All Posts By

Mama van Dijk

christelijk mamablog, mama van dijk
gastblog, geloof

Ik sta op een kruispunt. En ik sla af..

Anoniem ontving ik dit prachtige blogartikel. Met een verlangen naar Zijn stem. Ik publiceer hem vandaag met liefde.

‘Ik werd geroepen door God.’ Of ; ‘God vertelde mij wat Hij van mij verlangde.’ ‘Ik kreeg een teken van Hem’. Allemaal prachtige woorden die mij regelmatig langs mijn oren en ogen slingeren. Maar wat als je het niet hoort of ziet?

Mijn schapen luisteren naar mijn stem; ik ken ze en zij volgen mij. (Johannes 10:27)

Hoe dan?

Prachtige ervaringsverhalen van mensen die Gods stem horen en daardoor weten wat de Heer van hen verlangt. Maar hoe dan? Hoe hoor je Zijn stem? Hoe weet je of iets een teken van Hem is? Zo vaak verlang ik naar een teken van Hem. Ik zou graag willen horen of ik het goed doe, of welke weg ik in moet slaan. Al mijn keuzes maak ik met Hem, maar ik hoor nooit of Hij achter mijn keuze staat. Toch? Ja soms. Soms krijg ik een ingeving. Dan denk ik dat dat een bevestiging van Hem is. Of is het mijn eigen stem? Mijn menselijke verlangen.

Is mijn vertrouwen dan niet groot genoeg? Of mijn geloof? Ja, ik weet dat ik vaker zou moeten bidden, vaker stil moet staan bij alle prachtige wonderen die in mijn leven gebeuren. Dat ik vaker de bijbel moet open slaan en de woorden in mij moet opnemen. Maar mijn excuses nemen de leiding:

Ik ben moe. Mijn hoofd is al zo vol, daar kan echt even geen bijbelse boodschap meer bij. Ik heb nu echt even geen tijd, want.. God is er toch wel, ook al bid ik nu even niet. En morgen ligt de bijbel er ook nog wel. Als ik nú ga bidden val ik vast in slaap, daar ga ik me alleen maar slechter van voelen. Wat zal God wel niet van me denken, nu ineens te gaan bidden. Nadat ik zolang niks van me heb laten horen..

De controle (niet) verliezen

Ja, zo kom ik geruisloos in een vicieuze cirkel terecht waar satan heel blij mee is. Hij heeft me. Hij heeft grip op mijn gedachten en de manier hoe ik met God om ga. Denkt hij…

Maar hij heeft het mis. Ik sta namelijk op een kruispunt! En ik sla af … naar Hem! Ik bid om kracht om opnieuw de bijbel te mogen openen en dat Gods woorden mijn geest mogen vullen en de duivelse gedachten mogen verslaan.

En nu kijk ik terug. Heb ik dan Gods stem en wegwijzers nooit gehoord en gezien? Ik denk het toch wel, al ervaarde ik het op dat moment niet zo. Veel worstelingen heb ik gehad en keuzes gemaakt die zwaar waren. Er waren momenten dat ik rust mocht ervaren en ik niet terug hoefde te kijken naar de pijn die de worsteling met zich had mee gebracht. Er waren momenten waar ik na een keuze flink onderuit ben gegaan. In beide zie ik dat God tot mij sprak! En de richting aangaf in mijn leven. Nu dit mijn hart vult geeft Hij mij rust.

Ik ga stil staan en luisteren naar Hem! Ik zoek Hem in alles om me heen! Ik ben door Hem gekend en Zijn plan met mij staat vast.  Al maakt Hij het niet altijd zichtbaar wat Hij van mij verlangt, ik vertrouw op Zijn leiding!

Ik bid dat God de ogen van je hart zal openen, opdat je zal zien hoe groot zijn roeping is voor jou. (Efeze 1:18)

Met gevouwen handen handen bid ik: Heer, wijs mij Uw weg!

