All Posts By

Mama van Dijk

vtech winactie mama van dijk
Winactie

We hebben een winnaar!

Wauw wat hebben jullie weer met een heleboel enthousiasme meegedaan. Tot tien uur kon je meedoen voor de dierenset van de nieuwste collectie van Vtech Speelgoed. We houden jullie niet langer in spanning want we hebben een winnaar..

Bla Bla Blocks

De winnaar van de dierenset is geworden

Jantine Bouman 

van harte gefeliciteerd!
Neem contact met ons op om je prijs in ontvangst te nemen

Niet gewonnen?

Feliciteer Jantine en houd Mama van Dijk in de gaten. Want.. voor je het weet beland je in een wel heel sfeervolle nieuwe winactie. Zo leuk! Bedankt voor het meedoen en al jullie liefde! Door jullie enthousiasme kunnen we steeds vaker samen genieten van zulke feestjes.

Ps: Ben jij klaar voor een nieuwe winactie?

-x- Mama van Dijk

de fotofabriek, foto, geborsteld aluminium, christelijk mamablog, mama van dijk
Moederschap, Persoonlijk

Een bijzondere vriendschap

Soms komen er mensen al vroeg in je leven op je pad. Een dikke vriendschap ontstaat dan vaak na jarenlang samen opgroeien. Toch werd ik een aantal jaren geleden ook verrast met een bijzondere vriendschap die plots online begon. In samenwerking met de fotofabriek mocht ik haar verrassen..

Continue Reading

zwarte piet, discussie, spread love, Deel in liefde, mamablog mama van dijk, christelijk mamablog
geloof

De discussie die Liefde nodig heeft

Om ons heen lopen de discussies weer in sneltreinvaart (óf stoombootvaart) uit de hand. Mensen gaan de straat op voor idealen, wensen en dromen en slaan elkaar zonder enig sprankje liefde, liefdeloos de grond in. Come on! 

Wat is er gebeurd met ons land, met de liefde?

Een aantal dingen. Om ons heen zie ik mensen mondiger worden. De haat online wordt moeiteloos opgevoerd dat te zien is in de mate van reacties op uiteenlopende nieuwsartikelen. Wanneer we onze gevoelens niet meer kunnen houden vliegen we moeiteloos de straat op, zo lijkt het. Met diezelfde haat in onze ogen soms zonder enig sprankje verdraagzaamheid gaan we het gevecht aan voor onze eigen wensen of dromen. Verlangens of tradities.

Natuurlijk speelt het sint en zwarte piet verhaal in deze tijd weer op en daar vind ik wat van. Zoals iedereen tegenwoordig. En nee, onze kinderen zouden het allemaal niet zo erg vinden als wij als ouders niet continu op onze achterste poten zouden staan gillen hoe erg we het allemaal vinden. Kom op mensen. Deze grillige situatie hebben we samen gecreëerd. Doe er wat aan, met liefde.

Hoe moeilijk is het om elkaar te begroeten, om je te verdiepen in elkaars verhaal? Om liefde te tonen. Als we iemand voor de benen schoppen omdat onze eeuwenoude tradities ze pijn doen? Hoe erg is het dan om te zeggen; “Oke, we staan hier samen, schouder aan schouder, in een land waarin we samen in vrijheid mogen leven” Laten we zoeken naar een oplossing in plaats van elkaar hatelijk te bestormen. Hoe moeilijk kan het zijn?

Vul je uitgestrekte handen

Hoe moeilijk is het om de ander te zien met liefdevolle ogen zonder sprankje haat. Ga op weg vandaag, dit weekend en ik hoop dat de Sint dit jaar de pepernoten vult met een vernieuwd ingrediënt..

..de liefde.

Zo niet dan hoop ik dat je uitgestrekte handen voor een portie bruine pepernoten dit jaar ook klaar zijn om gevuld worden met Zijn intense liefde.

Want echt, lieve papa’s en mama’s.
We kunnen wat er wel wat van gebruiken, juist nu!

Spread love. 

-x- Mama van Dijk

mamablog mama van dijk, christelijke mamablog, twee jaar, winactie
Winactie

Vtech Winactie – Hieperdepiep Hoera, Fleur twee jaar!

Zoals inmiddels op alle kanalen duidelijk is geworden, wij vieren vandaag de verjaardag van ons kleine grote meisje, Fleur (Feline Laurène)! En dus vandaag in plaats van morgen een heel fijn artikel online. Twee jaar geleden werd zij met 38 weken geboren. Twee jaar geleden alweer! En dit vieren we vandaag achter de schermen ook een beetje met jou én Vtech..

