Browsing Category

geloof

christelijk mamablog, mama van dijk, inspiratie, christen
geloof

(Ver)weven

Ik neem die morgen plaats aan mijn eettafel. Mijn billen rust op de houten stoelen die al jaren bij het meubilair horen. Ik haal de stukken kip uit mijn in elkaar geflanste healthy lunch en schuif het bord prei kieskeurig opzij..

Wat aandacht geeft groeit.

Mijn ogen stuitten die morgen op mijn eigen krantenartikel dat aan de kast hangt. Groots stonden we afgelopen maand in de plaatselijke krant. Trots. En dat zijn we. Ik denk aan de vele dagen, uren, maanden (tevens jaren) werk die er in mijn bedrijf zitten.

Het werk dat ik zo vaak geen werk wilde noemen want het ligt zo verweven in wie ik ben en wat ik wil bereiken bovendien. Nooit voelde ik zo sterk die positieve workaholic vibe totdat ik zelf kon beslissen waar de lat lag. Wat mijn taken waren en welke visie mij dreef.

Met passie sta ik twee wekelijks op het veld om sporttrainingen te geven. Honderden deelnemers vormen samen de Sportchallenge van Barneveld. Inmiddels drie locaties. Soms is het onwerkelijk maar wat we aandacht geven, passie, dat groeit. Met diezelfde passie schrijf ik columns. Met passie werk ik aan websites. Met passie neem ik volgers mee in mijn leven via dagelijkse insta-stories. En met passie… of was dit het?

Wat wil jij dat er groeit?

Wat wil jij daadwerkelijk dat er groeit in jouw leven? Wat is voor jou van waarde? Waar ligt jouw passie? Terwijl ik deze morgen mijn auto richting huis rijd stuit ik op twee snelwegen die samenkomen. Weven. Het vraagt om inschattingsvermogen, een beetje gas terug, soms een ruk aan het stuur. En terwijl ik de bocht met iets teveel pit inrijd is er een stemmetje in mijn hart. Een stemmetje dat zegt; “Dit is precies wat ik bedoel Wilma..(ver)weven.. “

En aan mijn eettafel slechts een uur later komen die twee gedachtes in mijn hart samen. Het grootse krantenartikel en de stem in mijn hart. Ze smelten samen op het virtuele papier terwijl mijn vingers slechts blijven tikken. Wat aandacht geeft dat groeit, verweven in ons leven. Wat wil jij dat er groeit in jouw leven? Welke passie ligt er verweven in je hart? In je doen en laten? Wat straal je uit?

Nogmaals kijk ik omhoog..

Waarom stond de passie voor Jezus niet meer bovenaan mijn lijstje? Was het verwilderd, naar achter geschoven, door de vele andere taken die niet meer voelden als werk? Die daarom nog makkelijker mijn tijd konden innemen. Die middag sluit ik vroegtijdig mijn laptop. En breng ik door op de bank met open armen, in aanwezigheid van Hem. En weetje lieve lezers, dát is wat ertoe doet. (Terug)komen bij Hem. Steeds opnieuw. Zodat Zijn Liefde verweven mag zijn in jouw leven.

Er klinkt een vraag in mijn hart voor jou en mij vandaag: “Wat groeit er als kool in jouw leven?”

-x- Mama van Dijk

halloween, geestelijke strijd, christelijke mamablogger, mama van dijk
geloof

Halloween, om van te griezelen

Je ziet het weer opduiken, overal slingert het thema Halloween je om de oren. Of je het wilt of niet, om te griezelen is het zeker. Want laat ik van wal steken. Ik ben geen fan. Na mijn laatste artikelen over de wapenrusting sluit dit oplaaiende thema overigens goed aan. Met Halloween wil ik niets te maken hebben! En jij?

Lees ook: Die avond voert de duivel strijd in mij

Halloween een kinderfeest

Om het geheel nog eens goed om een rijtje te krijgen spit ik enkele artikelen door waar ik direct de kriebels van krijg;

“Op 31 oktober verkleden kinderen zich en bellen of kloppen als het donker wordt aan bij huizen in de buurt die versierd zijn met pompoenen en lichtjes en roepen trick or treat, waarbij de keuze wordt gegeven tussen slachtoffer van een plagerijtje worden (trick) of iets lekkers (treat, meestal snoep) geven. De bewoners geven de kinderen dan vaak snoepjes. (Jong)volwassenen gaan soms naar halloweenfeesten. ”

De vrij encyclopedie is duidelijk en geeft een inkijkje in de mogelijke geschiedenis van halloween. Aangrijpend om te lezen is het wel. Wat me van deze artikelen bijbleef was dit:

” Want zij geloofden dat op die dag de geesten van alle gestorvenen van het afgelopen jaar terugkwamen om te proberen een levend lichaam in bezit te nemen voor het komende jaar. De geesten die uit dode mensen op zouden rijzen, werden aangetrokken door voedsel voor hen neer te leggen voor de deuren. ”

Dát, een mogelijk begin van wat we nu vieren als, een kinderfeest?! Kunnen we alsjeblieft overslaan?

