Het was in de zomer, in Zwitserland al, dat ik langzaam begon toe te leven naar het nieuwe ritme. Ik kon er over mijmeren. Dromen. Hoe fijn het was om de bergen straks weer in te gaan zonder 6 x stoppen voor pauze. Dit zou mijn laatste niet fitte zomer zijn met jonge kinderen besloot ik. En na drie jaar 100 dingen te hebben geprobeerd, 15 kilo op en af aan het meezeulen was -en vele stresskwalen en pijntjes kreeg- belandde ik bij de manueel therapeut.
Deze man behandelde me net voor de zomer en net erna. Hij zette o.a. mijn bekken recht waardoor sporten ineens geen pijn meer deed en langzaam begon ik het vertrouwen in mijn lijf terug te krijgen. Maar als ik na een bergtocht geen bekkenpijn meer had… en als ik na een lange dag vol van hot na her en 15.000 stappen geen pijn meer had… Zou het dan misschien over zijn? Zou sporten weer gaan? Zal ik… het enthousiasme groeide. En ik begon overnieuw.
Begin september, inmiddels ruim 2 weken geleden, gooi ik dat roer om. We bouwen de speelkamer om tot een gedeeltelijke sportkamer en kopen spullen van m’n lievelingswinkel, de Decathlon. Ik beloof mezelf die avond uitbreiding na elke maand dat ik het volhoud en ik besluit één van mn eigen oude sportschema’s te gaan gebruiken. Er veranderde dit keer één heel groot aspect.
Mijn doel
En dus voelde deze keer alles anders. Mijn doel was niet langer om af te vallen. Want ik weet als geen ander dat dat uiteindelijk vanzelf komt. Dit keer verander ik iets in mijn mindset. Cruciaal genoeg om niet langer op te willen geven. Dit keer wens ik weer om sterk te worden, mijn hoofd te kunnen legen, energie te krijgen en strakker te worden. Een wereld van verschil. Want daar waar ik eerder altijd bang voor was, gebeurde inderdaad..
Geen verschil?
Wanneer je bezig bent met “afvallen” is de weegschaal zo vaak een enorme vijand. Afhankelijk van dat getal kom je de dag door met een glimlach van tevredenheid of je start de dag met een armoedige tegenslag. Waarom(?!) verbinden we onze identiteit aan een getal op een freaking-weegschaal?! In mijn jaren als bootcamp&voedingscoach heb ik zo vaak gezien hoe vrouwen kapot gingen door deze denkwijze. En ik weet wat een gevecht het kan zijn. Hoe veel het speelt onder meiden en vrouwen..
Maar uiteindelijk zal dat gewicht op de weegschaal niets zeggen over je mentale gezondheid, over hoe sterk je bent, of je mee kunt voetballen met je kind of je die gewilde bergtocht met je gezin kunt maken. Of je s avonds nog energie hebt. Laat staan dat het iets zou zeggen over hoe geliefd je bent. Maar ook niet over je fase in je cyclus, je spieren die vocht vasthouden na je work-out. Etc, etc. Dat zegt het niet. Dus stop met het gebruiken van een dagelijkse weegschaal. Als je per se wilt wegen doe dit dan 1 keer in de maand of 1 keer per 2 weken.
Gewicht
Mijn gewicht op de weegschaal na twee weken was onveranderd. En het zou zo vreselijk oneerlijk zijn als ik daar ophield. Als dat het dan was. Hoe teleurstellend. Want er was wel degelijk iets groots veranderd. Afgelopen 15 dagen werd er elke dag een Workout Ofthe Day (wod) gedaan! Ik ging voor het eerst weer 2 km hardlopen (met stops) met mn meiden en had spierpijn maar geen bekkenpijn! Mijn opgeblazen gevoel verdween, mijn buik zoveel platter. Waar ik er twee weken geleden amper crunches doorheen kreeg vliegen de situps zonder hulp weer door de kamer. Mijn lijf is zoveel energieker en heeft zoveel meer ruimte in mijn hoofd. Ik voel weer geluksstofjes na het sporten en zie hoe mijn lijf nog steeds prima hersteld na sport. En nog meer.. Ik zie hoe mijn kinderen genieten van hun moeder die in de speelkamer staat te sporten. Burpees tussen duploblokjes doen is sowieso topsport.
Allesveranderend
Mijn business omzet daalde wellicht wat. Maar mijn spieren groeien. En wanneer ik volgend jaar aan het schoolhek sta om de jongste miniman naar de juf te brengen dan hoop ik dat ik daarna trots m’n kantoor in loop. M’n bankje aanschuif, de computer opstart en vol energie alle ondernemersplannen sneller kan uitwerken dan ooit. Ik wil zijn start in de grote wereld niet zien als mijn finish. Om dan eindelijk tijd te maken voor het geven van liefde aan het moederlijf dat het al bijna 12 jaar stond te rocken.
De slapeloze nachten en het fulltime zorgen veranderde niet maar de energie van een moeder die goed in haar vel zit veranderd wel degelijk alles.
Stop met het maken van excuses. Je hebt tijd, je geeft het alleen nog niet jouw prioriteit.
Doe je mee? Het 4 stappenplan is daarbij de meest prachtige opzet. In mijn vorige artikel lees je erover. Je hebt nog 13,5 week tot kerst! Lets gooooo.
-x- Mama van Dijk
No Comments