Leren fietsen. Alhoewel je het gezegde op diverse manieren kunt opvatten neem ik het vandaag graag letterlijk. Of laat ik zeggen, zij nam het letterlijk. De kleuter. Het is ongeveer, pak ‘m beet, een maand of wat geleden (note: iets met een hoofd, moederschap en een zeef, lang leve het insta archief) wanneer we besluiten de zijwieltjes van de fiets van dochterlief er eens af te schroeven. Haar “grote meidenfiets” gebruikte ze niet vaak meer, ze zat ineens veel liever op een oude driewieler die we voor 2 euro scoorde bij de kringloop. Je weet wel zo een met van die schreeuwende kleurtjes en oude plakstickers. Leren fietsen Haar hypermobiele benen schudden vrolijk heen en weer. We besluiten ervoor te gaan. Of nouja, zij dan. Haar hypermobiele benen schudden vrolijk heen en weer op de trappers terwijl haar hypergevoelige moeder enthousiast elke beweging volgt. Goedzo!! Jij kan dit! Kom op!! Het is alsof ik die middag praat tegen mijn sportchallengers die ik tweewekelijks probeer af te matten. Het is dochterlief die na twee valpogingen haar fiets een klap richting de grond geeft. Met een portie enthousiasme hervat ze de poging tot fietsen opnieuw, maar alleen als ze de heuvel af […]
