Ruim 5 weken zijn er voorbij gevlogen sinds de start van mijn nieuwe leefstijl. Ik gooide na de zomer het roer volledig om en zocht op eigen kracht naar een nieuwe weg die paste in mijn drukke leven als moeder. Het viel me op dat steeds meer mensen grijpen naar afslankmedicatie en ik wenste vooral dat dat niet nodig was. Ik weigerde te geloven dat ik met mijn 35 jaar niet meer zou kunnen afvallen als voorheen en ging de strijd aan.
Ik durf te wedden dat er inmiddels bergen chocolade zijn ontweken, vele koeken zijn afgeslagen en snoepjes zijn verbannen. Een toetje werd weer een pure variant. De gezellige plankjes iets minder gezellig en het wekelijkse frietmomentje werd weer gekoesterd. En vooral dat adoreer ik. Dat het moment van een snack, frietje of een taartje oid, wéér écht een verwenmomentje is. Dat ik weer na kan denken over het geven van een cijfer. Is het geen 10/10, dan is het een nee. Prima!
Gezellige snackplankjes
Maar och, ik blijf het gezelligheidsverhaal het meest troosteloze gebeuren vinden van deze fitreis. Alleen gaat het prima. Maar die vele gezellige mensen die mijn leven rijk is, gaan in mijn ogen nog steeds samen met de oh-zo-gezellige-borrelplankjes in weekenden. Wanneer mensen spontaan aanwaaien en zij hier enkel aan de koffie zitten voelt dat maar karig. En wanneer ik men tegenwoordig iets uit laat zoeken van de fruitschaal al evenmin. Ik weet dat juist dát het vernieuwen is van de leefgewoonten, en toch vind ik het jammer te noemen. Understatement:)
En zeker, als oud voedingscoach weet ik heel goed dat ik havermoutballetjes door het chocolade-kokosrasp mengsel kan rollen. Dat ik zelf muesli repen kan maken in een handomdraai, dat ik rijstwafels kan mengen met pindakaas honing en chocolade voor gezonde variatie op snickers en zoveel meer. Maar nee, ik wil het niet. Of nee, niet altijd. En dat ligt vooral bij mezelf. Een liefdestaal om te voorzien en te verzorgen, ik geloof dat dat het is. In veelvoud met heerlijke snacks die het leven zeker in het weekend overal simpelweg rijk is. De makkelijke toastjes, de chippies, de snacks, alles.
Liefde door de maag
Misschien wel liefde in overvloed verpakt in goedgevulde plankjes. En gevulde buikjes:). Ik houd ervan mensen rondom de tafels te zien genieten van elkaar. Van fijne gesprekken, lekker eten en een luistert oor. Graag tesamen, het één niet zonder het ander. Maar is dat niet puur gewenning? of gewoon zoals het is? Misschien is dat de fitte uitdaging van het nu. Voor mij. Na vijf weken sport en voeding on track. Na meer spierballen in mijn armen en nog steeds dat ene kilo’tje van de weegschaal maar wel een kledingmaatje minder en lossere broeken! Yes!
Het is de aanhouder wint-principe ook als de plank tegenwoordig iets minder bitterballen serveert. Moet ik dan toch over op die kokosrasp balletjes. Of misschien moet ik gewoon kleinere plankjes..
-x- Mama van Dijk
No Comments