Geestelijke wereld

We leven in een tijd waarin we ons moeten wapenen tegen de geestelijke strijd. Een strijd die om je oren kan razen als christen. Een strijd die is gewonnen door Jezus met een vijand die niet van ophouden weet. Als je niet gelooft in die geestelijke strijd dan zou het zomaar kunnen dat je halloween niet zo erg vind. Dat je wellicht niet houdt van de beangstigende kostuums maar je “vrolijk mee viert”.

Zet geen deuren open, en zeker niet in het leven van kinderen, naar een wereld waar je niets mee te maken wilt hebben. En toch staan we als christen, als volger van Jezus, middenin de wereld waar zulke dingen om ons heen gebeuren en worden gevierd. Een wereld die zelf soms net als halloween angstaanjagend kan zijn. Waar de dood ons om de oren slingert. Waar gruwelmoorden zijn. Een geestelijke strijd je leven kan beheersen. Hoe ga jij daarmee om?

Spread love, not fear

Waar je ook vandaan komt en aan welke kant je dan ook staat, vandaag wil ik in het bijzonder zeggen; Spread love. Not fear!

Hoe schijn jij jouw lichtje in het donker? Je hoeft geen fan te zijn om elkaar te zegenen! Vouw je handen en bid het maar mee; Heer, zegen hen met Uw onuitputtelijke bron van liefde, rust en bescherming!

1 Joh. 4 v. 4: “Hij die in mij is sterker van hij die in de wereld is.”

-x- Mama van Dijk

roddelen, christelijke mamablog, mama van dijk
geloof

Het roddelcircuit

Je kent het wel. In de wandelgangen vang je wat juicy information op over iemand uit je kerk, van je werk of uit je vriendenkring. Zodra je je beste vriendin, je man of je moeder ziet, wil je het liefste van de daken schreeuwen wat je hebt vernomen over die ene persoon. ..Of niet?

Continue Reading
Storm in het leven, lyric bethel music, rubriek geloof
geloof

In the middle of the storm

Het leven raast. Alhoewel mijn spiegelbeeld de afgelopen jaren weinig veranderd is zie ik in de kinderen des te meer hoe snel het was gegaan. Hoe de tijd niet had stil gestaan. En dat was goed. Maar was er niets veranderd?

Mijn lijf kreeg strepen, mijn glimlach rimpels en mijn haren vielen na de kinderen als herfstblaadjes op de grond. Het waren slechts een paar uiterlijke kenmerken van het moederschap. Om maar niet te spreken over de herhaaldelijke kringen onder de ogen. Het is het meer dan waard. Want de nachtelijke uren, het lijf dat veranderde, bracht me telkens dichtbij hen. Verbonden. Vol trots. Zoveel liefde.

En alhoewel het leven raasde, was het God die als een wolk rondom ons leven hing. De afgelopen weken ervoer ik in de drukte van het leven, in de tegenslagen op ondernemersgebied des te meer, dat het tijd was voor een ruk aan het stuur. Voor vernieuwde balans en een andere kijk bovendien.

Mijn hoofd blijft malen..

Terwijl mijn hoofd blijft malen en mijn hart piekert, besluit ik te gaan hardlopen. De volgende dag opnieuw. En opnieuw. De regen valt en er is geen kans om de storm te ontwijken. Om hier droogvoets doorheen te komen. En dan begint er een nummer te spelen vanuit mijn jaszak..

I’m gonna sing, in the middle of the storm
Louder and louder, you’re gonna hear my praises roar
Up from the ashes, hope will arise
Death is defeated, the King is alive
!

Ik verbaas me over de woorden die ik deze middag zo eigen kan maken. Over de passie vanuit het lied dat wordt uitgezongen naar de hemel. Over overgave, het aankloppen bij God in welke situatie dan ook..

I raise a hallelujah, with everything inside of me
I raise a hallelujah, I will watch the darkness flee
I raise a hallelujah, in the middle of the mystery
I raise a hallelujah, fear you lost your hold on me!

Opnieuw strek ik mijn handen naar de hemel uit. Wanneer ik de volgende morgen opnieuw zorgen ervaar in mijn hart is het een regenboog die voor me uit gaat terwijl die stem in mijn hart zegt;

Ik zie je, Ik ben bij je.

Raise a Halleluja

De regen valt en soms zal er ook in jouw leven geen kans zijn om te storm te ontwijken. Om er droogvoets doorheen te komen. En dan begint er hier vandaag een nummer te spelen..

