Een benauwde situatie

Hij knikt. Doe maar gewoon. De deur sluit achter hen en ik besluit op zijn goedkeurende blik een poging te doen. Hoe in vredesnaam deed ik deze jurk 14 jaar geleden aan? Ik sta op zolder, voor de deur van het washok waaraan een witte jurk vol pareltjes hangt. Een gigantische sluier en gigantische onderrok hangen erbij. Niet zomaar eentje. Voorzichtig glijden mijn handen over de stof. Ik kan het niet laten om daar op zolder per direct een schat aan herinneringen te beleven. Wat was het een mooie dag.

Dubbelgevouwen

Met handen die in loop van jaren wat meer lijntjes hadden gekregen snoer ik het koord aan de achterzijde open en geef mijn 14 jaar oudere zelf een beetje extra ruimte. Positief ingesteld als ik ben, blijkt die inschatting toch nog iets te schaars en ergens in het midden -van mijn zojuist over het hoofd getrokken witte gevaarte- blijf ik steken. Ik hap naar lucht terwijl ik mijn neus richting het plafond wijs om adem te krijgen. Mijn armen die aan weerskanten van mijn neus uitsteken kunnen voor geen mogelijkheid de jurk naar beneden trekken. En alhoewel ik springend mijn hoofd tevoorschijn laat komen moet ik concluderen dat ik dit ingebeelde romantische moment iets anders zal moeten gaan uitvoeren dan gedacht. De eerste zweetdruppel ontpopt.

Manlief die onze tieners naar bed brengt sluit nietsvermoedend de dag af als ik snikheet de deur open van één van de zolderkamers, en hun momentje verstoor. Drie paar grote ogen kijken me aan terwijl ik proestend van het lachen probeer te vragen om hulp om mezelf uit deze benauwde situatie te bevrijden. Gelijk staan ze naast me. Dubbelgevouwen van het lachen snoeren ze het koord iets losser en lachen we smakelijk.

Keer vijf

Het moment 14 jaar geleden was misschien iets minder krampachtig. Iets beter voorbereid ook. Ofwel, toen wellicht stikzenuwachtig maar ó zo dolgelukkig. Net drie dagen 21 jaar jong. Nu met twee (bijna) tieners, een peuter, een huisje met vijf gevulde slaapkamertjes waarvan we de speelkamer vooral samen delen. Het huis vol, het hart voller. Net als mijn slaapkamer trouwens. Ooit was het hij en ik, samen. Nu tel ik in mijn bed regelmatig gerust een kop of 5. Er is toch helemaal niets mooier dan het leven samen toe te lachen.

En ik, ik geloof niet dat ik 14 jaar geleden had kunnen bedenken dat ik ergens op een zolderkamer met dezelfde jurk nog eens zó glimlachend bekeken werd.

Wat een rijkdom.

-x- Mama van Dijk