Wauw. Heb jij ook een verlangen om bij te dragen aan deze rubriek dat in het teken staat van geloof en bemoediging? Stuur (mag ook anoniem) je inzending naar info@mamavandijk.nl

-x- Mama van Dijk

hoelang wachten op adoptie
Adoptie

Hoelang nog.. – Adoptie

Vorig jaar september vloog ons dossier naar Thailand en  nu een jaar later staan we nog steeds op de wachtlijst voor onze Thaise mini. Stiekem hadden we gehoopt dat we gebeld zouden zijn dat er een positieve match zou zijn maar de telefoon bleef stil..

De teleurstelling

Als ik diep in m’n hart kijk voelt het wel als een teleurstelling dat we nog geen match hebben. Dat gevoel wordt vooral versterkt doordat vrienden om je heen wel een gezin hebben en wij daar ook steeds meer naar verlangen. Aan de andere kant geloven we dat God een plan met ons heeft en dat we op Zijn tijd het telefoontje zullen krijgen en voelen we ons gesteund door de gebeden van familie en vrienden.

Tegelijkertijd is het ook weer een stap dichterbij, een stap dichterbij onze kleine Thaise mini naar wie we uitkijken met een open hart vol liefde. De afgelopen weken waren we er allebei meer mee bezig omdat het magische moment van een jaar op de wachtlijst dichterbij kwam en we vakantie hadden en daardoor ook begonnen zijn met het inrichten van het kamertje. Het voelt fijn om concreet bezig te zijn met het kamertje waar ons kindje straks gaat slapen.

Okergeel en mint

We hebben het zover ingericht dat we straks alleen de meubeltjes zoals een bedje en een kast neer hoeven te zetten als we weten hoe oud ons kindje is. We hebben er voor gekozen voor de kleuren mint en okergeel in het kamertje omdat dit kan voor zowel een jongetje als een meisje. We hebben op dit moment geen contact met stichting Wereldkinderen, als het goed is nemen ze deze maand wel contact met ons op om te horen hoe het gaat en of er nog veranderingen zijn in onze situatie dus dat telefoontje wachten we af.

Met de andere stellen uit de groep waarmee we de cursus hebben gevolgd hebben we nog steeds via de Whatsapp contact, dat is bijzonder en waardevol om al ruim 2 jaar zo met elkaar op te trekken. Een stel uit de groep heeft uit Amerika een zoontje geadopteerd en een ander stel uit de groep heeft uit Taiwan een tweeling geadopteerd. We zijn laatst bij beide stellen geweest om bij te kletsen en om hun mooie wereldwondertjes te bewonderen, dat was fijn en goed. Het is fijn om met hen contact te houden omdat zij begrijpen in welke situatie je zit en het zelfde doormaken of hebben doorgemaakt dat is toch anders als je er met hen over praat als met familie of vrienden.

Ik zal er zijn

Ik wil afsluiten met een paar regels uit het lied van Sela – Ik zal er zijn ook in dit jaar hebben we gemerkt dat God met ons mee is gegaan ook op deze weg. Bijna 4 jaar geleden toen we dit proces in stapten kreeg dit lied voor ons een bijzondere betekenis. Mooi vind ik het om te delen dat op de kamer van mini regenboogjes komen op de muur als teken van Gods trouw.

Waar mini nu ook is en in welke omstandigheden wij geloven dat God nu ook bij hem of haar is en het omringt met zijn trouw, liefde en Vaderlijke zorg totdat wij dit mogen gaan doen. En zo zorgt Hij hier in Nederland ook voor Gerard en mij

Een boog in de wolken als teken van trouw,

Staat boven mijn leven zegt: Ik ben bij jou!

In tijden van vreugde, maar ook van verdriet

Ben ik bij U veilig, U die mij ziet!

Liefs,

Nayomi

christelijke bemoedigingen, mama van dijk
geloof

Spreek maar in mijn droom..

Het is die avond geen uitgebreid gesprek. Mijn hoofd laat ik rusten op mijn kussen. Te moe om er een fatsoenlijk gebed van te maken klinken er slechts een paar zinnen in mijn hart terwijl mijn ogen al gesloten zijn..

Ik ben moe Heer, we kunnen ook praten in mijn slaap? Spreek maar in mijn droom. Ik val in slaap en dan gebeurt het..

Die morgen word ik uitgerust wakker. Begroet ik de week met nieuwe energie en besef ik wat ik zojuist, die afgelopen nacht had gedroomd. Het was heel subtiel, liefelijk en klein. Of in elk geval is dat wat ik herinner vanuit de nacht.