-x- Mama van Dijk

geloof

Welkom thuis, hier mag je zijn..

Welkom thuis. Soms zijn woorden uit muziek genoeg. Is er verder niets nodig om het hart te raken. De woorden die mijn schoonzus schrijft in dit nummer van Sela raakt mijn hart. Welkom thuis lieve mama. Voor wie zoek was of op reis. Beluister het nummer hier, vandaag in jouw huis, maar Thuis bij de Vader..

Continue Reading
overgave aan God, christelijke mamablog mama van dijk
geloof

De controle loslaten of overgave?

Was dat wel zo makkelijk? Vertrouwen? De controle loslaten? Of échte overgave. Hoe dan? Je las er vorige week over en vandaag gaat het artikel verder..

Deel 1 “Als vertrouwen moeilijk is..” lees je hier.

Echt vertrouwen

Er zijn momenten geweest in mijn leven dat ik niet kon stoppen met praten met Hem en dat ik gigantisch veel zin had om de Bijbel te lezen, zodra ik terugkwam van een college bijvoorbeeld. Ik kon alles loslaten en overgeven aan Hem. Dat waren heerlijke tijden waarin ik me zo ontzettend dichtbij God voelde. Ik droomde met regelmaat dromen van Hem, zag beelden waarin Hij tot me sprak en werd bemoedigd door anderen die iets van Hem hadden gehoord over mij en met me wilden delen.

Ik voelde me de koning te rijk en dacht dat dit nooit meer over zou gaan. Wist ik veel. Want helaas verdween het wel naar de achtergrond.

Net als de Israëlieten

Dat doet me denken aan het verhaal van de Israëlieten die door God door de woestijn worden geleid naar het beloofde land. God leidde hen overdag door een wolk en ’s nachts door een vuurzuil aan de hemel, nadat hij hen door wonderen uit Egypte had bevrijd. En toch klaagden de Israëlieten keer op keer over dingen die hen verontrustte. Ze hadden geen eten, geen drinken en zelfs na alle wonderen die God had verricht (ik bedoel: hallo, een vrije weg door een zee!), vertrouwden ze er niet op dat Hij ook in eten en drinken zou voorzien. God was het zat, dacht er soms zelfs over om het volk te laten zitten, maar streek toch telkens weer over Zijn hart met compassie om Zijn volk te helpen.

In dit verhaal zit voor mij een wijze les. Ik wil niet zijn als de Israëlieten in de woestijn, maar moet toegeven dat ik eigenlijk exact hetzelfde handel op dit gebied. En toch, toch raak ik keer op keer weer gemotiveerd als ik bemoedigende preken hoor. Gelukkig maar! Want op de momenten dat ik dicht bij God leef, ervaar ik Zijn rust ook echt en kan ik vooruit. In de zwaardere tijden, waarin zorgen en angsten de kop op steken en ik het weer even lastig vind om alles aan Hem over te geven, probeer ik mezelf, ondanks mijn zorgen en twijfels aan Zijn trouw te herinneren. Soms voelt Hij heel ver weg. Met de nadruk op voelt, want hoewel ik het in bepaalde momenten niet zo ervaar, weet ik dat God altijd om mij heen is.

Ik weet ook wanneer ik het niet ervaar dat Hij om me heen is

En dan is het weer zondag

Ik weet dat God spreekt, ik weet dat God voor me zorgt, ik weet dat God van me houdt en ik weet dat Hij een relatie met mij wil (en zo ook met jou!) Ook weet ik dat God de zonden haat en dat Hij er niet blij mee zal zijn dat ik zo nu en dan onredelijk doe tegen mijn man of dat mij weleens een scheldwoord ontglipt op het moment dat ik mijn kleine teen stoot of mezelf brand aan de kookplaat. Ik weet dat God er niet content mee zal zijn dat ik zo worstel in het vertrouwen van Hem op momenten dat zorgen mij lijken te overmannen. En toch weet ik dat Hij me vergeeft en me steeds weer opnieuw welkom heet in Zijn aanwezigheid.

En dan is het weer zondagochtend en ik hoor wederom rake woorden. Dan neem ik mezelf weer voor om Hem meer in mijn leven te betrekken. Om weer in een bloeiende tijd te vertoeven waarin Hij mijn nummer 1 is. En dan wordt het tijd om daden aan mijn woorden of wensen te verbinden en op zoek te gaan naar een manier waarop ik in mijn moederleven toch Hem de prioriteit kan geven die Hij verdient.

Om eerlijk te zijn ik ben zoekende, maar ik geniet van de momenten waarop het me lukt!

Psalm 28:7De HEER is mijn kracht en mijn schild, op hem vertrouwde mijn hart, ik werd geholpen en mijn hart jubelde, hem wil ik loven in mijn lied.

