En toen kwam het leven. Het leven als definitief samengesteld gezin. Niet als tijdelijk gezin. Maar we werden verbonden… Waren we al, maar nu echt. Dat nieuwe leven bracht ons tot nu toe veel. Er waren veel diepe dalen. Soms ook hele mooie pieken…
All Posts By
Mama van Dijk
PLEEGZORG – Waarom vecht je niet? Waarom laat je het zo? Je hebt recht! Om het besluit van jeugdzorg aan te vechten. Ze besloten dat de kinderen niet terug gaan naar jou. En dat is enorm verdrietig. Dat vind jij, dat vinden wij. Je wilt ze zo graag terug. Toch? Waarom doe je het zo? Waarom stap je niet naar de rechter? Het kan!
Voor als je het hebt gemist, nog even kort. Ik ben Daniël de Ronde, 29 jaar oud en getrouwd met Cynthia. Genietend van 2 prachtige dochters 1 van bijna 4 en 1 van 8 weken. Ik werk nu bijna 3 jaar als ambulanceverpleegkundige bij de Regionale Ambulancevoorziening Gooi en Vechtstreek. Eens per maand schrijf ik voor dit platform om kennis en ervaringen te delen met (jonge) ouders.
Mama denkt aan je. Go for it. Een hartje dat ik net daarvoor op hun kleine knuistjes schrijf ter bemoediging voor deze eerste schooldag sinds corona, komt ineens goed van pas. We sturen de foto door naar papa. Zojuist hoorden we van zijn ongeluk. En ineens beseffen de meisjes wat hij zojuist had gezegd.. Ongeluk zit in een klein hoekje Er klinkt een knak die zelfs zijn nuchterheid enigszins weet te onderdrukken Heeft papa zijn been gebroken? Komt hij dan nog wel naar huis? In de vroegte is manlief weer in de weer. Terwijl zijn lading vol geschept in het bos ergens nabij de belgische grens springt hij van de kraan af om terug zijn truck in te gaan. Maar dan komt hij verkeerd neer en klinkt er een knak die zelfs zijn nuchterheid plots enigszins weet te onderdrukken. Net voor het ontbijt gaat de telefoon. “Papa ligt op bed” ..zijn glimlach laat me niet gelijk een doemscenario bedenken. “Ben je ziek geworden?” ..of heb je je verslapen klinkt er verder in mijn gedachten?
Vorige week kon je wat mijmeringen lezen over de woorden zing, vecht, huil en bid. Misschien ga je in je hoofd al verder naar de volgende drie. Bij de terugblik op het afgelopen jaar… Lees je weer mee? Lach. Elke dag. Zoonlief is al een hele avond wakker, als ik hem voor de avondvoeding een schone luier geef en een een pyjamaatje aantrek. Hij moet haast wel moe zijn, denk ik. Maar, hij lacht. Oh, als er toch één vrolijk is. Kleine vreugdebrenger. Hij begint te blazen op zijn lippen, ik lach. Iets wat hij duidelijk opmerkt en een manier wordt om me de komende tien minuten hard aan het lachen te krijgen. Wat een komiek. Om kwart over tien ‘s avonds is het alsof ik naar een cabaret show zit te kijken van mijn eigen vijf maanden oude zoon. Heerlijk! Tranen van vreugde. Om kwart over tien ‘s avonds is het alsof ik naar een cabaret show zit te kijken van mijn eigen vijf maanden oude zoon. Werk. Op z’n tijd. Mijn hoofdpijn is onder controle, mijn leven heeft een mooi ritme. Ik geniet. Juist als ik weer zin krijg om te gaan werken, komen de mailtjes weer binnen. […]
In deze dagen waarin we toeleven naar moederdag denken we in het bijzonder aan de moeders zonder kind. In het gemis van wat is en niet mocht zijn. Van het kind zonder moeder. Van de moeder met het diepe verlangen in haar hart. Anoniem ontving ik onderstaande inzending. Bedankt lieve vrouw, dat ik het mag delen zodat we daarmee anderen mogen omarmen. Van hart tot hart.. Moeder zonder kind Ik wieg mijn lege armenen leg ze om mijn schoot,in stilte biddend: “Heere,het verlangen is zo groot.” Waarom die lege kamers;waarom is het zo stil?“U kent toch ook mijn hart,dat ik graag zorgen wil?” Als ik in een gezin ben,geniet in zo hard mee.Maar kom ik daarna thuis,dan zijn wij ‘maar’ met z’n twee. Begrijp me niet verkeerd,ik wil ook echt niet klagen.‘k Ben dankbaar dat we samen zijn,maar toch zijn er die dagen. Dat alles op me afkomt,dan voel ik me alleen.Een thuis is niet hetzelfdeals ‘gewoon een huis van steen’. Een huis gevuld met liefde,met tranen en een lach.Met zorgen om te delen,ook al heb je niet je dag. Het voelt soms zo onzeker,zal het ooit wel zo zijn?Dit huis gevuld met spelen,lachen, gillen en soms pijn? Dat als […]
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. Door een vriendin las ik deze woorden. Ik mijmerde er even over terwijl de melodie eronder ook direct mijn gedachten in beslag nam. “Dat is echt het leven, he.” app ik diezelfde vriendin. Op die dag laat ik ook vast mijn hoofd wennen aan het idee voor een nieuwe blog. Dat wordt ook tijd, want de jongste is alweer bijna een half jaar. Het was precies zoals die zeven woorden. Een mooie samenvatting. Ik neem jullie mee door zeven momenten in het afgelopen half jaar, het echte leven in; zingend, vechtend, huilend, biddend, lachend, werkend en vol bewondering. Zing. De dag van de bevalling. … middenin de bevallingspijn ervaar ik dat; Vrede. De kinderen worden naar school gebracht, ik besluit onder de douche te gaan om de weeën op te vangen. Terwijl de warme stralen als een deken over mijn rug vallen, komt een prachtig lied in mij naar boven, ik zing. Maar, spotify neemt het al gauw van me over. Repeat. Dat liederen steun kunnen zijn in moeilijke situaties en vrede kunnen brengen in je hart, wist ik. En nu, middenin de bevallingspijn, ervaar ik dat; Vrede. Een moment van […]
We hebben hem allemaal wel eens. De klok slaat 20 uur, je kind(eren) liggen te slapen en plots laat de stilte je schouders even zakken. Met een warme sopdoek boen je de stukken klei van je teakhouten tafel. Krab je datzelfde spul tussen de groeven van je vloer weg en staar je gefrustreerd naar de berg afwas. Ik plof neer Niet veel later besluit ik te gaan zitten. Met joggingsbroek en oversized wollen truitje plof ik neer op mijn bed terwijl het gezaag van snurkende kinderen een paar deuren verderop te horen is. Kalmerend wel. Want die dag was minder kalm. Wat ging er mis moeder? Wat zorgde ervoor dat het hoofd en lijf vandaag even genoeg vonden. Op mijn schoot inmiddels mijn laptop. Mijn vingers gaan heen en weer. Het getik klinkt als een bijna muzikaal, al dan niet monotoon, schouwspel terwijl mijn gedachten me terug nemen naar deze morgen. Ik werd wakker rond de klok van 05uur. Drukte mijn wekker van half 6 uit en stond op om de dag eerder te kunnen beginnen dan mijn vroege kroost. Ik zorg dat de deelnemers van de Saviorscrown weer aan de slag kunnen met o.a. de overdenking van de dag […]