Een bijzondere tekst

Mijn handen glijden over een grote plaat terwijl ik in mijn droom de tekst uit psalm 46 lees. “Be still and know that I am God.” Die ochtend ontwaak ik. Had ik dit zelf verzonnen? Plots herinner ik me hoe die avond in slaap was gevallen..

Het maakt niet uit hoe of wat. Ik dank God voor Zijn woord, voor dit platform, voor de woorden in mijn hart, in mijn dromen en door mensen heen. Hij spreekt. En mijn hart vult zich vol passie om dat te delen. Ik kan niet wachten op meer..

Ga en wees stil, staak de strijd, en erken dat Hij God is, verheven boven alle volken en de aarde.

Is het jouw gebed vandaag terwijl je de dag begint? Heer, spreek want ik luister! Ik kan niet wachten op meer van U in mijn leven..

Spread Love!

-x- Mama van Dijk

christelijk mamablog, loslaten kleuter, schoolfase
kleuter

Loslaten moeder. Loslaten.

Lachend begroeten we. Elkaar. Al die moeders met hun kinderen. Een nieuwe dag daar in die klas net voorbij 8 uur, met de wallen nog iets onder de ogen. Het make-up’je er vermoedelijk nog even snel opgeflanst. Voor alles een eerste keer. Vandaag in het thema spelen. Spelen? Ja, bij een ander ja..

Het had dit seizoen slechts een paar dagen nodig of de dochter kwam thuis met wilde verhalen over logeerpartijtjes en middag-speel-feestjes. Maar wel bij een ander. Een ding werd me al snel duidelijk. In de afgelopen zomer had mijn kleuter een spurt gemaakt in zelfvertrouwen.

Kleine voorsprong

Stiekem hadden we daar als moeders enigszins een voorsprong op gehad. Door ze bij elkaar in de klas te wensen. De ontstane vriendschap was dan ook een weerspiegeling van de vriendschap van de moeders. Het zal meespelen. Dat geloof ik zeker. Ondanks dat zij zelf nog niet vaak bij elkaar over de vloer kwamen.

Die eerste schooldag fietst ze voor me uit. “Mam, wat als jij nu even achter me blijft fietsen? Komen we niet bij elkaar met de wielen.” Dát. “Mam, fiets jij rechtsom, ik rechtdoor? Kijken we wie er als eerste is”. Ik kan het niet helpen. Dat heerlijke kind dat de afgelopen vier jaar het best presteerde met moeders (op max. 3 meter afstand anders paniek) vloog uit. Een soort van dan hé. Of was dat stiekem even hoe dat echt voelde?

Die baby was niet meer

Die middag sta ik niet aan het hek. Smeer ik geen woensdagmiddag-tosti en kijk ik vredig toe hoe mijn jongste peuter zich vermaakt met glitterklei. Ik werk wat aan de website en vraag me plots af hoe ik nog slechts een week geleden kon schrijven over opvoedmoe? Moe? Wie? Ik? Met een kleine brok in mijn keel loop ik door de keuken. Een foto van vier jaar geleden pronkt aan de wand. Opeens valt hij weer op. Die baby was niet meer.. ik pak een kop thee, neem plaats aan mijn keukentafel en geniet van de stilte. STILTE!

..oke, misschien was dat loslaten een stuk relaxter dan ik dacht.

-x- Mama van Dijk

geloof

Second love

Al weken voert deze titel de boventoon in mijn gedachten. Meermaals legde ik het weer naast me neer. Vandaag niet. Terwijl ik plaatsneem aan mijn teakhouten tafel is het alsof er een stemmetje zachtjes fluistert. Begin maar, Ik help je wel.

Begin maar..

En zo start ik deze blogpost. Naast me liggen de resten van mijn lunch. Op mijn telefoon zie ik een foto van mijn kleine sporter die zich in de gymzaal op school vermaakt. Een fractie later van mijn andere dochter, slapend in de buggy bij oma. Liefde. Een grote warme bron van stromende liefde voor hen.

