Het zit in ons systeem als moeder. Als vrouw, als man zijnde wellicht evengoed. De maatschappij wil door. Wilde door. Moest door. Maar het kon niet. Nu even niet. Even ligt alles plat. Even liggen latten laag, was er het samenzijn als familie, huisgezin, slechts het enige dat er nog toe deed. Doet. Of?
Het is nieuwjaarsdag als ik besluit een maand lang social media-stilte te houden. Over een week of zes zou mijn verlof eindigen en daarmee komt mijn werk alweer in zicht. Ik begon mijn verlof na een hele drukke, maar goede werkmaand, dus de drive was er. We maakten mijn nieuwe kantoor af. Alles klaar om weer aan het werk te gaan. Die social media-stilte deed me goed. Ik wilde nadenken over hoe ik mijn werk vorm wilde gaan geven. Maar, het heeft me uiteindelijk geholpen de knoop door te hakken mijn werk nog even uit te stellen. Ik werd in november voor de derde keer moeder. Voor de derde keer houd ik een klein bundeltje liefde vast. Wennen zal dat nooit, wát een wonder. Het herstel duurde echter wat langer dan verwacht en gehoopt. Ik maakte dagen mee die soms als een echte strijd voelde. Ik heb er heel wat tranen om gelaten. Ik maakte heel bewust mee dat geluk en moeiten soms als een rechte lijn met elkaar op kunnen gaan. Uiteindelijk viel dus de beslissing. Ik stel het werken nog uit en neem een sabbatical. Heel bewust ga ik deze tijd koesteren. Een klein mannetje verrijkte mijn wereld. […]
Een halve zomer lang. Vrij. “Maar dan zonder leuke uitjes.” vult een andere moeder aan. “Ik mag hopen dat er vanuit school toch ook iets op poten word gezet” zeg ik zondagmiddag met een ietwat bezorgde glimlach. Ik speur voor dag 1 alvast door de leukste tips op pinterest, google en meer. Ik vind hippe werkbladen, maak een korte opzet en besluit hem maar gewoon te delen.
“Laat me gewoon even.” Ik vertrek naar boven maar ze volgen. Natuurlijk. Ik snak naar wat meer ademruimte. Heel even zonder de aanblik van kinderen, het geluid van ruzie of überhaupt geluid. Terwijl ik ze liefdevol in bad zet stap ik zelf onder de douche. Warme douchestralen vallen over mijn gezicht, er vallen tranen mee. Niemand ziet het. Ze vermengen zich moeiteloos in de warmte. Met mijn vingers druk ik zachtjes mijn oren dicht. In mijn hoofd hoor ik het mezelf zeggen.. “Was het werkelijk zover gekomen?”
PEUTERBIJBEL – Halverwege februari viel er een nieuwe prachtige kinderbijbel in de bus. Voor het tweede jaar op rij lazen we met de meisjes uit de prentenbijbel. Ik merkte de laatste tijd dat mijn jongste telg van drie nog wel eens moeite had om tot het eind te blijven volgen al weet ik zeker dat herhaling pure winst is. Tot ik hoorde van de nieuwste peuterbijbel..
In 2011 studeerde ik zelf af als verpleegkundige maar ik stopte met mijn werk in de zorg omdat het onhaalbaar bleek naast het werk van mijn man als chauffeur. Ik had er vrede mee. Heb, zo moet ik tot op de dag van vandaag zeggen. Er kwamen nieuwe grote dromen en passies. Maar vanaf vandaag leg ik toch die verbinding opnieuw. Hier op Mamavandijk.nl..