De klok slaat 12 uur. Nee, niet letterlijk in huize van Dijk want het enige klokje dat hier op de magnetron geprojecteerd staat laat niet elk uur van zich horen. Afijn, de meisjes liggen tegelijk te slapen. De zon laat zich gul zien vandaag. Om er een beetje extra van te genieten hang ik mijn gordijn voor het raam even een stukje hoger. Hallo, lente! Tijd om de afwasmachine aan te zetten, de resten spinazie van de vorige dag even van het fornuis te krabben, de dweilstok over de vloer te halen en dan, na een kleine check bij mijn schone slaapsters, naar zolder te gaan.
Moederschap
Op vakantie met baby en peuter. Waanzinnig of krankzinnig?
Afgelopen zomer zagen wij diverse gezinnen (lees: waaghalzen) om ons heen de Belgische Ardennen inruilen voor een verre reis met kinderen. Ik smul ervan, die heerlijke kiekjes van prachtige gezinnetjes in het buitenland, ver weg. En dat kan dat tegenwoordig met baby’s, peuters en kleuters dus zomaar een dagje vliegen verderop zijn. Papa van Dijk houd niet van vliegen. Ik niet van vliegtuigen.
In Maart verbleef ons meisje in het ziekenhuis in verband met hevig onverklaarbaar huilen. Er werd een opname gepland om medische afwijkingen uit te sluiten en rust en ritme aan te brengen in de onrust van haar kleine lijfje. Een heftige week waarin we tussen ons huis en het ziekenhuis reden. De hele dag. We hebben ervaren hoe het is om niet compleet te kunnen zijn. We deelden verhalen en intieme momenten in de familiekamer van de kinderafdeling en zagen worsteling, verdriet in gezinnen om ons heen. Vandaag een kijkje door mijn ogen. De ogen van een mama. Haar kindje in het ziekenhuis..
De zon schijnt door het keukenraam naar binnen. Fijn. Ja, wat is de lente toch fijn. Terwijl Fleur langs haar fles een grijns van een glimlach tovert en ik Naomi met een pop zie moederen besluit ik dat het tijd word om te gaan. Even eruit. Even een stukje rijden. Naar bekend terrein. Ga je mee naar oma roep ik glimlachend de kamer door terwijl ik zie hoe de pop word vertroeteld. Dochterlief springt op..
Na de geboorte van dochterlief verlangden we al snel naar meer. Een kindje uit een ander land. De luxe van een eigen woning, een gevulde koelkast, de vrijheid om leuke uitjes te ondernemen. Op vakantie kunnen gaan, te kunnen sporten. Is het niet allemaal een grote luxe? Tijd om uit te reiken met liefde naar een ander gezin, we vonden een sponsorkindje..
In de post ” een bijzondere aankondiging ” lazen jullie een paar maanden geleden over een aankondiging van niet zomaar een zwangerschap. Het was er een die me raakte, een mooie en emotionele tijd brak aan. Mijn tweelingzus bleek zwanger. In verwachting mijlenver bij ons vandaan, in Jeruzalem. Vandaag is er opnieuw een wel heel bijzonder aankondiging..
Slechts enkele weken geleden nog pak ik een stel tassen in voor een hoognodig logeerpartijtje van onze jongste dochter Fleur, ruim 8 maanden. “Wij zijn er unaniem over uit dat Fleur vannacht bij ons slaapt” Ik lach als ik het appje van mijn ouders onder ogen neem. ” Geen discussie mogelijk, hoelaat mogen we haar halen dan kun jij weer een keer doorslapen” vervolgen zij zonder mijn reactie af te wachten. Hoe dat logeerpartijtje verloopt, je leest het vandaag…










