“Naomi is ziek geweest. Ik heb even getwijfeld of ze morgen wel naar schooltje (psz) kan. Maar als ik haar nu zie verwacht ik haar wel te brengen” Ik sluit mijn app gesprek af “Zie ik je morgen misschien bij school?”. Even later lees ik ietwat verbijsterd op; “Wat ga je morgen doen dan?” Ik voel de grijns waarmee hij word getypt bijna door mijn telefoonscherm heen spatten net nadat een eerste gedachte de revue passeert..
Deze week behandelen we op Mama van Dijk het onderwerp HSP ook wel High Sensitive People, in de volksmond hooggevoeligheid. In de voorgaande post kon je lezen over de weg die wij hebben behandeld met onze jongste dochter Fleur. Uren, dagen, maanden liepen we rond met een baby dat eindeloos huilen kon. Vandaag het interview met Corrinne Bax, zij is gediplomeerd HSP coach, heeft een eigen praktijk “Prachtig Aandachtig“, en werkt met een christelijke visie en een heleboel passie. Zij coacht ouders, tieners en volwassenen in een leven met HSP.
Vandaag start op Mama van Dijk de HSP-week. Een week waarin ik op Mama van Dijk aandacht geef aan het begrip high sensitive people (HSP). Wat betekent deze hooggevoeligheid? Hoe ga je ermee om, wat zijn valkuilen in het dagelijks leven maar ook, waar vind je hulp als dat nodig blijkt? Aanstaande donderdag lees je het bijzondere interview met Corrinne Bax, afgestudeerd HSP coach. Zij vertelt vol passie over het wat, hoe en waar in het leven met HSP. Vandaag neem ik je mee tot aan de conclusie, een hooggevoelige baby.
Het is een druilerige dag. Je kijkt naar buiten terwijl de regen ondertussen uit de dakgoten klotst. Je besluit je eigen meubilair een middagje rust te gunnen en energievolle koters na hun middagslaap in de stemming te krijgen met slechts één zin. “We gaan naar de speeltuin”. Dochterlief die de regen allang had gezien antwoord laconiek.. “uhhh, de glijbaan niet nat?” De binnenspeeltuin lieverd.
Wanneer is het tijd om de overstap te maken naar een nieuwe autostoel? Vanaf hoeveel maanden mag dat? Ik zie mezelf nog zitten, scrollend tussen de pagina’s vol met autostoelen op het moment dat de voeten van Naomi met tien maanden gezellig buiten haar eerste maxi cosi bungelde. Waar moest ik op letten? Wat maakt een stoel veilig? En mag hij er alsjeblieft ook nog een beetje leuk uit zien?
“Mama?” klinkt teleurgesteld die morgen. “Naomi wil niet groot zijn”. Twee beteuterde oogjes kijken naar de grond. Lieverd, je bent mama’s kleine en ook mama’s grote meisje. Jij bent al zo groot en stoer en jij kan al zoveel. We knuffelen. Die middag kruipt Naomi samen met Fleur door de kamer. “Kijk mama, samen kruipen.” Ik glunder.
Ik tel de maanden van dit jaar in gedachten alvast even af terwijl ik enigszins ontdaan voor een keuze sta. De keuze tussen die overheerlijke grote koek en de keuze om dat niet te doen. Oktober, November, December… Nog slechts 3 maanden de tijd om de laatste 6 kilo eraf te krijgen. Nog slechts twee maanden tot mijn volgende hardloopevent; de zevenheuvelenloop (7 km). Werk aan de winkel dus. Ik sla de koek af, en neem een groot glas bubbels. Water.
De klok slaat 12 uur. Nee, niet letterlijk in huize van Dijk want het enige klokje dat hier op de magnetron geprojecteerd staat laat niet elk uur van zich horen. Afijn, de meisjes liggen tegelijk te slapen. De zon laat zich gul zien vandaag. Om er een beetje extra van te genieten hang ik mijn gordijn voor het raam even een stukje hoger. Hallo, lente! Tijd om de afwasmachine aan te zetten, de resten spinazie van de vorige dag even van het fornuis te krabben, de dweilstok over de vloer te halen en dan, na een kleine check bij mijn schone slaapsters, naar zolder te gaan.