“Oh, wat ben je leuk! Ga even staan dan maakt mama een foto!”, “Kijk papa, wat is ze al groot”. Zomaar een van die momenten op een dag. Ik wil zo graag dat manlief niets van zijn kleine grote meisjes mist terwijl hij zijn truck Luxemburg in stuurt. Een kort Ah of een duimpje omhoog vormen zijn inmiddels bijna standaard reactie. Het maakt voor hem niet zozeer uit wat zijn dochters dragen en hoe schattig het staat. Dat weet hij namelijk toch wel. Eenmaal bezig stuur ik de té schattige foto verder mijn Whatsapp gesprekken in..
Mama van Dijk
Het is niet leuk om te zien, niet leuk om te horen en niet leuk om te zeggen en toch is het de realiteit. Mijn dreumes bonkt met haar hoofd. Zo hard dat we in het begin een verbouwing van verderop in de straat de schuld gaven. Tot we beseften dat het geluid een deur verder kwam. Uit de kamer van mijn jongste. Een hoofdbonker actief. Hooggevoeligheid Als je al even meeleest of ons persoonlijk kent dan weet je dat het eerste jaar van Fleur niet bepaald van een leien dakje ging. Het was een heftig jaar met een achtbaan van emoties. Het liet ons slingeren tussen intense wanhoop en puur geluk. Ons meisje bleek enorm gevoelig voor alles om haar heen. Zij begon gerust rond de klok van 17u te krijsen(!) -ja dat was vanuit haar tenen- om vervolgens om 04.00 ’s nachts op te houden en een uurtje te slapen. Inmiddels wisten we ook al snel dat dit prachtig mooie meisje naast haar gevoeligheid een bizar heftig eigen willetje heeft. Die twee componenten maken het leven in Huize van Dijk in elk geval altijd tot een feestje, haha. Je gelooft me vast als ik vertel dat hier altijd wel […]
Als je druk bezig bent met een afvalstrijd zul je vast herkennen dat je soms zo kan verlangen naar grote doelen. Misschien wil jij er wel een x aantal kilo’s af hebben en droom je stiekem van nog meer. Misschien droom jij van een sixpack en dan dit keer op je buik in plaats van in je hand. Stel realistische doelen maar blijf ook dromen. Want op een dag zul je ze bereiken. Ga ervoor! Galajurkje Het is een kleine 10 jaar geleden (word ik zo oud?) dat ik op de bruiloft van een vriendin sta te shinen in een zwarte galajurk. Een okergeel vestje draag ik daar die dag overheen. Het jurkje stond schitterend maar in tien jaar gebeurde er een hoop. Ik ging zelf trouwen met mijn grote liefde, genoot van het leven en nog meer van eten en werd zwanger. Tweemaal. Mijn lijf heeft zich als een kameleon aangepast aan de situatie waar ik in zat. En achteraf denk ik prima. Het is zo gelopen en het was goed. Doelen Een van de doelen die ik mezelf na een aantal sessies bij een voedingscoach stelde na de zwangerschap van Naomi was dat ik ooit weer zou willen […]
In Nederland zijn wij ouders/verzorgers gezegend met een heel fijn cadeautje van de overheid. Wanneer je papa en mama bent geworden en hem of haar hebt aangegeven bij de gemeente krijg je vanzelf bericht van de sociale verzekeringsbank. Over het algemeen duurt het even maar dan heb je ook wat. Toch?
De lente is een feit. De zon heeft ons weer met een portie zonnestralen verblijd en de eerste ijsjes op terras waren weer niet te versmaden. Het is een dinsdagochtend als mijn meisjes rond de klok van 10 uur het huis verlaten. Ik had besloten die ochtend de tuin in te gaan om ,vóór het werk dat mij te wachten stond op de laptop, eerst te gaan zaaien. Het gras moest het deze winter weer ontgelden en qua schoonheid had zij een flink jasje uitgedaan.
De dagen vliegen voorbij sinds we begin maart de brief kregen van de Raad voor de Kinderbescherming dat ze het verzoek om een aanvullend rapport hebben ontvangen. Ik merk aan mezelf dat ik graag verder wil in het proces zeker ook omdat we van andere stellen uit de groep waarmee we samen de cursus hebben gevolgd horen dat zij wel stappen maken maar het enige wat wij kunnen doen is afwachten en bidden of God ons proces ook voorspoedig wil laten verlopen.
Compleet. Complete. Terminer. Fertig. Komplett. Of je het nu zegt in Nederlands, Engels, Frans, Duits of Noors het klinkt nogal standvastig. En alhoewel er niets in het leven zo zeker is voelt dat voor ons gezinnetje nu wel zo. And then there were 4. Ons gezinnetje van vier. Ons prachtige gezinnetje van vier. Compleet. Ik schreef erover: Lees ook: Worden als een kind, puur eenvoud, vol liefde. Compleet Soms zou ik best heel even naar het toen willen verdwalen omdat het kleine van die prille tijd zo snel weer is voorbijgegaan Het pril geluk, de nieuwe geur, een lijfje teer en klein. De mini vingertjes en teentjes zo bijzonder en zo fijn. Soms zou ik best heel even terug naar die ontmoeting willen gaan omdat dat moment een van het mooiste is in het moederlijk bestaan De geboorte van een kind maakt nieuwe ruimte in je hart. Vervuld een lange tijd van wachten, zorgt voor een wonderlijke start. Het pril geluk, de nieuwe geur, een lijfje teer en klein. Maakt plaats voor een ontdekkingstocht, twee meisjes die steeds groter zijn. Soms zou ik best heel even terug in de tijd willen gaan. Om daarna vol geluk, ontferming, mijn armen om […]
De meningen onder de mama’s zijn verdeeld en heus dat zal vast liggen aan een heleboel persoonlijke aspecten. En toch komt zo’n vraag af en toe eens boven dwarrelen. Hoe ervaar je dat zo’n overstap van geen naar één kind of de overstap van 1 naar 2 kinderen. Was het één heftiger? Intenser? Ging baby no.2 vrolijk mee in het ritme of stond plots het standje overleefmodus aan?