Continue Reading

Fleur, christelijke mamablog, moederschap, imperfect, het nieuwe perfect, christelijke mamablog, mama van dijk, lifestyle, baby, huilbaby
Baby, Peuter, verjaardag

Een brief aan mijn kleine meisje

Lieve Fleur,

In gedachten sta ik aan de vooravond van jouw geboorte. Al ongeveer een week lang week nemen mijn gedachten (en Facebook herinneringen) me terug naar die tijd. Je zat nog zo lang hoog, warm en veilig in mijn buik verstopt. Niets leek erop dat je de weg al snel zou banen. En toch nog nét binnen de prematuur grens liet jij iets van je merken.

Lees hier: “Bevallen of toch niet”

Met een bolle buik paradeer ik als een soort van zeekoetje door de witte gangen. De aanhoudende weeën en de opgeschoten centimeters waren serieus genoeg om uiteindelijk alles klaar te leggen voor je komst. De zusters waren er klaar voor. Je papa en mama ook. Meer dan klaar om jou in onze armen te ontvangen, en te genieten van het wonder dat dicht tegen mijn hart groeide. Maar het stagneerde. Alles. Jij besloot te gaan slapen. En ik ook. De volgende morgen ligt er geen kindje op mijn buik. En uiteindelijk vertrekt papa weer met zijn truck naar het zuiden. Vals alarm tot in de verloskamers. We wisten toen nog niet dat dat eigen willetje bizar goed bij je paste. Ik glimlach. Maar exact een week later, met precies 38 weken besluit de gynaecoloog je een handje te helpen zodat jij de antibiotica kan krijgen die voor een actieve streptokok behandeling nodig was. Ik was het lange wachten na die valse start zo zat lieverd. Ik kon niets anders meer dan smachten naar je komst. Ons huis te vullen met jouw aanwezigheid. We waren er zo klaar voor.

En daar was je. Jouw donkere haartjes, minivingertjes en teentjes, een gezond lief meisje. Je lag op mijn borst, niet langer onder mijn hart maar erin gegrift met gouden sierlijke letters. De naam Fleur paste direct bij de pittige maar o zo schattige jij. Jouw allereerste jaar was heftig voor ons allemaal. In de eerste plaats ook voor jouzelf. Het liet ons meeschommelen op grijze wolken en het sprankje hoop op beterschap leek soms zo ver verdwenen.

Lees hier: “De geboorte van een heel klein mensje”

Maar lief meisje vanaf dat eerste jaar ken ik die intens diepe tranen niet meer. Zie ik enkel de dappere, stoere, vrolijke, bloedmooie jij.  Ik knipper mijn ogen en zie hoe je steeds weer een beetje veranderd bent. Maar hoe groot je ook zal zijn in mijn ogen blijf je altijd klein. Lieve Fleur, je kleurt het leven. Met je lach. Met de glundering in je ogen. En het intense gevoel in je lijf. Je bent geliefd. Zo geliefd! Door de allerhoogste en door mij.

Ik lach om je wilde vindingrijke karakter dat steeds weer zorgt voor blauwe knieën. Ik houd me hart soms vast bij de avontuurlijke draai die jij aan de dag geeft en omarm je diepe gevoeligheid dat zo’n mooie plek kreeg in het leven, hier bij ons. Terwijl ik zachtjes een traan over mijn wangen voel bewegen besef ik van waar we vandaan komen en waar we nu mogen staan. Meisje, morgen vieren we jouw tweede verjaardag. Alles rondom de babytijd was er niet meer en het hoefde er ook niet meer te zijn.

Lees ook: “De allereerste ontmoeten tussen de twee zusjes “

Want jij hier bij ons, naast je grote zus in het nu, dat lieve Fleur, dat is goud! We openen onze handen terwijl we rondom je staan. Ik bid je zegen toe lieverd, voor in het nieuwe jaar en nog meer voor de avontuurlijke mooie weg die je zult gaan.

Love you Fleurtje.

Liefs, Mama en Papa

christelijk mamablog, een brief aan mijn dochter,

 

christelijke mamablog, onafhankelijkheid, afhankelijk van Jezus
geloof

Onafhankelijkheid

Nadat ik zojuist mijn peuterdochter red van een frontale botsing naast de bloemist vervolg ik mijn fietstocht. Ik verzink in gedachten terwijl het rijkdom dat ik die morgen mag vervoeren een vrolijk liedje neuriet..

Continue Reading

Stichting wereldkinderen, adoptie thailand, adopteren thailand, mamablog mama van dijk
gastblog

Deel 11 – De weg naar adoptie, alweer een maand in Thailand

Nayomi neemt je elke tweede donderdag van de maand mee op reis door haar persoonlijke beleving richting de adoptie van hun eerste kindje. Na vele maanden van verzamelen, keuren en onderzoeken ligt het dossier van deze twee liefhebbende wensouders in Thailand. Hoe lang nog?