Hoe kon ik God daarboven plaatsen? Stond God echt op nummer 1? En wat geef ik vandaag de dag liefde? Vragen die klinken in mijn hart. Misschien ook in dat van jou persoonlijk. Tegenwoordig worden we van alle kanten warm gemaakt voor het kopen van de nieuwste collecties in de schappen, het mooiste huis van de straat, tot aan een extra liefde op een willekeurige datingsite. Zo lekker onbevangen ook, die wereld. Niet?

Een beeld in de lucht

Het raakt me vandaag de dag. In een wereld waar alles lijkt te kunnen. Te moeten. Waar we soms even vergeten waar het echt om draait. Terwijl ik deze morgen over de snelweg rijdt laat God me het beeld zien in de lucht. Een enorme zwerm vogels raast voorbij. Een klein clubje daarnaast, net uit de maat, beland uiteindelijk op een andere route. Ik zie hoe de massa in de verte verdwijnt. Misschien moest je bekennen dat het zich afspeelde in jouw leven. Dat je jezelf had mee laten waaien met het ritme van de wind. Dat je gevlucht was in de massa van het leven, omdat het een prima optie leek. Je geloof werd een second love. Een geheim van jou waar je jouw omgeving vooral niet mee wilde vermoeien. Het raakte op de achtergrond.

Hoe kon je God nog op nummer één zetten wanneer alle aardse dingen je zoveel waard werden? Misschien was je daadwerkelijk gevlucht in de armen van de wereld? Creëerde jij je eigen god. Weg van het zicht van je Vader.

Herstel mijn eerste liefde

Waarmee vul jij jouw leven vandaag de dag? Wat spreekt God vandaag in jouw leven? In jouw hart? Ik voel plaatsvervangende tranen branden terwijl er stilletje een klein liedje begint te spelen in mijn hoofd..

Herstel mijn eerste liefde die ik eens had voor U. Ik wil zoveel van U houden, nog zoveel meer dan nu. Mijn hart moet weer gaan branden, zoals het heeft gedaan. Volle passie en vol van hartstocht die nooit meer weg zal gaan.

Vol hartstocht. Vol passie. Ik bid het je toe vandaag!

Seek first the Kingdom and His righteousness

En weetje? Dan zal ook vrijdag de 13e het allermooiste worden!

-x- Mama van Dijk

opvoedmoe, schuldig? mamablogger, mama van dijk
Moederschap

Opvoedmoe, hoezo schuldig?

Na weken zomervakantie die ondertussen behoren tot de meest heerlijke herinneringen (ik hoop het voor je) raas je plots het drukke tijdperk weer in. Met alle verantwoordelijkheden die je bezig houden. Hoofdtak van sport in mijn geval, het moederen. Moe-deren? Vermoeiend was het zeker. Het lijkt alleen taboe om daar af en toe mee voor de dag te komen..

Een schuldig makende gedachte?

Het is het einde van de week wanneer ik er meermaals het woordje opvoedmoe laat uitvallen. Het in elkaar gestoken woord op de vrijdagmiddag gaat zomaar even met mij, in gedachten, aan de haal. En tegelijk voel ik me schuldig. Dat het gehele moe’deren aan het eind van de week me af en toe daadwerkelijk uitputte. Dat het woordje opvoedmoe überhaupt mijn gedachtegang passeerde. Hoe dan? Waarom? En wat was de oplossing voor deze schuldig makende gedachte?

De kids dartelen die dag vrolijk om me heen, ze spelen, zingen en dansen. Hoe kon ik anders dan dankbaar zijn? Die middag (toeval bestaat niet) pikt oma de kinderen op voor een logeerfeestje. Gewoon omdat het kan én zo gezellig is. Nu ze standaard niet meer zoveel oppast zijn er andere momenten voor spontane dates met de meisjes. Dankbaar besluit ik puin te ruimen in de stilte en daarna BZV terug te kijken. Die bank zit me goed. En mijn lijf? Die had slechts de intro nodig om in slaap te vallen.

Voor mijn gevoel slechts een ogenblik later gaat de telefoon. Ik zie hoe de boeren aan mij voorbij zijn gegaan terwijl de man des huizes inmiddels gearriveerd blijkt te zijn in Barneveld.

Opvoedmoe?

