Wekenlang waren we samen. De blondie en de brownie. Dartelend bij moeder. Dichtbij. Om haar heen, voortdurend. Soms heus een blokje om terwijl moeder alweer vol verwachting naar ze uitkeek. Het was goed. Het waren soms zware weken maar bovenal waren het weken waarin we ons hebben mee laten varen op de wind die de coronacrisis plots in het leven blies.
Daarom vinden we dat babykleding zo schattig is Zodra we een baby zien worden we opgeslokt door het niveau van schattigheid. We kennen het allemaal wel. We willen zachtjes in de bolle wangetjes knijpen en kunnen ons maar moeilijk inhouden niet in babytaal te gaan praten. Hello momvoice! Ook de babykleding is iets waar we helemaal bij weg kunnen dromen. Niet? Dat ene schattige pakje, dat leuke mutsje, of dat paar sokjes die de outfit helemaal afmaken. Een merk dat goed inspeelt op onze wensen van babykleding is Dirkje babykleding. Waarom we dit zo schattig vinden, dat leg ik je uit in dit artikel. En spoiler: het is normaal! Niet onze eigen schuld Het is niet zo gek dat we baby’s en babykleding zo schattig vinden. Die kleine handjes, miniteentjes, slaperige oogjes en bolle buikjes na een voeding. Dat we baby’s zo schattig vinden ligt vooral aan ons oerinstinct als we de wetenschap moeten geloven, we willen kleine kinderen graag beschermen. Ze zijn immers onze toekomst en het is belangrijk er met liefde en voorzichtigheid mee om te gaan. Daar komt bij dat ze ook niet voor zichzelf kunnen zorgen, dus we worden automatisch getriggerd de zorg op ons te […]
PLEEGZORG – Waarom vecht je niet? Waarom laat je het zo? Je hebt recht! Om het besluit van jeugdzorg aan te vechten. Ze besloten dat de kinderen niet terug gaan naar jou. En dat is enorm verdrietig. Dat vind jij, dat vinden wij. Je wilt ze zo graag terug. Toch? Waarom doe je het zo? Waarom stap je niet naar de rechter? Het kan!
Voor als je het hebt gemist, nog even kort. Ik ben Daniël de Ronde, 29 jaar oud en getrouwd met Cynthia. Genietend van 2 prachtige dochters 1 van bijna 4 en 1 van 8 weken. Ik werk nu bijna 3 jaar als ambulanceverpleegkundige bij de Regionale Ambulancevoorziening Gooi en Vechtstreek. Eens per maand schrijf ik voor dit platform om kennis en ervaringen te delen met (jonge) ouders.
Mama denkt aan je. Go for it. Een hartje dat ik net daarvoor op hun kleine knuistjes schrijf ter bemoediging voor deze eerste schooldag sinds corona, komt ineens goed van pas. We sturen de foto door naar papa. Zojuist hoorden we van zijn ongeluk. En ineens beseffen de meisjes wat hij zojuist had gezegd.. Ongeluk zit in een klein hoekje Er klinkt een knak die zelfs zijn nuchterheid enigszins weet te onderdrukken Heeft papa zijn been gebroken? Komt hij dan nog wel naar huis? In de vroegte is manlief weer in de weer. Terwijl zijn lading vol geschept in het bos ergens nabij de belgische grens springt hij van de kraan af om terug zijn truck in te gaan. Maar dan komt hij verkeerd neer en klinkt er een knak die zelfs zijn nuchterheid plots enigszins weet te onderdrukken. Net voor het ontbijt gaat de telefoon. “Papa ligt op bed” ..zijn glimlach laat me niet gelijk een doemscenario bedenken. “Ben je ziek geworden?” ..of heb je je verslapen klinkt er verder in mijn gedachten?
