In de vijf minuten die er die morgen rusten tussen verschillende taken vlucht ik in sneltreinvaart naar de tweedehandskleding App. Want zo gaat dat als drukke moeder, wellicht herken je dat. Die paar minuten waarin je niet aan het zorgen (taxien, werken, sussen, soppen of koken) bent worden zo moeiteloos opgeslokt door de wirwar aan taken die nog rondzweven in je hoofd.
Ik scroll door rugbyshirts en dottige tienerjurkjes. Mijn billen heel even tegen het aanrecht gedrukt. Even geen stilte maar andere ruis. Want zo werkt dat nu eenmaal. Maar dan komen er woorden. Ik bid om richting en het stroomt. Vandaag mag ik het delen met je, een stukje van mijn reis. Een beetje over de kop. Of een afslag gemist?
Over de kop
Ik voelde me over de kop geslagen en vroeg mezelf en God af ik in de drukte niet een afslag had gemist.
Het is op de allerlaatste dag van onze heerlijke zomerreis eind Augustus 2024 wanneer mijn hoofd rust in de alkoof van de camper. Het is stil. De kinderen slapen maar mijn hoofd draait overuren. Ik had zojuist de keuze gemaakt om te stoppen met het bedrijf waar sport en voeding een grote rol speelden. Jarenlang was ik samen met een vriendinnetje oprichter en coach van bootcamps en begeleidde ik mensen in voedingsprogrammas. Met heel veel enthousiasme leidde ik een grote club mensen in NL van de bank naar het sportveld. Met vele bootcamps door heel NL en vele zelfstandige coaches werkte ik mezelf een slag in de rondte. Tot het wat begon op te breken. Ik was voor de derde keer moeder geworden en het voelde alsof het mijzelf niet meer lukte om dat wat ik mensen vertelde en leerde ook zelf toe te passen. Hoe kon ik de ander geven wat ik zelf niet meer uitstraalde of diep van binnen niet meer voelde. Opnieuw bleek ik binnen het pasgeboren moederschap een ster in geven. Daarbij zou alles altijd goed komen riep ze zovaak lachend met tranen in haar ogen.
Ik stop om terug te komen bij de basis
Maar die laatste zomerdag van 2024 besluit ik resoluut mijn handen af te halen van het bedrijf waar ik 7 jaar heel veel liefde en aandacht in had gestoken. Nog diezelfde dag is het alsof God, terwijl mijn hoofd op mijn camperkussen rust, tot me spreekt in vurige gedachtes. Ik zie een beeld van hoe een nieuw programma rondom sport en voeding zou moeten zijn en vind rust in de gedachte dat dat moment komen gaat. Dat ik weer terug kom. Dat het nog mooier worden zal. Godverweven ook. Later. Nu eerst terug naar de basis.
Ik besluit eerst rust te pakken en mijn weg vanaf dan met God op te schrijven. Als reminder van het proces. En vol hoop en dankbaarheid voor alles dat komen gaat. Maar het blijft stil. Met een hart vol hoop en een hoofd vol vraagtekens blijf ik achter. Had ik Zijn stem niet goed verstaan? Was het een goede keus te stoppen? Hij had toch direct een nieuw verlangen “op tafel” gelegd. Zou het niet nog mooier worden? Vol vragen maar hoopvol lopen we het nieuwe jaar binnen.
Stilgezet
Terugkijkend werd 2025 een jaar waarin onze kleine man vaak ziek is. Na het stoppen van taken op werkgebied word ik plots en letterlijk stilgezet. Er komt een onverklaarbare koorts het huis binnen en het ene virus na het andere virus pakken we mee. Terwijl ik alles geef, raken ook mijn reserves en weerstand uitgeschakeld en maandenlang tobben we samen door. Op dat moment dank ik de Heer voor fulltime moederschap en de flexibiliteit als ondernemer. In die tijd hoef ik even niets dan zorgen voor het kroost en we leren als gezin op dat moment moeiteloos te leven met minder..
Maar enkele weken later, na die bewuste zomerdag in ’24, kwam ik tot een bizarre ontdekking..
Wordt vervolgd.
-x- Mama van Dijk
No Comments