Browsing Category

geloof

mamablog christelijke, geven moeilijk?
geloof

Geven moeilijk of verrijkend?

Goedemorgen lezer! Het is vrijdag en zoals je weet staat er vandaag dus weer een (h)eerlijke blogpost voor je klaar rondom het thema geloven. Misschien denk je help! daar heb ik helemaal niets mee of misschien ben je inmiddels juist een trouwe vrijdagbezoeker geworden! Voor deze nieuwe morgen wens ik je in ieder geval weer een fantastisch welkom op mamablog Mamavandijk.nl -vanuit mijn tenen!

Continue Reading

geloof, matteus 13, mama van dijk
geloof

Tijd om te zaaien en te groeien

De lente is een feit. De zon heeft ons weer met een portie zonnestralen verblijd en de eerste ijsjes op terras waren weer niet te versmaden. Het is een dinsdagochtend als mijn meisjes rond de klok van 10 uur het huis verlaten. Ik had besloten die ochtend de tuin in te gaan om ,vóór het werk dat mij te wachten stond op de laptop, eerst te gaan zaaien. Het gras moest het deze winter weer ontgelden en qua schoonheid had zij een flink jasje uitgedaan.

Continue Reading

rouwverwerking, verlies, kind, mamablog, omgaan met verlies
geloof

Rouwverwerking – Naomi (3) “Is opa daar mama? Ik heb hem gemist”

“Allen vermoeid en belast kom tot Mij.” Uit volle borst zingen mijn gedachten mee terwijl mijn stem stil blijft. “Uw nabijheid is wat ik verlang. ” Aan tafel komt een gesprek op gang. Een gesprek rondom rouwverwerking, verlies, gemis en het zicht op de toekomst. Een gesprek met een driejarige die in eenvoud het gemis zo mooi kan verwoorden.

Rollercoaster

De afgelopen weken, maanden, zijn zwaar geweest. Een rollercoaster waar geen achtbaan tegenop kan. Normaliter houd ik van ze. Het slingeren in zo’n wilde variant van links naar rechts terwijl de adrenaline kick door je lijf schiet. Als we in afgelopen weekend samen om de tafel zitten blikken we weer even achterom. Alweer twee maanden geleden stonden we om het graf van onze (schoon)vader. Veel te jong moesten we afscheid nemen. “Zullen we naar opa?” roept mijn dochter opgewekt. Goed lieverd. Die middag racet ze over de begraafplaats, de route naar zijn graf had ze zo goed onthouden. Trots stapt ze van haar nieuwe fiets ter hoogte van zijn graf terwijl ze wegloopt. Haar voetjes zet ze op het zand. “Nu heeft opa hem ook gezien”.

Bijna beter?

Thuis aan de keukentafel is het dochterlief die vervolgt; “Opa is nu weer bijna beter?” Ik sla een arm om haar mooie lijfje heen. Ja lieverd, opa is al beter. En ik vervolg “..omdat hij nu in de hemel woont.”

De gedachte dat zij haar opa later nauwelijks zal herinneren maakt me verdrietig. Ik kijk op terwijl ik probeer te voorkomen dat mijn ogen vol lopen.

Ooit komt er een dag dat de hemel openbreekt en de doden zullen opstaan. Ooit komt er een dag dat U terug komt op een wolk en dat U kijkt met ogen, stralend als de zon – Gerard Troost

Paasweekend

We leven naar Pasen toe en voorbij de geschilderde eieren en de chocolade hazen in zoveel verschillende maten zie ik de Vaderliefde opnieuw. Een Liefde met doorboorde handen en open armen. Het is Zijn stem die ik die morgen hoor klinken in mijn hart; “Kom maar bij mij, allen die vermoeid en belast zijn. ” De weg is vrij.

Ik hoop dat je die woorden vandaag tot je mag nemen.  Geloof mij, dan smaakt dit paasweekend alles beter.

-x- Mama van Dijk

mijn held, jezus, christelijke mamablogger, mama van dijk
geloof

Een Heldendaad

Eind vorige week bood een Franse politieagent zichzelf aan tijdens een terreuractie. Hij zou willen ruilen met een aantal gewonde gijzelaars. En zo nam hij hun plaats in, hij ruilde. Op dat moment stond hij nog als enige tegenover de gijzelnemer die hem vervolgens onder vuur nam. Een dag later overlijd de politieagent aan zijn zware verwondingen. De gijzelnemer schieten ze dood. Een walgelijke terreuractie en een bijzondere heldendaad.

Mijn gedachten gaan uit naar iedereen die hem lief was. Een heldendaad. En dat was het! Juist in deze tijd brengt de gedachte aan die heldendaad me ook ineens zo dichtbij Pasen.

