Afgelopen zomer maakte ik met een van de dochters een flinke klim. We liepen door de bossen omhoog om uiteindelijk bij een zalig bergmeer uit te komen. We wisten begin van de trip al dat er iets fijns stond te wachten. En met de bergtoppen in het vizier werd het laatste stuk plots weer gemakkelijker. Met rode blossen ploffen we neer. Ik herinner me ook de afdaling. Het stenen asfaltpad. Enorm steil, dat diepe afgrond ernaast. Ergens tussen de klim en de afdaling in was er een pauze. Een moment van herstel. Prachtig, nodig ook om daarna weer lichter op het doel af te gaan; het slotstuk van de reis. Mijn lijf werd weer prioriteit Acht weken geleden begon ik aan een zelfde beklimming. Ik wilde terug, sterk worden. Ik wilde af van onnodige kilos maar bovenal van de futloosheid. Het voelde als een dal maar met een motivatie groter dan een bergtop besloot ik alles op alles te zetten. Ik moest die denkbeeldige top bereiken. Ik begon aan een zelf ontworpen WOD (=workout of the day) sportschema, en viel een kledingmaat af, verloor vet en kwam massa spieren bij. Mijn lijf voelde weer steeds meer als dat van mij. […]
