Peuter

Wanneer de speen onmisbaar lijkt

Het begon allemaal met een aap -dat een konijn was- maar volhardend al drie jaar aap werd genoemd. Het was zijn lievelingsdier. De aap, of nouja dat konijn dus. En dan was er ook nog een ander konijn. Dat wel echt een konijn was. Dat dan weer “andere aappie” werd genoemd. Snap jij het nog? Maar luister, er is iets dat ze gemeen hadden. Het waren zijn knuffeldieren en ze droegen zijn speen, ook wel tutjes genoemd. On-mis-baar.

Onmisbaar!

Persoonlijk ken ik weinig andere kinderen die zó gehecht waren aan speentjes dan die koters van ons. Mijn reuzenbaby no. 3 werd duimend geboren met een zuigbehoefte waar geen melkfabriek tegenop kon. De speen was een enorme uitkomst. Ook later dan het babytijdperk wanneer zijn moeder aan de gehoorbescherming moest wanneer hij zijn grote tienerzussen weer eens wilde overschreeuwen. De speen was een soort troostmiddel geworden voor het hele gezin en we zouden tijdens dagjes uit zeker omkeren om het ding te halen als we halverwege zouden doorhebben dat we hem waren vergeten. In bed, de wandelwagen, tijdens 28674 x oorpijn, overprikkeling etc. etc. De speen was afgelopen drie jaar onmisbaar geworden. Zeker in de nacht, maar inmiddels signaleerde ik hem 24u per dag in zijn nabije omgeving. En anders zorgde ik daar zelf wel voor.

Ritueeltje

Bij de meiden hebben we altijd gezegd als je één of twee jaar bent is een speen prima. Ben je drie jaar dan is het not done. Speen eruit. Ik herinner me de eerste keer bij mijn oudste, dat ging met een ritueeltje van het ingepakte speentje en een kraambezoek aan het buurmeisje. Ze mocht hem zelf geven aan de baby en de buurvrouw -in het complot- deed hem niet veel later voor in de herinneringsbox weer in de brievenbus. Bij de tweede driejarige in huis kan ik me geen bedacht sprookje herinneren, ik vermoed dat die ronde minder impact had.

Met drie jaar, de speen eruit

En nu is het zomer 2026. Onze peuter is bijna drie. Het is tijdens de zomervakantie in Zwitserland dat we het voor de eerste keer aankaarten. Zoonlief, je word bijna drie. Je wordt een grote jongen en een speen is voor baby’s. Als je drie jaar bent, moet hij weg. De woorden komen binnen en hij knikt; “Grote jongen!”.

Hij omarmde de zojuist genoemde feiten die werden meegedeeld terwijl hij zn aapjes dicht tegen zn lijf aangedrukt hield. Ik had er zo mijn twijfels over en manlief keek me vooral waarschuwend aan, haha! Overtuigd en met een tikkeltje enthousiasme staan we die maandagavond na zijn verjaardagsweekend in de speelkamer. Zijn speen losgemaakt van zijn aap aka konijn. Wanneer je het tutje gooit, vliegt hij met de wind mee en kan hij zo naar de andere baby’s, vertel ik. Glunderend van plezier slingert niet veel later de speen van metershoog de tuin in terwijl de meiden met vriendinnen uit de wijk het geheel aanschouwen, het is een hilarisch gezicht. Trots mag iedereen het weten. ‘Mijn tutje heb ik uit het raam gegooid, zo met de wind mee naar de baby’s.’ Ik houd stiekem mijn hart vast voor de avond en alles wat volgt.