Een heldendaad

Het is zondagmiddag als ik een vriendin tref bij de kerk. Zin om te gaan had ik niet. Echt niet! De nacht had me na een druk weekend niet veel rust gebracht en terwijl ik met gitzwarte wallen de kerk binnen wandel veranderd dat gevoel toch in dankbaarheid. We nemen plaats in ons kerkgebouw op de harde glanzende banken. Mijn ogen richt ik op de witte tafels voorin de kerk. We vieren avondmaal.

Niet veel later sluit ik aan in de rij, neem ik plaats voorin de kerk aan die meterslange tafel. De opstelling, de witte kleden, het glanzend zilveren servies en de stilte geven aan dat het moment intens is. Terwijl ik zoek naar een manier om dat moment in mijn hart te beleven neem ik het brood, drink ik van de wijn. Ik dank stilletjes mijn hemelse Papa. Hij nam mijn (en ook jouw) plaats in, hij ruilde, zodat ik kon leven.

Stilte

De intense stilte, die voor de een vast wat ongemakkelijker voelt dan voor de ander, veranderd als er word gezongen aan die tafel met witte kleden en het glanzend zilveren servies. Terwijl er als een hemels koor luidkeels word gezongen.

“Ik zal met vreugde in het huis van de Heeren gaan. Om daar met lof Uw grote Naam te danken. Ps. 116 – 11”

Mijn gitzwarte wallen en de berg tegenzin van voor de dienst maken plaats voor een roze blos en een traan, een glimlach en een dankbaar hart.

Mijn Held!

My hope is built on nothing less
Than Jesus’ blood and righteousness
Hillsong Cornerstone 

-x- Mama van Dijk

Bron foto: Pixabay

christelijke mamablog, pasen, knutselen, baby en peuter, opvoeding, geloofsopvoeding, mama van dijk
geloof, Opvoeding en ontwikkeling

Christelijk opvoeden met jonge kinderen – Pasen

Terwijl we samen gehurkt in de tuin zitten wijs ik omhoog. Kijk Naomi, daar, op de hoek zitten vogeltjes. Zie je ze? Dochterlief maakt een opgewerkte indruk en reikt met haar handjes omhoog. Ze maken een nestje vertel ik haar, en soms, vervolg ik, laten ze ook wel eens wat takjes vallen. Misschien word hun huisje wel een beetje te groot? Naomi begint te rapen. Daar! Klinkt enthousiast! Geloofsopvoeding, een moeilijke taak?

Continue Reading

gods aanwezigheid ervaren, geloof, mamablog, mama van dijk, christelijk
geloof

God. Wat als ik U niet voel?

” Maar wat als ik God niet voel? ” zomaar een van de berichtjes die ik afgelopen tijd van jullie mocht ontvangen in mijn inbox. Een mooie vraag die ook mij aan het denken zette. God, wat als ik U niet ervaar of voel? Een vraag die mij eveneens niet onbekend is. Ik voel vaak van alles aan, heb een sterk intuïtie, ervaar een hoop, maar God, die is er niet altijd. Niet als het aan mijn ‘gevoel’ ligt tenminste..

Veertigdagentijd

We zitten middenin de veertigdagentijd, de tijd richting Pasen. Misschien gebruik je deze periode om dingen te laten of juist dingen te doen. Er zijn mensen die social media een tijdje laten rusten of op wat voor manier dan ook proberen bewuster te gaan leven en zich meer richten op hun geloofsleven. Misschien vind je het moeilijk, kom je juist in deze tijd waarin je meer op zoek wilde gaan naar God tot de conclusie dat je hem niet ervaart. De hemel lijkt gesloten en je bijbel ligt inmiddels te verstoffen in de kast. Misschien herinner je je puurheid en de eenvoud alleen nog uit je tienerjaren. Toen je zo makkelijk God kon ervaren tijdens de conferenties die je bezocht. Toen je wellicht een keerpunt mocht ervaren in je leven. Een tijd waarin je klasgenoten, vrienden of vreemden wilde vertellen van je Hemelse Vader. Dat Hij er is, voor je zorgt en nooit alleen laat.

En nu zit je inmiddels middenin de veertigdagentijd, een tijd die je meevoert naar het kruis. Misschien ervaar je inmiddels maar weinig van God. Diezelfde God uit je tienerjaren lijkt nu zo vaak ver weg. Misschien ben je inmiddels zelf moeder. Je wilt zo graag dat je kind(eren) Hem ook leren kennen maar je vraagt je stilletjes af; “Wat als ik U niet voel”. Er zijn mogelijk ook in jou leven momenten waarop je je afvraagt hoe je God meer mag gaan ervaren in je leven..

