Afgelopen week stond ik af te rekenen bij het tankstation en werd mij vriendelijk doch dringend verzocht om vooral twee marsrepen voor één euro mee te nemen! Het wordt toch steeds gekker. Overal om ons heen is eten. Vind je het gek dat Nederland steeds dikker wordt! Je moet tegenwoordig steeds meer je best doen om gezond te eten.
De zon schijnt door het keukenraam naar binnen. Fijn. Ja, wat is de lente toch fijn. Terwijl Fleur langs haar fles een grijns van een glimlach tovert en ik Naomi met een pop zie moederen besluit ik dat het tijd word om te gaan. Even eruit. Even een stukje rijden. Naar bekend terrein. Ga je mee naar oma roep ik glimlachend de kamer door terwijl ik zie hoe de pop word vertroeteld. Dochterlief springt op..
Na de geboorte van dochterlief verlangden we al snel naar meer. Een kindje uit een ander land. De luxe van een eigen woning, een gevulde koelkast, de vrijheid om leuke uitjes te ondernemen. Op vakantie kunnen gaan, te kunnen sporten. Is het niet allemaal een grote luxe? Tijd om uit te reiken met liefde naar een ander gezin, we vonden een sponsorkindje..
In de post ” een bijzondere aankondiging ” lazen jullie een paar maanden geleden over een aankondiging van niet zomaar een zwangerschap. Het was er een die me raakte, een mooie en emotionele tijd brak aan. Mijn tweelingzus bleek zwanger. In verwachting mijlenver bij ons vandaan, in Jeruzalem. Vandaag is er opnieuw een wel heel bijzonder aankondiging..
Er is niets zo vreselijk als stilstaan, vind ik dan. Ik verloor tien kilo en schrijf erover in deze rubriek MAMA.lijnt, wauw, fijn! Natuurlijk, zeker! Maar er moesten er zeker nog 6 af. 6 flinke pakken suiker dus, hoe kon ik stilstaan. At ik teveel, te weinig? Kwam het door de afgelebberde haribo’s die ik door mijn peuter nu en dan in de mond geworpen kreeg? Of door dat snoepje dat ik stiekem weggriste, iets te vaak misschien? Die chocoladepoeder die ik door de koolhydraat arme yoghurt strooide of mijn zoetstofgebruik? Ik sta stil, en ja daar kon ik toch zeker wat aan doen..