Vorige week kon je wat mijmeringen lezen over de woorden zing, vecht, huil en bid. Misschien ga je in je hoofd al verder naar de volgende drie. Bij de terugblik op het afgelopen jaar… Lees je weer mee? Lach. Elke dag. Zoonlief is al een hele avond wakker, als ik hem voor de avondvoeding een schone luier geef en een een pyjamaatje aantrek. Hij moet haast wel moe zijn, denk ik. Maar, hij lacht. Oh, als er toch één vrolijk is. Kleine vreugdebrenger. Hij begint te blazen op zijn lippen, ik lach. Iets wat hij duidelijk opmerkt en een manier wordt om me de komende tien minuten hard aan het lachen te krijgen. Wat een komiek. Om kwart over tien ‘s avonds is het alsof ik naar een cabaret show zit te kijken van mijn eigen vijf maanden oude zoon. Heerlijk! Tranen van vreugde. Om kwart over tien ‘s avonds is het alsof ik naar een cabaret show zit te kijken van mijn eigen vijf maanden oude zoon. Werk. Op z’n tijd. Mijn hoofdpijn is onder controle, mijn leven heeft een mooi ritme. Ik geniet. Juist als ik weer zin krijg om te gaan werken, komen de mailtjes weer binnen. […]
Mama van Dijk
In deze dagen waarin we toeleven naar moederdag denken we in het bijzonder aan de moeders zonder kind. In het gemis van wat is en niet mocht zijn. Van het kind zonder moeder. Van de moeder met het diepe verlangen in haar hart. Anoniem ontving ik onderstaande inzending. Bedankt lieve vrouw, dat ik het mag delen zodat we daarmee anderen mogen omarmen. Van hart tot hart.. Moeder zonder kind Ik wieg mijn lege armenen leg ze om mijn schoot,in stilte biddend: “Heere,het verlangen is zo groot.” Waarom die lege kamers;waarom is het zo stil?“U kent toch ook mijn hart,dat ik graag zorgen wil?” Als ik in een gezin ben,geniet in zo hard mee.Maar kom ik daarna thuis,dan zijn wij ‘maar’ met z’n twee. Begrijp me niet verkeerd,ik wil ook echt niet klagen.‘k Ben dankbaar dat we samen zijn,maar toch zijn er die dagen. Dat alles op me afkomt,dan voel ik me alleen.Een thuis is niet hetzelfdeals ‘gewoon een huis van steen’. Een huis gevuld met liefde,met tranen en een lach.Met zorgen om te delen,ook al heb je niet je dag. Het voelt soms zo onzeker,zal het ooit wel zo zijn?Dit huis gevuld met spelen,lachen, gillen en soms pijn? Dat als […]
Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder. Door een vriendin las ik deze woorden. Ik mijmerde er even over terwijl de melodie eronder ook direct mijn gedachten in beslag nam. “Dat is echt het leven, he.” app ik diezelfde vriendin. Op die dag laat ik ook vast mijn hoofd wennen aan het idee voor een nieuwe blog. Dat wordt ook tijd, want de jongste is alweer bijna een half jaar. Het was precies zoals die zeven woorden. Een mooie samenvatting. Ik neem jullie mee door zeven momenten in het afgelopen half jaar, het echte leven in; zingend, vechtend, huilend, biddend, lachend, werkend en vol bewondering. Zing. De dag van de bevalling. … middenin de bevallingspijn ervaar ik dat; Vrede. De kinderen worden naar school gebracht, ik besluit onder de douche te gaan om de weeën op te vangen. Terwijl de warme stralen als een deken over mijn rug vallen, komt een prachtig lied in mij naar boven, ik zing. Maar, spotify neemt het al gauw van me over. Repeat. Dat liederen steun kunnen zijn in moeilijke situaties en vrede kunnen brengen in je hart, wist ik. En nu, middenin de bevallingspijn, ervaar ik dat; Vrede. Een moment van […]