Mattheus 18 v. 20: “Want waar twee of drie mensen in mijn naam samen zijn daar ben Ik in hun midden”

Deel, Bid, Zoek, Rust, Geloof en Vertrouw

Ik hoop dat ik je vandaag mag bemoedigen. Deel eens met andere gelovigen waar je tegenaan loopt.

Bid samen om Zijn aanwezigheid. Wat mag er een kracht van uit gaan wanneer we samenkomen (binnen of buiten kerkmuren) en God vragen om Zijn aanwezigheid!

Zoek de stilte. Laat alle prikkels eens los. Zonder luiertas en zonder kinderwagen op pad. Regel oppas waar nodig, ga naar een parkje, maak een wandeling door het bos, laat je lijf eens rusten op een bankje en kom eens even helemaal tot rust.

Psalm 62 v. 6: Zoek rust mijn ziel, van Hem blijf ik alles verwachten”

Alles van Hem verwachten zoals David zo mooi schrijft in Psalmen. Ga dan maar zitten of lopen, op dat bankje of langs een eindeloze vlakte. Langs rijen bomen of gewoon in je huis of op de plek waar je nu verblijft. Ik hoop dat je op dat moment mag uitspreken met gevouwen handen, gesloten ogen, uitgestrekte armen, hardop of stil in je hart.

“Heer, U kent mijn leven vanaf het allereerste begin. U weet waar mijn voeten hebben gelopen, waar mijn hoofd heeft gerust. U kent de drukte van mijn leven. De chaos, mijn angsten, mijn zorgen maar ook mijn dankbaarheid. Vandaag, op dit moment, wil ik komen bij U omdat ik niets liever wil dan meer van U in mijn leven. Vul mij Heer met meer en meer van U..  !” 

Ik hoop dat je Zijn stem mag horen, mag voelen in je hart.

” Ik heb je lief. Waar jij ook bent, Ik zal er zijn. ”

Kom tot de Vader
kom zoals je bent.

-x- Mama van Dijk

 

Mama van dijk, mamablog, christelijk
geloof

Mijn leven een chaos

Ja, mijn leven is met twee kleine meisjes en een man die voortdurend (lees: heel vaak) weg is af en toe een gigantische chaos. En ja, je zult beamen, een huis met kleine kinderen betekent ook simpelweg hier en daar een chaos om over de letterlijke puinhoop nog maar niet te spreken. Been there, done that? Maar de laatste tijd lijkt er ergens in mijn regie, ik vermoed direct bij de eerste letter van het woord, iets mis te gaan.

Middagslaap

Het is weekend als dochterlief ineens besluit dat het welletjes geweest is met haar middagslaap. Terwijl moeders, ik dus, zich nog eens flink achter de oren krabt stappen we over naar plan B. Geen middagslaapjes betekenen dus ook geen rustmomenten meer voor mij en dat is een omschakeling waar ik na 3 (dankbare) jaren toch even aan moet wennen. Mijn twee heerlijke prinsessen zijn in mijn moederliefdevolle ogen natuurlijk de meest fantastische kinderen die je je wensen kan. En toch mis ik ineens, plots, af en toe de spreekwoordelijke behangmuur.

Mijn peuter kan namelijk nog helemaal niet zonder middagslaap. Aangezien zij om 16u niet alleen meer grote beren denkt te zien maar ook fluitende vogeltjes in haar vermoeidheid ziet veranderen in angstaanjagende monsters. Zuslief Fleur doet gezellig mee en je begrijpt het al na klokslag 16.00 gaat het in Huize van Dijk snel bergafwaarts. En dus zit ik op die bewuste middag aan tafel met twee gillende dames tegenover mijn inmiddels koude prak eten. Terwijl de een zo’n 56 pogingen doet mijn spinazietaart te kunnen ontwijken veegt de ander elke lepel die ze in handen krijgt richting de witte muur.

Het liefst zou ik mee gillen. Of wegrennen, beter zelfs. Toch liever zou ik zien dat ze genoten van het eten, van een avondritueel aan tafel. En ook al hadden ze dan geen zin in eten dan was het fijn om samen te kletsen, te lezen, te bidden, te danken bovendien. Om zo gezellig de dag al voorzichtig een beetje af te ronden. In een korte spraakopname deel ik het geluid van zijn twee krijsende meisjes en bericht manlief hoe erg ik zijn vaderhanden mis iedere dag!

Geduld en regie

Terwijl de avond valt en de meisjes in dromenland zijn aangekomen plof ik op de bank. “Heer, als mijn geduld en mijn regie soms zo enorm lijken te verdwijnen in het bijzijn van mijn puberende peuter en mijn veel te bijdehante dreumes, wilt u dan de regie voeren?”

