik mijn kleine teen stoot of mezelf brand aan de kookplaat. Ik weet dat God er niet content mee zal zijn dat ik zo worstel in het vertrouwen van Hem op momenten dat zorgen mij lijken te overmannen. En toch weet ik dat Hij me vergeeft en me steeds weer opnieuw welkom heet in Zijn aanwezigheid.

En dan is het weer zondagochtend en ik hoor wederom rake woorden. Dan neem ik mezelf weer voor om Hem meer in mijn leven te betrekken. Om weer in een bloeiende tijd te vertoeven waarin Hij mijn nummer 1 is. En dan wordt het tijd om daden aan mijn woorden of wensen te verbinden en op zoek te gaan naar een manier waarop ik in mijn moederleven toch Hem de prioriteit kan geven die Hij verdient.

Om eerlijk te zijn ik ben zoekende, maar ik geniet van de momenten waarop het me lukt!

Psalm 28:7De HEER is mijn kracht en mijn schild, op hem vertrouwde mijn hart, ik werd geholpen en mijn hart jubelde, hem wil ik loven in mijn lied.

Liefs, Anna

zij event, een gebedswandeling, praten met God, Zij event
geloof

De gebedswandeling

Afgelopen zaterdag bezocht ik het Zij-event vanuit Zij Barneveld. Het allereerste event dat werd georganiseerd door vrouwen uit mijn gemeente. Een event voor vrouwen waar je wordt bemoedigd te groeien in geloof. Dat was dit keer dan ook het thema! Groeien, hoe doe jij dat?

Continue Reading

christelijk mamablog, gastblogger Anna Korpershoek
geloof

Als vertrouwen moeilijk is..

Het is zondagochtend. “Kerktijd”. De voorganger roept vanaf de kansel voor de zoveelste keer op om op God te vertrouwen in een geweldige, motiverende preek. Mijn hart maakt een sprongetje als ik me wederom realiseer dat God inderdaad te vertrouwen is én was. Ik neem mezelf voor om Hem meer te betrekken in mijn leven. Maar dan gaan we de nieuwe week in..

Ik nam mezelf voor vaker te lezen, om mezelf keer op keer te blijven herinneren aan Zijn trouw, liefde, goedheid

De nieuwe week begint..

Vol goede moed begin ik vervolgens aan mijn week. Ik wil Hem zoeken, Hem betrekken bij mijn leven! De Bijbel is het boek dat op mijn nachtkastje ligt en dat daar wordt vergezeld door een aantal fluorescerend gekleurde stiften. Zo nu en dan, met een zekere regelmaat, lees ik er prachtige verzen en bemoedigende hoofdstukken in. Toch vult het grootste gedeelte van de dag zich met moederen en natuurlijk dat gewilde stukje “me-time”.

Tussendoor praat ik met God, maar Netflix lijkt om de één of andere reden ook een belangrijk onderdeel van de dag te zijn, als de baby slaapt en ik tussendoor mijn was kan vouwen. Al met al spendeer ik een fractie van mijn tijd aan Hem. De rest aan zoveel andere zaken, schoot ik opnieuw tekort?

Schiet ik niet tekort?

De uren die verstrijken gaan over in dagen. En langzaam maar zeker komen er weer ‘storende elementen’ op mijn pad. Ik kon dat sterke verlangen niet voortdurend vasthouden. Het leven van een moeder gaat niet altijd over rozen, zullen we maar zeggen. Zeker niet voor iemand die van zichzelf wat angstiger is aangelegd. ‘Wat zijn die roze vlekjes in zijn gezichtje? Moet ik daar iets mee?’ ‘Reageerde hij nu wel of niet op zijn naam? Dat zou rond deze tijd toch al wel moeten?’ ‘Chips, hij heeft weer zijn avondfles niet leeggedronken. Krijgt hij wel voldoende voedingsstoffen binnen?’ en de vraag der vragen: ‘Doe ik het wel goed? Ben ik wel een goede moeder? Schiet ik niet te kort?’.

