Terwijl de kinderen vredig freubelen aan de eettafel scroll ik langs foto’s van indicenten, van drama op straten. Van vuur en verderf. Van vernieling en haat. Het is misselijkmakend en ik klik weg, berg mijn scherm op en focus op dat wat er nu is. Mijn jeugdige snoeten aan mijn bijna eeuwenoude houten eettafel. Hun onwetendheid voor de details van de wereld nu daarbuiten voelt heel even jaloersmakend.
Kind zijn
Kind zjjn. ‘ Gewoon’ in de veiligheid van armen die troosten, liefhebben en zorgen. Gewoon met een handdouche in bad door een gebroken tegel en een kleine lekkage vanuit de douchezuil. Maar veilig. Gewoon kunnen spelen, afspreken, lekker echt kind zijn. Op de fiets naar vriendinnetjes, met speelgoed op lievelings-roze kamertjes en bloemetjesbehang. Met worship uit de speakers van de tv die staat in de spelletjeskast. Luid genoeg voor vredige dansjes op de heup van moeder.
Ik laat bovenstaande woorden rusten. Tot ik weken later een wijze oude man voorbij zie komen op het internet. Opnieuw scrollend. Ergens verdwenen achter schermen kijken we mee met de hele wereld. En dat laat ons nooit onberoerd. Het doet iets met ons. Elke keer dat we het ding vastgrijpen zonder reden. Maar oppert de oude man; Spelen we nog echt? Jij, wij? De kinderen? Of zijn we het stiekem verleerd? Ik kijk naar mijn scherm, pontificaal op tafel naast mijn bak koffie. We zijn gevangen in het ding. Hij had gelijk. Veel meer zou het leven zich weer buiten moeten afspelen. Ook als het kouder word.
Op de vensterbank staat een zwart houten kistje achter het gordijn. Het ligt er gevuld met schermpjes en apparaten. Vooral met die van de kinderen. Die van mij zou er vaker bij gegooid moeten worden, zo besluit ik mijn gedachtestroom.
Vreugde
De vreugde van alledag is pas echt te beleven tussen skeelerende kinderen op schansjes, fantasie rollenspellen naast bloemetjesbehang, koude zandhandjes en timmerklusjes in de buitenlucht. De geur van een gevulde keuken, een warme oven en giechelend kindergedruis in soorten en maten. Het is de herinnering aan warmte, misschien zelfs aan vroeger. Misschien ook wel des te meer wanneer er helemaal geen foto van is om te delen. Omdat dat nergens in het script van ons leven de bedoeling zou zijn geweest.
De wereld spat uiteen vol zorgen en onrust. Onze kinderen lopen over in een wereld die vanaf kleins af aan al vaak boven de pet lijkt te groeien. We willen allemaal terug naar de basis maar wat als we die basis, die andere vorm van leven of rust nooit hebben gekend? Wat is diebasis? Wat geeft ons nog daadwerkelijk rust in een wereld die zich vaker typeert als een achtbaan?
Ik gun jou, ja iedereen, zijn lieflijke warme veilige plekje op deze wereld. Met minder ruis. Maar boven alles gun ik de wereld Jezus. De enige Basis.
Het is alsof Zijn woorden deze morgen in de stilte harder klinken.. “Kom tot mij, allen die vermoeid en belast zijn en ik zal je rust geven. ” – Matt. 11
-x- Mama van Dijk
No Comments