Ik neem die morgen plaats aan mijn eettafel. Mijn billen rust op de houten stoelen die al jaren bij het meubilair horen. Ik haal de stukken kip uit mijn in elkaar geflanste healthy lunch en schuif het bord prei kieskeurig opzij.. Wat aandacht geeft groeit. Mijn ogen stuitten die morgen op mijn eigen krantenartikel dat aan de kast hangt. Groots stonden we afgelopen maand in de plaatselijke krant. Trots. En dat zijn we. Ik denk aan de vele dagen, uren, maanden (tevens jaren) werk die er in mijn bedrijf zitten. Het werk dat ik zo vaak geen werk wilde noemen want het ligt zo verweven in wie ik ben en wat ik wil bereiken bovendien. Nooit voelde ik zo sterk die positieve workaholic vibe totdat ik zelf kon beslissen waar de lat lag. Wat mijn taken waren en welke visie mij dreef. Met passie sta ik twee wekelijks op het veld om sporttrainingen te geven. Honderden deelnemers vormen samen de Sportchallenge van Barneveld. Inmiddels drie locaties. Soms is het onwerkelijk maar wat we aandacht geven, passie, dat groeit. Met diezelfde passie schrijf ik columns. Met passie werk ik aan websites. Met passie neem ik volgers mee in mijn leven via […]
geloof
Je ziet het weer opduiken, overal slingert het thema Halloween je om de oren. Of je het wilt of niet, om te griezelen is het zeker. Want laat ik van wal steken. Ik ben geen fan. Na mijn laatste artikelen over de wapenrusting sluit dit oplaaiende thema overigens goed aan. Met Halloween wil ik niets te maken hebben! En jij? Lees ook: Die avond voert de duivel strijd in mij Halloween een kinderfeest Om het geheel nog eens goed om een rijtje te krijgen spit ik enkele artikelen door waar ik direct de kriebels van krijg; “Op 31 oktober verkleden kinderen zich en bellen of kloppen als het donker wordt aan bij huizen in de buurt die versierd zijn met pompoenen en lichtjes en roepen trick or treat, waarbij de keuze wordt gegeven tussen slachtoffer van een plagerijtje worden (trick) of iets lekkers (treat, meestal snoep) geven. De bewoners geven de kinderen dan vaak snoepjes. (Jong)volwassenen gaan soms naar halloweenfeesten. ” De vrij encyclopedie is duidelijk en geeft een inkijkje in de mogelijke geschiedenis van halloween. Aangrijpend om te lezen is het wel. Wat me van deze artikelen bijbleef was dit: ” Want zij geloofden dat op die dag de geesten van alle gestorvenen van […]
Het leven raast. Alhoewel mijn spiegelbeeld de afgelopen jaren weinig veranderd is zie ik in de kinderen des te meer hoe snel het was gegaan. Hoe de tijd niet had stil gestaan. En dat was goed. Maar was er niets veranderd? Mijn lijf kreeg strepen, mijn glimlach rimpels en mijn haren vielen na de kinderen als herfstblaadjes op de grond. Het waren slechts een paar uiterlijke kenmerken van het moederschap. Om maar niet te spreken over de herhaaldelijke kringen onder de ogen. Het is het meer dan waard. Want de nachtelijke uren, het lijf dat veranderde, bracht me telkens dichtbij hen. Verbonden. Vol trots. Zoveel liefde. En alhoewel het leven raasde, was het God die als een wolk rondom ons leven hing. De afgelopen weken ervoer ik in de drukte van het leven, in de tegenslagen op ondernemersgebied des te meer, dat het tijd was voor een ruk aan het stuur. Voor vernieuwde balans en een andere kijk bovendien. Mijn hoofd blijft malen.. Terwijl mijn hoofd blijft malen en mijn hart piekert, besluit ik te gaan hardlopen. De volgende dag opnieuw. En opnieuw. De regen valt en er is geen kans om de storm te ontwijken. Om hier droogvoets doorheen […]
Welkom thuis. Soms zijn woorden uit muziek genoeg. Is er verder niets nodig om het hart te raken. De woorden die mijn schoonzus schrijft in dit nummer van Sela raakt mijn hart. Welkom thuis lieve mama. Voor wie zoek was of op reis. Beluister het nummer hier, vandaag in jouw huis, maar Thuis bij de Vader..