Zodra de dagelijkse beslommeringen weer voorbijkomen, de moederzorgen, de vrouwelijke onzekerheden, kan mijn vertrouwen in God zomaar op de achtergrond verdwijnen. Ondanks dat ik zo nu en dan Zijn Woord lees, voel ik een onvrede in mij groeien. Wordt mijn focus in rap tempo verlegd, vult mijn hart zich met zorgelijke gedachten. Mijn vertrouwen in Hem bleek dan slechts een uitspraak, in plaats van een diepgeworteld zeker weten. Iets dat ik ooit wel heb gehad.

De controle overgeven

Op die momenten heb ik het gevoel het allemaal zelf te moeten doen. Niet omdat ik denk dat God er niet bij is, maar omdat ik zelf denk de touwtjes in handen te moeten houden. Ik ben niet goed in het overgeven van de controle. Waarom? Ik weet het eigenlijk niet. Helaas maakt dit het overgeven van zorgen aan God ook erg lastig.

Extra bijzonder vind ik de tekst die ik ontving toen ik werd gedoopt op mijn twintigste:

Psalm 28:7: De HEER is mijn kracht en mijn schild, op hem vertrouwde mijn hart, ik werd geholpen en mijn hart jubelde, Hem wil ik loven in mijn lied.

Schoot ik echt tekort?
Ik herinner mezelf plots aan het verhaal van de Israëlieten, onder Gods leiding op weg..


..Wordt vervolgd

Mijn naam is Anna (Korpershoek), getrouwd met Ferdy en mama van Noah. Afgestudeerd orthopedagoog maar inmiddels werkzaam als fotograaf. In 2012 heb ik zelf een keuze gemaakt voor Jezus door me te laten dopen en sindsdien kom ik in een warme, fijne gemeente. Vanaf vandaag schrijf ik mee in deze bijzondere geloofsrubriek op Mamavandijk.nl.

Liefs, Anna.

christelijk mamablog, mama van dijk
gastblog, geloof

Ik sta op een kruispunt. En ik sla af..

Anoniem ontving ik dit prachtige blogartikel. Met een verlangen naar Zijn stem. Ik publiceer hem vandaag met liefde.

‘Ik werd geroepen door God.’ Of ; ‘God vertelde mij wat Hij van mij verlangde.’ ‘Ik kreeg een teken van Hem’. Allemaal prachtige woorden die mij regelmatig langs mijn oren en ogen slingeren. Maar wat als je het niet hoort of ziet?

Mijn schapen luisteren naar mijn stem; ik ken ze en zij volgen mij. (Johannes 10:27)

Hoe dan?

Prachtige ervaringsverhalen van mensen die Gods stem horen en daardoor weten wat de Heer van hen verlangt. Maar hoe dan? Hoe hoor je Zijn stem? Hoe weet je of iets een teken van Hem is? Zo vaak verlang ik naar een teken van Hem. Ik zou graag willen horen of ik het goed doe, of welke weg ik in moet slaan. Al mijn keuzes maak ik met Hem, maar ik hoor nooit of Hij achter mijn keuze staat. Toch? Ja soms. Soms krijg ik een ingeving. Dan denk ik dat dat een bevestiging van Hem is. Of is het mijn eigen stem? Mijn menselijke verlangen.

Is mijn vertrouwen dan niet groot genoeg? Of mijn geloof? Ja, ik weet dat ik vaker zou moeten bidden, vaker stil moet staan bij alle prachtige wonderen die in mijn leven gebeuren. Dat ik vaker de bijbel moet open slaan en de woorden in mij moet opnemen. Maar mijn excuses nemen de leiding:

Ik ben moe. Mijn hoofd is al zo vol, daar kan echt even geen bijbelse boodschap meer bij. Ik heb nu echt even geen tijd, want.. God is er toch wel, ook al bid ik nu even niet. En morgen ligt de bijbel er ook nog wel. Als ik nú ga bidden val ik vast in slaap, daar ga ik me alleen maar slechter van voelen. Wat zal God wel niet van me denken, nu ineens te gaan bidden. Nadat ik zolang niks van me heb laten horen..