Liefs, Anna

zij event, een gebedswandeling, praten met God, Zij event
geloof

De gebedswandeling

Afgelopen zaterdag bezocht ik het Zij-event vanuit Zij Barneveld. Het allereerste event dat werd georganiseerd door vrouwen uit mijn gemeente. Een event voor vrouwen waar je wordt bemoedigd te groeien in geloof. Dat was dit keer dan ook het thema! Groeien, hoe doe jij dat?

Continue Reading

christelijk mamablog, gastblogger Anna Korpershoek
geloof

Als vertrouwen moeilijk is..

Het is zondagochtend. “Kerktijd”. De voorganger roept vanaf de kansel voor de zoveelste keer op om op God te vertrouwen in een geweldige, motiverende preek. Mijn hart maakt een sprongetje als ik me wederom realiseer dat God inderdaad te vertrouwen is én was. Ik neem mezelf voor om Hem meer te betrekken in mijn leven. Maar dan gaan we de nieuwe week in..

Ik nam mezelf voor vaker te lezen, om mezelf keer op keer te blijven herinneren aan Zijn trouw, liefde, goedheid

De nieuwe week begint..

Vol goede moed begin ik vervolgens aan mijn week. Ik wil Hem zoeken, Hem betrekken bij mijn leven! De Bijbel is het boek dat op mijn nachtkastje ligt en dat daar wordt vergezeld door een aantal fluorescerend gekleurde stiften. Zo nu en dan, met een zekere regelmaat, lees ik er prachtige verzen en bemoedigende hoofdstukken in. Toch vult het grootste gedeelte van de dag zich met moederen en natuurlijk dat gewilde stukje “me-time”.

Tussendoor praat ik met God, maar Netflix lijkt om de één of andere reden ook een belangrijk onderdeel van de dag te zijn, als de baby slaapt en ik tussendoor mijn was kan vouwen. Al met al spendeer ik een fractie van mijn tijd aan Hem. De rest aan zoveel andere zaken, schoot ik opnieuw tekort?

Schiet ik niet tekort?

De uren die verstrijken gaan over in dagen. En langzaam maar zeker komen er weer ‘storende elementen’ op mijn pad. Ik kon dat sterke verlangen niet voortdurend vasthouden. Het leven van een moeder gaat niet altijd over rozen, zullen we maar zeggen. Zeker niet voor iemand die van zichzelf wat angstiger is aangelegd. ‘Wat zijn die roze vlekjes in zijn gezichtje? Moet ik daar iets mee?’ ‘Reageerde hij nu wel of niet op zijn naam? Dat zou rond deze tijd toch al wel moeten?’ ‘Chips, hij heeft weer zijn avondfles niet leeggedronken. Krijgt hij wel voldoende voedingsstoffen binnen?’ en de vraag der vragen: ‘Doe ik het wel goed? Ben ik wel een goede moeder? Schiet ik niet te kort?’.

Zodra de dagelijkse beslommeringen weer voorbijkomen, de moederzorgen, de vrouwelijke onzekerheden, kan mijn vertrouwen in God zomaar op de achtergrond verdwijnen. Ondanks dat ik zo nu en dan Zijn Woord lees, voel ik een onvrede in mij groeien. Wordt mijn focus in rap tempo verlegd, vult mijn hart zich met zorgelijke gedachten. Mijn vertrouwen in Hem bleek dan slechts een uitspraak, in plaats van een diepgeworteld zeker weten. Iets dat ik ooit wel heb gehad.

De controle overgeven

Op die momenten heb ik het gevoel het allemaal zelf te moeten doen. Niet omdat ik denk dat God er niet bij is, maar omdat ik zelf denk de touwtjes in handen te moeten houden. Ik ben niet goed in het overgeven van de controle. Waarom? Ik weet het eigenlijk niet. Helaas maakt dit het overgeven van zorgen aan God ook erg lastig.

Extra bijzonder vind ik de tekst die ik ontving toen ik werd gedoopt op mijn twintigste:

Psalm 28:7: De HEER is mijn kracht en mijn schild, op hem vertrouwde mijn hart, ik werd geholpen en mijn hart jubelde, Hem wil ik loven in mijn lied.

Schoot ik echt tekort?
Ik herinner mezelf plots aan het verhaal van de Israëlieten, onder Gods leiding op weg..


..Wordt vervolgd

Mijn naam is Anna (Korpershoek), getrouwd met Ferdy en mama van Noah. Afgestudeerd orthopedagoog maar inmiddels werkzaam als fotograaf. In 2012 heb ik zelf een keuze gemaakt voor Jezus door me te laten dopen en sindsdien kom ik in een warme, fijne gemeente. Vanaf vandaag schrijf ik mee in deze bijzondere geloofsrubriek op Mamavandijk.nl.

Liefs, Anna.