Lees hier het indrukwekkende verhaal van wensmoeder Nayomi

Adopteren Thailand

Ondertussen liggen onze papieren alweer bijna een maand in Thailand, de tijd van ‘’wachten’’ is nu aangebroken in het begin toen ons dossier net in Thailand lag waren we er meer bezig met het idee dat we gebeld zouden kunnen worden dan nu we alweer een maand verder zijn. Alhoewel er momenten zijn dat het wel kriebelt, zeker nu er een stel uit de groep waarmee we de voorlichtingsbijeenkomsten hebben gevolgd is afgereisd naar Amerika om hun zoon op te halen, dan bemerk ik bij mezelf dat ik ook graag het ‘’telefoontje’’ zou willen dat we onze Thaise mini kunnen ophalen. Of zoals afgelopen week toen Gerard jarig was, dan zeg je toch tegen elkaar zou dit de laatste verjaardag met z’n tweetjes zijn? Zouden we volgend jaar je verjaardag met z’n drietjes vieren?

Tegelijkertijd realiseren we ons dat het ook nog wel 1-2 jaar kan duren voordat de telefoon daadwerkelijk rinkelt omdat er een match is. Zelf stellen we ons daar ook op in, dat lijkt nu nog lang en dat is het ook maar ondertussen blijven we genieten samen van de tijd die we nu samen hebben.

Kindertehuizen

In Thailand zijn er 7 kindertehuizen waar vandaan kindjes worden geadopteerd, er zijn er drie in de hoofdstad Bangkok en 4 verspreid over Thailand. Voor ons is het afwachten in welk kindertehuis ons kindje leeft op dit moment. In Bangkok zit het Child Adoption Centre vanwaar alle adopties geregeld worden, we landen sowieso op het vliegveld in Bangkok en als ons kindje in Bangkok verblijft dan hoeven we niet nog een vlucht te maken.

Als het kindje in een kindertehuis buiten Bangkok verblijft dan zullen we een binnenlandse vlucht maken naar het kindertehuis toe en vanuit daar, als ons kindje bij ons mag blijven, vliegen we naar Bangkok voor het officiële gedeelte van de adoptie. Daarna zullen we met z’n drietjes als alle officiële verplichtingen zijn geweest naar een resort gaan om zo in alle rust aan elkaar te wennen en een start te maken met die o zo belangrijke hechting. Het is een bijzonder gevoel om te bedenken dat ons kindje misschien al wel geboren is en nu liefdevol wordt opgevangen in een kindertehuis.

En toch maakt het me ook wel eens bang. Zou hij/zij het goed hebben of wat heeft hij/zij al meegemaakt in zijn of haar prille leventje? We kijken er naar uit om op een dag papa en mama te worden van een wereldwonder. Tegelijkertijd geeft het ook troost en kracht om te weten dat onze Hemelse Vader ook voor onze Thaise mini zal zorgen net zoals Hij nu voor ons zorgt en ons kracht en moed geeft om dit lange en soms heftige proces vol te houden.

Waiting parents

Voor nu is het afwachten en hopen en bidden we dat het proces sneller mag gaan als de 1-2 jaar waar we vanuit gaan. Die 1-2 jaar houden we vast als leidraad maar dus ook uit zelfbescherming. Vanuit Wereldkinderen raadden ze ons ook aan om vooral te blijven genieten van het leven en dit proberen we ook. Samen mooie momenten verzamelen, dat helpt om dit vol te houden. We gaan in november samen nog een nachtje weg en in het nieuwe jaar staat er een tripje naar Gent op de planning.

Met de stichting Wereldkinderen hebben we weinig contact op dit moment omdat we nu ‘’waiting parents’’ zijn en alle dossierstukken zijn afgehandeld. Wel zijn we in september gestart met een ‘’wachtgroep voor adoptieouders’’ de bedoeling van de wachtgroep is dat je samen met andere adoptieouders die ook in het proces zitten lief en leed kan delen maar ook thema’s rondom adoptie behandeld.

Erg leerzaam en waardevol en ook fijn om contact te hebben met andere adoptieouders die in hetzelfde schuitje zitten als wij. De wachtgroep staat onder leiding van een ervaren adoptieouder die zelf ook het adoptieproces heeft doorlopen, op dit moment zijn we samen met nog 3 andere stellen. Ook hebben we nog steeds contact met de andere stellen waarmee we de cursus hebben gevolgd dit is ook erg waardevol. Op dit moment is een stel in Amerika om hun zoon te adopteren, en hoopt een ander stel eind dit jaar hun tweeling uit Taiwan in de armen te sluiten. En dan zijn er nog twee stellen die documenten aan het verzamelen zijn en daarna ook op de wachtlijst zullen komen net zoals wij.

“Nog voordat je bestond,
kende Hij je naam.
Hij zag je elk moment,
en telde elke traan.
Omdat Hij van je hield,
Gaf Hij zijn eigen Zoon.
Hij wacht alleen nog maar
totdat je komt” – Opwekking 599

Liefs Nayomi