De controle (niet) verliezen

Ja, zo kom ik geruisloos in een vicieuze cirkel terecht waar satan heel blij mee is. Hij heeft me. Hij heeft grip op mijn gedachten en de manier hoe ik met God om ga. Denkt hij…

Maar hij heeft het mis. Ik sta namelijk op een kruispunt! En ik sla af … naar Hem! Ik bid om kracht om opnieuw de bijbel te mogen openen en dat Gods woorden mijn geest mogen vullen en de duivelse gedachten mogen verslaan.

En nu kijk ik terug. Heb ik dan Gods stem en wegwijzers nooit gehoord en gezien? Ik denk het toch wel, al ervaarde ik het op dat moment niet zo. Veel worstelingen heb ik gehad en keuzes gemaakt die zwaar waren. Er waren momenten dat ik rust mocht ervaren en ik niet terug hoefde te kijken naar de pijn die de worsteling met zich had mee gebracht. Er waren momenten waar ik na een keuze flink onderuit ben gegaan. In beide zie ik dat God tot mij sprak! En de richting aangaf in mijn leven. Nu dit mijn hart vult geeft Hij mij rust.

Ik ga stil staan en luisteren naar Hem! Ik zoek Hem in alles om me heen! Ik ben door Hem gekend en Zijn plan met mij staat vast.  Al maakt Hij het niet altijd zichtbaar wat Hij van mij verlangt, ik vertrouw op Zijn leiding!

Ik bid dat God de ogen van je hart zal openen, opdat je zal zien hoe groot zijn roeping is voor jou. (Efeze 1:18)

Met gevouwen handen handen bid ik: Heer, wijs mij Uw weg!

Wauw. Heb jij ook een verlangen om bij te dragen aan deze rubriek dat in het teken staat van geloof en bemoediging? Stuur (mag ook anoniem) je inzending naar info@mamavandijk.nl

-x- Mama van Dijk

christelijke bemoedigingen, mama van dijk
geloof

Spreek maar in mijn droom..

Het is die avond geen uitgebreid gesprek. Mijn hoofd laat ik rusten op mijn kussen. Te moe om er een fatsoenlijk gebed van te maken klinken er slechts een paar zinnen in mijn hart terwijl mijn ogen al gesloten zijn..

Ik ben moe Heer, we kunnen ook praten in mijn slaap? Spreek maar in mijn droom. Ik val in slaap en dan gebeurt het..

Die morgen word ik uitgerust wakker. Begroet ik de week met nieuwe energie en besef ik wat ik zojuist, die afgelopen nacht had gedroomd. Het was heel subtiel, liefelijk en klein. Of in elk geval is dat wat ik herinner vanuit de nacht.

Een bijzondere tekst

Mijn handen glijden over een grote plaat terwijl ik in mijn droom de tekst uit psalm 46 lees. “Be still and know that I am God.” Die ochtend ontwaak ik. Had ik dit zelf verzonnen? Plots herinner ik me hoe die avond in slaap was gevallen..

Het maakt niet uit hoe of wat. Ik dank God voor Zijn woord, voor dit platform, voor de woorden in mijn hart, in mijn dromen en door mensen heen. Hij spreekt. En mijn hart vult zich vol passie om dat te delen. Ik kan niet wachten op meer..

Ga en wees stil, staak de strijd, en erken dat Hij God is, verheven boven alle volken en de aarde.

Is het jouw gebed vandaag terwijl je de dag begint? Heer, spreek want ik luister! Ik kan niet wachten op meer van U in mijn leven..

Spread Love!

-x- Mama van Dijk

geloof

Second love

Al weken voert deze titel de boventoon in mijn gedachten. Meermaals legde ik het weer naast me neer. Vandaag niet. Terwijl ik plaatsneem aan mijn teakhouten tafel is het alsof er een stemmetje zachtjes fluistert. Begin maar, Ik help je wel.

Begin maar..

En zo start ik deze blogpost. Naast me liggen de resten van mijn lunch. Op mijn telefoon zie ik een foto van mijn kleine sporter die zich in de gymzaal op school vermaakt. Een fractie later van mijn andere dochter, slapend in de buggy bij oma. Liefde. Een grote warme bron van stromende liefde voor hen.

