Ik mis het, vertel ik haar die middag. Gewoon even mezelf te zijn. Ik mis mij. Geloof ik. Ik krijg zo weinig gedaan en ik ben zo graag bezig, ik mis het om bezig te zijn met dingen die mijn hoofd legen. Dat ook. Daar zat ze. De moeder die voor haar gevoel sinds tijden niet zo weinig had geslapen. Een hormonale week stond te rocken en elke dag opnieuw had gekookt, de was stond weg te werken, van haar huis een thuis wist te maken en iedereen die binnenliep aan haar tafel begroette met koffie thee of lekkernij. Ik geloof dat hij het anders ziet Ik zie haar zoon, gehuld ik skinny spijkerbroek en blitse schoenen. Een plukje donkerblonde krul haar onder zijn muts vandaar doet het vermoeden blijken dat er veel meer onder zit. Hij glundert. Naar moeder. Veilig vanuit haar schoot de wereld ontdekken. Soms met handen gekruld om haar broekspijp. Soms pure paniek wanneer zij opstaat. Laat staan de kamer wil verlaten. De reuring die ze ooit zo was gaan missen was terug. Meer dan ooit. En heel even dendert dat gevoel benauwend haar hart binnen. En dan die middag. Terwijl ze tussen alle bedrijven door […]
