Zoals velen van jullie weten woont mijn tweelingzus sinds vier jaar in Israël. Vier jaar alweer! Ze ontmoette de man van haar leven tijdens haar eerste bezoek aan het bijzondere land en trouwde. Vanaf de zijlijn word ik sindsdien meegenomen in de liefde voor het land met een hoopvolle visie, een missie voor Israël.
Op het moment dat wij een foto maakte ter aankondiging van mijn zwangerschap was ik ongeveer net zo dik als nu. Toen waren het waarschijnlijk vooral opgezette darmen (sorry) en nu is het een groeiende baarmoeder en baby, maar ik merk dat ik dus nog niet écht dik ben (vind ik). Het is een bescheiden buikje, zoals we dat soms zo subtiel kunnen zeggen. Dat vind ik helemaal niet jammer, het is een mindere belasting op mijn bekken en ik ben veel flexibeler dan bij de vorige zwangerschap. Dat was er zo één waarvan men dacht dat ik met 20 weken al rond de 36 was. “Och, meid… en je bent nú al zo dik!” kreeg ik toen te horen van een lieve oudere vrouw op de camping. Ik denk daar overigens met een glimlach aan terug en ik vond dat helemaal niet erg om te horen, dat had ik namelijk zelf ook wel in de gaten. Maar, hoe groot of klein mijn buik ook is. Er komt een moment dat ik me realiseer nesteldrang te ervaren. Een sterk oergevoel dat ervoor zorgt voorbereidingen te willen treffen op de komst van een kleintje. Ook bij een derde dus. Ja, dat […]
Is er iets zo vervelend als er bij de kassa achter komen hoe afschuwelijk slecht je naar de prijs hebt gekeken? Het overkomt mij veel te vaak wanneer ik manlief vergezel met zijn wekelijks toegeëigende taak, de boodschappen doen. Ik vond dat dat budget voor wekelijkse boodschappen teruggedrongen moesten worden. Hallo boodschappenbudget!
“Ik weet het niet. Ja, ik heb alles wat mijn hartje begeerd maar of het ultiem is? Ik mis soms wel wat vrijheid. Ultiem. Het klinkt zo uitbundig perfect?” beantwoord ik die dag. Iets meer vrijheid zou lekker zijn. Ik bedoel als gezin, om toch dat jaartje rond te reizen zonder verplichtingen ofzo, dát. Om eens lekker uit die comfortzone te stappen en dromen te leven. Dat lijkt me best ultiem..
Maandag, zendingsgeld, Sorry schat! Volgende week vergeet mama het niet oke?! Mam, ik had witte schoenen aan met gymmen, we hadden toch roze gekocht? Vergeet u het juffenfeest niet? Zijn er moeders om te rijden? Te soppen? Op die ochtend gaan we op de foto, op de dag erna nemen we allemaal wat leuks mee, op de vrijdag daarop blijven ze over. Die middag is er nog studiedag. Ohja weer? Hoelaat was.. oh, is dat al geweest?
Het is zover. Er is geen weg meer terug. Ja, natuurlijk wel zul je wellicht glimlachend je beeldscherm ingooien. Je kunt haar altijd nog even thuishouden als het moet maar bovendien; je kunt eindelijk aan de bak met komkommer krokodillen of uitgesneden letters kaas voor in de lunchbox! Lieve help… #uithetarchief
Alvorens ik dit artikel schrijf herinner ik me plots hetgeen ik deelde in de allereerste 10daagse Saviorscrown die ik gaf in juni, een maand geleden. Waar is je geloof wanneer je de controle verliest? We kunnen ons geloof laten leiden door gevoel. Ergens is dat prachtig. Er is voor mij niets zo verrijkend als mijn geloofsleven écht ervaren en voelen. Pure aanbidding en overgave. Dat is hoe ik persoonlijk mijn geloof ook zo graag vorm geef. Saviorscrown De avond voor de introductie van de saviorscrown bad ik een eenvoudig gebed. Eentje vol dankbaarheid maar bovenal een zucht van opluchting. Ik herinner me woorden in de trant van “Nu kan er niets meer gebeuren Heer, alles is er klaar voor. Gaat U er maar mee aan de slag.” Zo geschiedde. Maar niet voordat ik zelf nog een lesje in overgave kreeg te verduren. Want waar was dat geloof, waar was die overgave toen het allemaal toch nog dreigde mis te gaan? Wanneer we de controle verliezen, waar is dan ons geloof? Na maandenlang werken aan de Saviorscrown werd het hoog tijd voor een dagje uit als gezin. We genoten van een dagje Irrland nét over de grens waar ik stom genoeg […]