Hoe kon ik God daarboven plaatsen? Stond God echt op nummer 1? En wat geef ik vandaag de dag liefde? Vragen die klinken in mijn hart. Misschien ook in dat van jou persoonlijk. Tegenwoordig worden we van alle kanten warm gemaakt voor het kopen van de nieuwste collecties in de schappen, het mooiste huis van de straat, tot aan een extra liefde op een willekeurige datingsite. Zo lekker onbevangen ook, die wereld. Niet?

Een beeld in de lucht

Het raakt me vandaag de dag. In een wereld waar alles lijkt te kunnen. Te moeten. Waar we soms even vergeten waar het echt om draait. Terwijl ik deze morgen over de snelweg rijdt laat God me het beeld zien in de lucht. Een enorme zwerm vogels raast voorbij. Een klein clubje daarnaast, net uit de maat, beland uiteindelijk op een andere route. Ik zie hoe de massa in de verte verdwijnt. Misschien moest je bekennen dat het zich afspeelde in jouw leven. Dat je jezelf had mee laten waaien met het ritme van de wind. Dat je gevlucht was in de massa van het leven, omdat het een prima optie leek. Je geloof werd een second love. Een geheim van jou waar je jouw omgeving vooral niet mee wilde vermoeien. Het raakte op de achtergrond.

Hoe kon je God nog op nummer één zetten wanneer alle aardse dingen je zoveel waard werden? Misschien was je daadwerkelijk gevlucht in de armen van de wereld? Creëerde jij je eigen god. Weg van het zicht van je Vader.

Herstel mijn eerste liefde

Waarmee vul jij jouw leven vandaag de dag? Wat spreekt God vandaag in jouw leven? In jouw hart? Ik voel plaatsvervangende tranen branden terwijl er stilletje een klein liedje begint te spelen in mijn hoofd..

Herstel mijn eerste liefde die ik eens had voor U. Ik wil zoveel van U houden, nog zoveel meer dan nu. Mijn hart moet weer gaan branden, zoals het heeft gedaan. Volle passie en vol van hartstocht die nooit meer weg zal gaan.

Vol hartstocht. Vol passie. Ik bid het je toe vandaag!

Seek first the Kingdom and His righteousness

En weetje? Dan zal ook vrijdag de 13e het allermooiste worden!

-x- Mama van Dijk

geloof, Opvoeding en ontwikkeling

Licht voorbij het wolkendek

Terwijl ik de post van gisteren schrijf blijf ik zitten. Zitten achter de laptop waar mijn vingers als een muzikaal schouwspel zojuist de woorden van mijn hart hadden beschreven. Mijn gedachten staan heel even stil. Het gebeurt niet vaak. Er volgt een tekst uit Johannes 1 vers 8 in mijn hart.

Hij was niet zelf het licht hij was er om te getuigen van Het licht.

Het is een van de vele teksten waar ik aandacht aan geef binnen de tiendaagse Saviorscrown die ik leid. Een lichtje schijnen in de wereld. Maar bovenal niet zelf Het licht zijn.

Gisteren beschreef ik het wolkendek, de stralen van de zon die moeite hadden met het doorbreken van de dichte bepakking. En dan toch, die gedoseerde stralen. Hoe straalt Het licht in jouw leven?

Wolkendek


Is het wolkendek van diverse factoren in jouw leven een dichte hoop ellende geworden waar lichtstralen de kans niet krijgen te schijnen? Of was jouw blik de verkeerde kant op gericht? Staarde jouw ogen naar de gitzwarte grond onder je voeten? Waren er dingen in jouw leven die het zicht op de hemel versperde?

Wat is het je waard dat de stralen van Gods liefde weer gaan schijnen in jouw leven? Werd het tijd op om (opnieuw) de handen uit te strekken? Te vouwen? Werd het tijd om de ogen te richten naar omhoog?

Buig met mij vandaag je knieën. Spreek de woorden maar uit in je hart..

“Lieve Vader, helpt U mij te getuigen van Uw liefde middenin de wereld. Helpt U mij te zien wat daadwerkelijk telt. Wat voor U van waarde is. Wanneer het dichte wolkendek uit mijn leven zal afbreken, mag ik Uw warme stralen dan opnieuw zien en voelen Heer. Vul mij, regen op mij met Uw Geest..”

Amen

Wat een liefde!

-x- Mama van Dijk