We hebben hem allemaal wel eens. De klok slaat 20 uur, je kind(eren) liggen te slapen en plots laat de stilte je schouders even zakken. Met een warme sopdoek boen je de stukken klei van je teakhouten tafel. Krab je datzelfde spul tussen de groeven van je vloer weg en staar je gefrustreerd naar de berg afwas. Ik plof neer Niet veel later besluit ik te gaan zitten. Met joggingsbroek en oversized wollen truitje plof ik neer op mijn bed terwijl het gezaag van snurkende kinderen een paar deuren verderop te horen is. Kalmerend wel. Want die dag was minder kalm. Wat ging er mis moeder? Wat zorgde ervoor dat het hoofd en lijf vandaag even genoeg vonden. Op mijn schoot inmiddels mijn laptop. Mijn vingers gaan heen en weer. Het getik klinkt als een bijna muzikaal, al dan niet monotoon, schouwspel terwijl mijn gedachten me terug nemen naar deze morgen. Ik werd wakker rond de klok van 05uur. Drukte mijn wekker van half 6 uit en stond op om de dag eerder te kunnen beginnen dan mijn vroege kroost. Ik zorg dat de deelnemers van de Saviorscrown weer aan de slag kunnen met o.a. de overdenking van de dag […]
Hoe heeft corona invloed op het adoptieproces van wensouders Gerard en Nayomi. De twee wachten vol spanning af op het telefoontje dat het avontuur zal laten beginnen. Een avontuur rondom ouderschap, waar zij al zo lang van dromen.. Moeder worden in deze gekte Terwijl het Coronavirus ons en andere landen in zijn greep houd, er naarstig gezocht wordt naar bedden op de intensive care en tests om mensen te kunnen testen, raakt het virus niet alleen ons proces als adoptieouders maar ook van lieve dappere mama’s die een traject hebben in het ziekenhuis. Veel trajecten in het ziekenhuis zijn stilgelegd maar ook de adoptiewereld ‘’lijd’’ onder het Coronavirus en dat besef komt binnen, heel hard. Als jullie dit lezen is het inmiddels april maar terwijl ik dit schrijf (eind maart) is bij Gerard en mij het nieuws doorgedrongen dat ook onze allergrootste wens in de wachtkamer zit. Een flinke wachtkamer. Het afgelopen weekend (20 – 21maart) zouden we eigenlijk samen een nachtje weg om te vieren dat we anderhalf jaar op de wachtlijst staan helaas kon ook dit niet doorgaan vanwege het Coronavirus. Bij mezelf merkte ik een onrust omdat we niet wisten of het virus ook van invloed zou […]
FASE – Laat ik met de deur in huis vallen wanneer ik zeg dat ik niet doel op de C-woord dat we op sommige momenten even niet meer kunnen horen of zien. Het is de kleuter of eigenlijk ook de peuter die (te midden van rust) zijn beland in een soort van onderzoekende fase. Met sprongen gaat het koppie vooruit. En waar dit heen leid? Ik neem je mee..
PLEEGZORG – Afgelopen dinsdag hadden wij een gesprek over het terug gaan van Mees en Estelle naar hun moeder. De gezinsvoogd heeft aangegeven weinig vertrouwen te hebben in een goede uitkomst omdat er enorm veel zorgen waren. Hij zou dit gaan bespreken met zijn team. Meer lezen? Lees hier meer over de heftige reis die hieraan vooraf ging. De zwartste dag De telefoon gaat.. Het is inderdaad de gezinsvoogd aan de telefoon. Hij verteld ons dat hij zojuist met moeder Miranda en vader Jasper een gesprek heeft gehad. En dat hij hen verdrietig nieuws moest brengen. Jeugdzorg heeft besloten dat het traject van Miranda eindigt en dat haar kinderen niet bij haar terug komen. Eigenlijk zijn hier geen woorden voor. Dit is de zwartste dag uit het leven van Miranda, Jasper, Mees en Estelle. Je kinderen niet meer terug krijgen in je huis… Je bent beoordeeld en het pakte niet goed voor je uit. En je had er zoveel zin in. Je wilde zo graag. Ondanks dat je het enorm spannend vond, wilde je zo graag met Estelle in één bed liggen, je wilde zo graag wandelen in het park met Mees. Je wilde je kinderen weer verzorgen. Voor ze […]
Mijn Jezus. Dat is wie U bent. Ook als ik het niet zie bent U aan het werk. Als ik het niet zie. Herken je dat moeder? Ook als ik het niet voel. Ervaar je dat moeder? U stopt nooit met dat wat U begon. Besef je dat moeder? U stopt nooit Heer. Ook als ik het niet voel. U stopt nooit, met jou, met mij..










