Het is zondagmorgen en we zitten in de (bomvolle) kerk. En dat had een reden, vandaag een wel heel bijzondere dienst. Ons jongste vriendinnetje zal worden gedoopt en peuterlief schittert op haar stoel tussen papa en mama in. Ik hoef niet naar de oppas hé? Vraagt ze me voor de zekerheid..
geloof
Het is een zomerse dag in oktober langs het Gardameer op camping Bella Italia. We strijken met zijn tweeën, 4 jaar geleden nog vrij en kindloos, neer in een hip restaurantje en al snel volgt er ook een grote familie waarna een bijzonder tafereel zich afspeelt.. Handen samen Met dat ik mijn oog laat vallen op de gezellige familie die heeft plaatsgenomen in het midden van het restaurant klinkt er plots wat rumoer. Ik kijk verwonderd op als ik zie dat het koppel van zo’n 15 man de maaltijd begint met een openlijk hardop gebed. Ik krijg niet helemaal duidelijk welke taal er word gesproken maar de warmte overlaad me. Klein en groot leggen de handen ineen waarna zij hardop een kort gebed uitspreken voor de maaltijd. Wauw. “Handen samen” krijgt sinds dat moment in Huize van Dijk een soortgelijke wending. Kijk nou, ik tik manlief aan en heel even zijn we getuigen van dat intieme moment. Tegelijk vraag ik me af, en wellicht is het een vraag die ook jij jezelf wel eens heb afgevraagd; “Durf ik mijn geloof in het openbaar uit te dragen? Kies jij ervoor je handen te vouwen in een kantine vol collega’s die niets met […]
Goedemorgen lezer! Het is vrijdag en zoals je weet staat er vandaag dus weer een (h)eerlijke blogpost voor je klaar rondom het thema geloven. Misschien denk je “help!” daar heb ik helemaal niets mee of misschien ben je inmiddels juist een trouwe vrijdagbezoeker geworden! Voor deze nieuwe morgen wens ik je in ieder geval weer een fantastisch welkom op mamablog Mamavandijk.nl -vanuit mijn tenen!
We blinken uit. In klagen! Is dat zo? Terwijl ik in de ochtend het officiële hittegolf bericht voorbij zie komen bestudeer ik hoe verderop een onbekende man met aanzienlijk ontbloot bovenlijf aan het werk is op een dak. Ik vul op mijn beurt puffend een badje in de achtertuin. Het is heet. Bloedheet! De mussen vallen uit de boom, de vlinders verbranden bijna vliegend en ook mijn hortensia’s laten hun koppen hangen. De kinderen hangen aan mijn benen en het enige dat wij willen is airco, chips en softijs, met spikkels natuurlijk terwijl we even een potje keihard klagen.
” God draagt je. Hij is erbij. Je bent niet alleen! Hij geeft je de kracht. ” Zomaar een paar krachtige termen die we elkaar als christenen regelmatig en liefdevol toespreken wanneer het leven een schaduwkant laat zien. Vandaag blik ik terug op zo’n moment omdat ik in mijn hart het verlangen ervaar om met jou te delen.. De wereld op zijn kop Het is 20 maanden geleden als onze wereld opnieuw op zijn kop staat, onze tweede dochter wordt geboren en de roze wolk barst wederom los. Helaas drijft dat plezier al snel af en hangt er een grijze wolk boven ons prille geluk. Ons kleine meisje wist ons tot wanhoop te drijven. Haar eindeloze huilen, dag in dag uit, zette ons leven in enkele maanden op zijn kop. Lees ook: “het krijgen van een huilbaby” Goedbedoeld, terwijl ik gevoelsmatig meermaals kopje onder ga, komen daar de liefdevolle woorden; ” Je bent niet alleen, houd vol! ” En wauw wat kan dat een bemoediging zijn maar wat kan het tegelijk een diepe strijd zijn in je denken. Ik herinner mij dat allerdiepste moment. Mijn armen voelen leeg terwijl ik mijn pasgeboren baby draag. Ik zie mijn tranen vallen op […]
Natuurlijk zijn er een aantal dingen veel zorgelijker te noemen dan een uurtje meeswingen met Peppa big, het zandkasteel of Nijntje. Om maar niet te spreken van het feit dat het voor mij als moeder af en toe even hoognodig is. Om zeg maar zelf even een paar seconden rust te hebben als projectleider van het hele grut (lees: dreumes en peuter). Vandaag wil ik een andere kant uitlichten. Juist als blogger. Waar dat op deze vrijdagmorgen heen gaat lees je vandaag.. Schermtijd Nee ik zal eerlijk zijn, ik ben geen voorstander van een tv die een langere tijd aanstaat maar heb er zeker geen hekel aan. In de morgen gaat de tv standaard even op Casper en Emma! Ik smeer een aantal boterhammetjes en daarna springen we samen aan tafel. Of juist ja, ook wel eens bij de buis. En is dat zo slecht? Ach hou op! In de middag rond de klok van 16.00 volgt vaak een zelfde ritueel, soms met kinderliedjes op youtube soms netflix of een stukje dvd. Ik kook het eten en rond 17.00 uur zit ik met de kindjes aan tafel. Na het avondeten komt de televisie hier niet meer aan overigens. Sinds we […]
Het is dochterlief die roept terwijl ik mezelf voor 5 minuten opsluit op de wc: “Mama-Wilma, ben je daar?” Vandaag wil ik even niet antwoorden. Wilde ik even helemaal niets. Ik was het zat na alle nachten brak te zijn en het verlangde even helemaal niets te hoeven. De deur die gesloten is open ik al snel als een traan over mijn wangen glijd.










