Je zult vermoedelijk je scherm nu met gefronste wenkbrauwen aanstaren! Waar gaat dat in vredesnaam over? Met diezelfde gefronste blik las ik laatst dit artikel over het kolven van voeding nog voor je kindje er is of überhaupt voor je bevalling het startsein heeft gegeven. Niet om er culinair mee aan te slag te gaan, een koek-en-zopie tent mee te starten of je partner eens te verwennen. Nee, puur en alleen voor de beste start van je baby.
Als moeder breng je veel tijd door op de grond, om te spelen met je liefdevolle kroost. Om te knuffelen met je (b)engeltje(s) en samen de wereld te ontdekken. Het moederschap betekent (zonder hond) ook veel op de knieen, onder de tafel, tussen de stoelpoten door, kruimels rapen, plassen ranja wegdweilen, afgekloven stukken komkommer, wortel of paprika verzamelen (lang leve de rapley methode). Je begrijpt, emmers sop zouden dagelijks de revue kunnen passeren, in Huize van Dijk. Wellicht hebben wij gewoon een heerlijke smeerkees of de juiste tools rondom het tafelritueel nog niet gevonden?
Terwijl de witte rozenblaadjes een heuse loper vormen richting de chuppa, en ze twee wijntonnen met boeketten van zeer hoog stylingsniveau passeren, lopen zij nog ietwat onwennig richting de menigte onder luid onthaal gevolgd door een knap stel mannen van de fanfare. Jawel, in Israel weten ze van aanpakken. Je leest het vandaag in déze prachtige blogpost.
En dat voelt diep van binnen toch wel heel erg leeg, zo zonder mijn officiële aanhang. Nee, ik zit niet in een midlife crisis of persoonlijke ontdekkingstocht. Ik ga niet back to nature, backpacken of mediteren. Over een aantal dagen vieren wij groot feest tijdens de wedding van zus en zwager. Waarna ik niet veel later voor de tweede helft van deze wedding van zuslief’s wedding naar Israel vlieg…
Kun je het je voorstellen? Dat je alle verlangens van je hart, de doodgewone dingen van alle dag, de taal die je je leven lang hebt gesproken opeens niet meer kunt spreken? Simpelweg omdat de liefde van je leven, het prins op het witte paard, de engel uit je dromen, dé ware, een andere taal spreekt? Ik moet er niet aan denken. En toch ben ik (ook een beetje) onderdeel geworden van dit verhaal dat draait om emigreren en de liefde, je leest het vandaag..
In de zwangerschap of misschien al daarvoor stem je samen, als partners, als geliefden, als ouders de zorg voor je kind(eren) af. Dit doen we zus. Dit doen we zo. Opvoeden, eitje, dacht je misschien. Natuurlijk is het goed om hier vooraf bij stil te staan. Als ervaringsdeskundige raad ik dat dan ook zeker aan. Het is niet alleen een natuurlijke manier van toeleven náár de komst van je kind(eren), het is fijn om te ervaren hoe je al voor je ouders word op dezelfde lijn kan zitten.. of juist niet, tja. –puntjevanaandacht-..
Daar zit ik dan. Ik probeer een lekkere houding aan te nemen wanneer ik deze post start. M’n meisje vond het beneden veel te gezellig en besloot dus (of eigenlijk de hele dag al) dat het tijd was om uit te testen hoelang ze moest huilen in bed voor ze weer mee naar beneden mocht. Het was haar gelukt vandaag. Als ik vanavond tijd heb voor mezelf, schrijf ik deze heerlijke blog ter inspiratie voor jou over het verlanglijstje van een meisje van 1..