Ik deel het met wat medemoeders om me heen. De een knikt nog harder dan de ander. Herkenbaar. Maar wat betekende dat? ” Tijden zijn veranderd, tegenwoordig moeten jullie zoveel. ” Maar was dat wel zo? Ik bedoel, die tijden waren inderdaad veranderd. Maar enkel moeder zijn, wat heb ik een respect voor deze vrouwen die puur en alleen moe’deren.

De stilte achter mijn laptop (waar dan ook) mocht ik mijn werk noemen. Vrijheid en mijn eigen ding. Je zult het wellicht herkennen wanneer jij als moeder de verantwoordelijkheden even kunt overdragen. Alleen even jij. En dat was goed. En exact in die stilte waar mijn hart en gedachten vol woorden me voortdurend een stapje voor zijn, geniet ik. Juist in het moederschap zo bleek de afgelopen jaren. Ik had het nodig om op te laden. En soms was dat extra stapje naar de zijlijn nodig om even toe te kijken in plaats van de hoofdrol te spelen..

Vroeger..

Opvoedmoe of Moe-der. Vroeger noemde ze het tropenjaren. ‘t Kumpt goed. Echt! En misschien werd het na 4 jaar slapeloze nachten tijd voor meer slaap. Dat ook.

Schuldig? Ben jij gek. Stap eens wat vaker naar de zijlijn. Even uit de hoofdrol. Geloof me, word je nóg leuker van. ❤

Gun jezelf deze week zo’n verwenmomentje. Een bezoek aan de stad, een zalig (verwarmd) terras óf gewoon even stilte onder de dakpannen. En tag alvast je oppas. Wél zo makkelijk…

-x- Mama van Dijk

geloof, Opvoeding en ontwikkeling

Licht voorbij het wolkendek

Terwijl ik de post van gisteren schrijf blijf ik zitten. Zitten achter de laptop waar mijn vingers als een muzikaal schouwspel zojuist de woorden van mijn hart hadden beschreven. Mijn gedachten staan heel even stil. Het gebeurt niet vaak. Er volgt een tekst uit Johannes 1 vers 8 in mijn hart.

Hij was niet zelf het licht hij was er om te getuigen van Het licht.

Het is een van de vele teksten waar ik aandacht aan geef binnen de tiendaagse Saviorscrown die ik leid. Een lichtje schijnen in de wereld. Maar bovenal niet zelf Het licht zijn.

Gisteren beschreef ik het wolkendek, de stralen van de zon die moeite hadden met het doorbreken van de dichte bepakking. En dan toch, die gedoseerde stralen. Hoe straalt Het licht in jouw leven?

Wolkendek


Is het wolkendek van diverse factoren in jouw leven een dichte hoop ellende geworden waar lichtstralen de kans niet krijgen te schijnen? Of was jouw blik de verkeerde kant op gericht? Staarde jouw ogen naar de gitzwarte grond onder je voeten? Waren er dingen in jouw leven die het zicht op de hemel versperde?

Wat is het je waard dat de stralen van Gods liefde weer gaan schijnen in jouw leven? Werd het tijd op om (opnieuw) de handen uit te strekken? Te vouwen? Werd het tijd om de ogen te richten naar omhoog?

Buig met mij vandaag je knieën. Spreek de woorden maar uit in je hart..

“Lieve Vader, helpt U mij te getuigen van Uw liefde middenin de wereld. Helpt U mij te zien wat daadwerkelijk telt. Wat voor U van waarde is. Wanneer het dichte wolkendek uit mijn leven zal afbreken, mag ik Uw warme stralen dan opnieuw zien en voelen Heer. Vul mij, regen op mij met Uw Geest..”

Amen

Wat een liefde!

-x- Mama van Dijk

Moederdag, moederdagtips voor jou, kaartenhuis.nl
geloof, Opvoeding en ontwikkeling

Geluk-zalig.

Het is een rustige morgen wanneer ik kroel met mijn beide meisjes in bed. Onze slaperige ogen bewijzen dat we niet lang daarvoor uit de nacht zijn ontwaken. Dankbaar! Met natte kussen en warme knuffels begin ik mijn dag. Aangekleed komen we niet veel later beneden..

Continue Reading