Als alles mee zit kom ik precies om 09:00uur aan bij Bartimeus. De navigatie doet zijn ding en ik volg trouw. Er gaat van alles door mijn hoofd die morgen op weg naar bekend terrein. Het is druk, achterin de auto zit oma naast het kleine mannetje dat inmiddels alles behalve klein was en geen idee had waar ik hem vandaag dan weer mee naartoe zou nemen. Bekend terrein Ik herinner me die eerste keer dat ik hier in Zeist de parkeerplaats op rijd. Ik herinner me de zorgen, de maxi cosi, het allerliefste baby’tje, de onderzoeken en de woorden van de professionals. Onze zoon bleek een aangeboren horizontale Nystagmus te hebben, maar zien kon hij zeker. De toekomst zou uitwijzen wat wél en niet te zien zou zijn. En in/met welke omstandigheden of hulpmiddelen. Bij tijden een spannende achtbaan waar we samen als gezin, zonder keuze maar met vertrouwen, in waren gestapt. God voorziet en maakt beter! Zijn eerste echte woordje is hoe kan het ook anders; kijken! Juda of zoals we hem liefkozend al snel noemen, Juus, blijkt een liefde te hebben voor het zien. Zijn enthousiasme in zijn stem is een paar deuren verder hoorbaar wanneer hij […]
