Daar, achter haar 13 jaar oude duettes, vanuit het keukenraam zie je haar kijken. Zeker na de klok van twee een keer. Ze wacht en verwacht..
Want haar kroost dat een nieuwe dag school heeft voltooid komt dan naar huis gefietst. Normaliter dan, buiten vakanties om. Het fietspad tussen weilanden door is zichtbaar vanuit haar keukenraam. Net als de school in winterdagen, dat vanuit haar woning dan door de bomen zonder blad, nog net te zien is. Soms mijmer ik daarbij met gevouwen handen of de toets goed mag gaan, meidenvenijn geen rol zal spelen, ze zich goed mogen voelen en veilig straks weer thuis zullen zijn.
Voorbeeld
Ik heb altijd een moeder gehad zoals ik zelf ben geworden. Zij kwam misschien minder met mijn ondernemersdrang of schrijflust overeen. Maar zij was ook zo’n verwachtingsvolle moeder. Iemand die er was uit school. Met een rol simpele biscuitjes of een lekkere koek. Met de deur los voor als je thuis kwam, met tijd en aandacht in het moment. Zoals zij mij, mijn broer en tweelingzus uit school verwachtte zo verwachtte ik haar thuis als moeder. Ze was er. Altijd. Thuis. Waar warmte en ruimte was om weer even simpelweg te zijn. Zonder prestatie.
Ik weet inmiddels hoe zwaar het soms voor haar moet zijn geweest, om altijd paraat te staan, te zorgen, op te lossen of te sturen waar nodig was. In dagen die soms moeten hebben gevoeld als een sleur. In het vasthouden waar kon, los te laten waar moest en op te vangen als iets of iemand ineen leek te storten. Ze brachten ons thuis bij Jezus. En alhoewel zij zich nu wel eens afvraagt of ze niet wat kwaliteiten had laten varen om te kunnen zorgen voor haar huisgezin, blijkt haar eindeloze warmte nu vooral een sterk fundament voor drie gezinnen die zich onder haar (en hun) vleugels zichtbaar mochten voltrekken. Dichtbij en ver weg.
Verwachten
In een wereld waarin we verwachten en wachten, op vrede, op meer liefde, op meer tijd of meer rust. Ja waar je vandaag dan ook naar verwacht. Ik hoop dat het gevoel van verwachten je vertrouwd geworden is. Je niet onrustig maakt. Want te midden van al dat aardse dat je verwacht mag er één ding uitstijgen. Als moeder verwacht en hoop ik dat de kinderen rond de klok van drie allemaal om mijn keukentafel zitten. Giechelend vol verhalen. Zovaak met meer mensen dan ik stoelen heb. Maar de rode lijn in het leven kenmerkt zich vooral door de verwachting van Jezus.
Wanneer de trompetten klinken. Wanneer de wolken openbreken. Wanneer díe dag komt. Voor altijd bevrijd. Alles nieuw. Die verwachtingsvolle moeder zijn, dat brengt een hemelse lading aan de schaal met koekjes in de middag, de kopjes thee, en de blik langs haar keukenraam.
Hoopvol verwachten, ik mijmer, Heer, laat mij toch zo’n moeder zijn…
-x- Mama van Dijk
No Comments