Was dat wel zo makkelijk? Vertrouwen? De controle loslaten? Of échte overgave. Hoe dan? Je las er vorige week over en vandaag gaat het artikel verder.. Deel 1 “Als vertrouwen moeilijk is..” lees je hier. Echt vertrouwen Er zijn momenten geweest in mijn leven dat ik niet kon stoppen met praten met Hem en dat ik gigantisch veel zin had om de Bijbel te lezen, zodra ik terugkwam van een college bijvoorbeeld. Ik kon alles loslaten en overgeven aan Hem. Dat waren heerlijke tijden waarin ik me zo ontzettend dichtbij God voelde. Ik droomde met regelmaat dromen van Hem, zag beelden waarin Hij tot me sprak en werd bemoedigd door anderen die iets van Hem hadden gehoord over mij en met me wilden delen. Ik voelde me de koning te rijk en dacht dat dit nooit meer over zou gaan. Wist ik veel. Want helaas verdween het wel naar de achtergrond. Net als de Israëlieten Dat doet me denken aan het verhaal van de Israëlieten die door God door de woestijn worden geleid naar het beloofde land. God leidde hen overdag door een wolk en ’s nachts door een vuurzuil aan de hemel, nadat hij hen door wonderen uit Egypte […]
Het is zondagochtend. “Kerktijd”. De voorganger roept vanaf de kansel voor de zoveelste keer op om op God te vertrouwen in een geweldige, motiverende preek. Mijn hart maakt een sprongetje als ik me wederom realiseer dat God inderdaad te vertrouwen is én was. Ik neem mezelf voor om Hem meer te betrekken in mijn leven. Maar dan gaan we de nieuwe week in.. Ik nam mezelf voor vaker te lezen, om mezelf keer op keer te blijven herinneren aan Zijn trouw, liefde, goedheid De nieuwe week begint.. Vol goede moed begin ik vervolgens aan mijn week. Ik wil Hem zoeken, Hem betrekken bij mijn leven! De Bijbel is het boek dat op mijn nachtkastje ligt en dat daar wordt vergezeld door een aantal fluorescerend gekleurde stiften. Zo nu en dan, met een zekere regelmaat, lees ik er prachtige verzen en bemoedigende hoofdstukken in. Toch vult het grootste gedeelte van de dag zich met moederen en natuurlijk dat gewilde stukje “me-time”. Tussendoor praat ik met God, maar Netflix lijkt om de één of andere reden ook een belangrijk onderdeel van de dag te zijn, als de baby slaapt en ik tussendoor mijn was kan vouwen. Al met al spendeer ik een […]
Anoniem ontving ik dit prachtige blogartikel. Met een verlangen naar Zijn stem. Ik publiceer hem vandaag met liefde. ‘Ik werd geroepen door God.’ Of ; ‘God vertelde mij wat Hij van mij verlangde.’ ‘Ik kreeg een teken van Hem’. Allemaal prachtige woorden die mij regelmatig langs mijn oren en ogen slingeren. Maar wat als je het niet hoort of ziet? Mijn schapen luisteren naar mijn stem; ik ken ze en zij volgen mij. (Johannes 10:27) Hoe dan? Prachtige ervaringsverhalen van mensen die Gods stem horen en daardoor weten wat de Heer van hen verlangt. Maar hoe dan? Hoe hoor je Zijn stem? Hoe weet je of iets een teken van Hem is? Zo vaak verlang ik naar een teken van Hem. Ik zou graag willen horen of ik het goed doe, of welke weg ik in moet slaan. Al mijn keuzes maak ik met Hem, maar ik hoor nooit of Hij achter mijn keuze staat. Toch? Ja soms. Soms krijg ik een ingeving. Dan denk ik dat dat een bevestiging van Hem is. Of is het mijn eigen stem? Mijn menselijke verlangen. Is mijn vertrouwen dan niet groot genoeg? Of mijn geloof? Ja, ik weet dat ik vaker zou moeten […]
Het is die avond geen uitgebreid gesprek. Mijn hoofd laat ik rusten op mijn kussen. Te moe om er een fatsoenlijk gebed van te maken klinken er slechts een paar zinnen in mijn hart terwijl mijn ogen al gesloten zijn.. Ik ben moe Heer, we kunnen ook praten in mijn slaap? Spreek maar in mijn droom. Ik val in slaap en dan gebeurt het.. Die morgen word ik uitgerust wakker. Begroet ik de week met nieuwe energie en besef ik wat ik zojuist, die afgelopen nacht had gedroomd. Het was heel subtiel, liefelijk en klein. Of in elk geval is dat wat ik herinner vanuit de nacht. Een bijzondere tekst Mijn handen glijden over een grote plaat terwijl ik in mijn droom de tekst uit psalm 46 lees. “Be still and know that I am God.” Die ochtend ontwaak ik. Had ik dit zelf verzonnen? Plots herinner ik me hoe die avond in slaap was gevallen.. Het maakt niet uit hoe of wat. Ik dank God voor Zijn woord, voor dit platform, voor de woorden in mijn hart, in mijn dromen en door mensen heen. Hij spreekt. En mijn hart vult zich vol passie om dat te delen. Ik kan […]