Een antwoord vult direct mijn gedachten met de woorden uit opwekking 623;
“Want Ik wil komen met Mijn Geest
En doorwaaien heel het huis
Ik wil het maken tot een tempel waar Ik woon
Laat Mijn leven in je zijn
Ik maak je heilig, puur en rein
Laat het levend water stromen door je heen”

Chaos, machteloosheid, verdriet

Als ik zwak ben, bent U sterk. Ik weet dat er onder jullie, lezers, mama’s zijn die op dit moment dealen met chaos in hun leven. Machteloosheid, ziekte, verlies of misschien een onvervuld verlangen. Misschien voelt het in jouw leven soms ook alsof je de regie mist. Tegen jou wil ik vandaag zeggen dat opwekking 623 gepland is in mijn hart om met jou te delen. Dan mag het een verlangen zijn voor vandaag, voor het gefrustreerde moment aan tafel of in dat moment van verdriet, dat de woorden uit opwekking 623 gaan spreken in je hart.

“Heer wees welkom met Uw geest
En doorwaai nu heel het huis
Kom het maken tot een tempel waar U woont”

Inmiddels probeer ik met regelmaat tussen de middag al warm te eten en voorkom ik daarmee zo’n 49 ontsnappingspogingen en een koude hap. Terwijl ik de handjes van mijn meisjes omhul bid ik steeds weer; “Vul ons huis, kom opnieuw met Uw vuur “. Het zijn mijn meisjes die in koor hun Amen geven..

-x- Mama van Dijk

 

mama van dijk, mamablogger, mamablog, mama van dijk
geloof, Moederschap

Mamablog – Als ik jou moet laten gaan

Lief kind. Er komt een tijd dat ik je los zal laten. Er komt een tijd dat mijn hand niet meer de jouwe reikt. Dat je je los wurmt uit mijn armen. Dat je vertrekt zonder gedag. Dat je zwaait maar niet meer omkijkt. Dat je geheimen deelt, maar niet met mij.

Lief kind. Je zult je eigen stappen zetten, je eigen fouten maken en je eigen ontdekkingstocht gaan volgen in een wereld die zelfs voor mij nog vaak zo onvoorstelbaar koud en kil voelt. Je zult uitbundig gaan lachen en tranen verbergen als je stoer wilt zijn. Je zult vallen maar ook opstaan. Rennen en weer stilstaan.

Ik zal je volgen tot je uit mijn zicht bent vertrokken. Tot ik ook je schaduw niet meer volgen kan. Tot ik slechts stil kan worden en mijn handen vouw. Want wanneer mijn hand niet meer de jouwe reikt bid ik dat Hij je zal omringen, zijn hand je reikt wanneer je valt, jouw tranen droogt door kou en kilte. Dat wanneer je je alleen voelt Hij er is, jij zijn stem hoort heel dichtbij, dwars door je eenzaamheid of stilte.

Lief kind. Er komt een tijd dat ik je los zal laten. Er komt een tijd dat mijn hand niet meer de jouwe reikt. Dat je je los wurmt uit mijn armen. Dat je vertrekt zonder gedag. Dat je zwaait maar niet meer omkijkt. Dat je geheimen deelt, maar niet met mij.

Ik wil je leren fouten maken zodat jij kunt op weg kunt gaan, de wereld in waar kou en kilte langs zoveel warmte is ontstaan. Ik wil je leren uitbundig te lachen, te huilen om alles of niets. Ik wil je leren te vallen, je armen te strekken nog voor je op zult staan. Ik wil je leren je handen te vouwen, stil te worden, met Hem te gaan.

Lief kind. Dan zal toch die tijd gaan komen, in al zijn kwetsbaarheid misschien. Maar dan mag mama weten,  Hij zal er zijn, jou altijd blijven zien.

Die avond kruipen zij tegelijk en vertederend op mijn schoot terwijl peuterlief uit volle borst begint te zingen. “Ik zag een kuikentje, dat bij zijn moeder zat, onder haar vleugels waar het veilig was, tegen regen, tegen zonneschijn.. “Ik glimlach terwijl ik haar liedje afmaak; “..Heer zo wil ik bij U zijn.”

Ik zie naar Hem op en weet Hij is mij steeds nabij..

-x- Mama van Dijk

Foto: Mama van Dijk by Lonieke Waayenberg fotografie

emmer, geloof, mama van Dijk, mamablog, christelijke blog,
geloof

Een gevulde emmer

De afgelopen weken waren zwaar. Het was een heuse rollercoaster waar geen achtbaan tegenop kon. Normaliter houd ik van achtbanen, het slingeren van links naar rechts terwijl de adrenaline kick door je lijf schiet. Vandaag wil ik delen over de spreekwoordelijke emmer van het leven. Eentje die niet word gevuld met zand maar wel kan overlopen..

Continue Reading