Op Facebook deed ik al een aankondiging. Ik zou vorige week mijn eerste bootcamp gaan volgen. Klaar om afgemat te worden liet ik je met trots mijn outfit zien die ik wederom onder het stof vandaan moest halen. Dat ik de nacht die volgde met een dochtertje met (uiteindelijk toch) een oorontsteking zat kon niemand voorspellen. Die ochtend zit ik om 09.00 met zwarte kringen onder mijn ogen bij de huisarts. En niet bij mijn eerste bootcamp..
In de dinsdagpost schreef ik over de lichtelijke horror van het bloedprikken. Terwijl ook een apparaatje vast haar glucose waarde meet vraag ik haar de uitslag te delen. Kort en bondig word er nee geantwoord. Gaat via de huisarts. Maar sterkte ermee word ons met een handdruk gezegd als we de deur uit wandelen. Sterkte ermee? Het blijft malen. Zou ze meer weten dan ik? Zou er een drastisch hoge waarde te zien zijn geweest? Het maakt me onrustig en ik besluit al de volgende dag de huisarts zelf te bellen..
Terwijl ik haar armpje stevig vast houd zie ik hoe de naald erin word geprikt. Stil maar lieverd, fluister ik, wanneer haar betraande ogen me angstvallig aankijken. Wat had ik haar in vredesnaam aangedaan door haar hier te brengen. Ik zie de naald heen en weer gaan op zoek naar een goede ader. Terwijl mijn geduld op begint te raken zie ik hoe de paniek bij dochterlief toeslaat. Hou maar op, nu(!), beveel ik vriendelijk.
Kleding kopen via instagram. Is dat een succes? Als mijn meisjes slapen struin ik even door de zolder. Mijn ogen stuiten op de bergen kleding, de tassen en dozen. Ik begin te graaien. En daarmee in herinneringen. Bijna elk kledingstuk heeft waarde. Een herinnering. Een gedachte. Maar daar liggen ze dan. Opgestapeld in tassen en dozen. Zonde. Net als de vele andere items die een andere mama (to be) maar wat goed zou kunnen gebruiken. Van compleet bad tot romper. Van zwemkleding tot zijligkussen. Van speelgoed tot zwangerschapsitems. Mama van Dijk gaat verkopen. En goed ook!
Eerste hulp bij zindelijkheidstraining. Ik ben 36 weken in verwachting als ik besluit een poging te doen met mijn dreumes van 19 maanden. Ze was duidelijk onder de indruk van het plassen en poepen was dan ook voortdurend alert. Als een alarm sprong zij op en vertelde iedereen die het horen wilde dat er wat aan de hand was terwijl haar kleine handjes als een wilde beer aan haar luier begonnen te trekken wanneer ze enkele drupjes voelde. Toch mislukte die pogingen uiteindelijk. Je las hier over onze aanpak en zo ook over een DIY voor het maken van een plaskaart.
Enkele weken geleden werden sommige gasten gevraagd om tijdens de Israëlische wedding van mijn tweelingzus een blessing uit te spreken in het Hebreeuws na een Engelse korte toespraak tijdens de ceremonie. Zo ook enkele bridesmaids waaronder mijn nichtje en ik. Jawel, eerst in het Engels speechen en dan door in het Hebreeuws!! In een snelle poging de woorden hardop uit te spreken struikel ik van de ene ellende in de andere..
In diverse eerdere post’s op social media kanalen van Mama van Dijk en tevens in deze post rondom de verjaardag van onze twee jarige peuter kon je al wat lezen over de slaapkamer, een heerlijk peuterkamer van Naomi. Sinds enkele maanden slaapt ze als een ware prinses in haar grote bed. Trots dat ze is. En mama natuurlijk ook! We nemen je gezellig mee op roomtour. Een rustige kamer met zachte roze tinten, houten meubels en een lief sfeertje..
Een bebloed gezicht, schaafwonden op het hele lijf. Verbijsterd kijkt ze hoe haar geliefde kind word toegetakeld. Hoe haatzuchtige rivaliteit, vijanden, tegenstanders, het lijf van haar kind als wilde beulen in elkaar slaan. Bespugen. Bespotten. Hoe konden zij? Hoeveel pijn moet zij hebben gevoeld? Hoeveel verdriet hen aangedaan. Zoveel ogen op hem, op haar gericht. Had ze willen schreeuwen? Had ze het uit willen roepen? Zou ze hebben blijven kijken? Of liever hard zijn weggerend misschien?
