All Posts By

Mama van Dijk

Ze heeft een angststoornis, vandaag op mamablog, mama van dijk, haar verhaal
gastblog, Moederschap

Wanneer pure angst haar overmeestert..

Daar lag ze. In bed te huilen. Het deken was tot ver over haar haren getrokken waarmee ze hoopte alles buiten te sluiten. Maar al het enge was binnenin haar. Een gedachten golf spoelde weer over haar heen en ze voelde dat ze bijna verdronk in de angst. Haar hart bonsde hard in haar borst, alsof het zijn weg naar buiten zocht.

Haar ademhaling leek als vanzelf te versnellen naar een tempo dat niet goed bij te houden was. Hyperventilatie maakte zich meester van haar en in paniek greep ze naar het zakje dat al klaarlag op haar nachtkastje om haar ademhaling weer onder controle te krijgen. Ze wilde uitschreeuwen:

‘Waarom Heer?! Waarom?! Hoe lang nog moet ik dit verdragen?!’

Maar waarom zou ze? De hemel leek van koper te zijn op deze donkere dagen.

Ik heb een angststoornis

Angst. Voor mij – helaas – een heel reëel thema in mijn leven. Tijdens mijn zwangerschap kreeg ik de diagnose ‘angststoornis’. Geen pretje kan ik je vertellen. Maar misschien hoef ik je dat niet te vertellen, want misschien worstel jij er zelf ook mee. De website volksgezondheidenzorg.info vertelt me dat 35,8 per 1.000 vrouwen ook kampte met een angststoornis in 2018. Het is bovendien 1 van de meest voorkomende psychische stoornissen in Nederland. Ik moet zeggen: bij het woordje stoornis gaan mijn nekharen altijd overeind staan. Maar in Nederland heb je nu eenmaal een labeltje nodig om goede zorg te kunnen ontvangen. En goede zorg is er zeker, dat is mijn ervaring! Dus mocht jij worstelen met angst: zoek hulp! Het wordt beter, echt waar.

Een paniekaanval

En toch herken je je misschien ook in het voorbeeld dat ik schreef van iemand die in een paniekaanval zit en lijkt het voor jou, terwijl jij op die grote, angstige of deprimerende zee ronddobbert, alsof God er niet is. Misschien voelt het alsof Hij je in de steek heeft gelaten. Misschien wil je het uitschreeuwen naar Hem en Hem vragen waarom je deze ellende moet meemaken. Ik heb het ervaren in de tijden dat ik zo ontzettend bang was. Dan wilde ik me aan Hem vastklampen, maar wist ik niet hoe.

Mensen in mijn omgeving raadden me dan aan om te zingen, Hem te aanbidden en Hem te zoeken, dwars door alles heen. Maar het lukte me niet. Ik bad wel, maar niet op de manier die ik gewend was, niet vanuit relatie met Hem. Ik zette liever een Netflix-serie aan waarin ik de sores van onbekende families kon bekijken en zodoende mijn eigen angst even kon vergeten.

Worstelen en groeien

Mijn vlammetje van verlangen is weer gaan flakkeren

Momenteel ontvang ik wederom goede hulp in mijn proces naar een ‘angstvrij-leven’ bij een heel fijne psycholoog. We gaan een tandje verder, we gaan wat dieper. En soms doet dat pijn, vaak is het worstelen met mezelf, maar ik merk ook dat ik groei. En dat is heel wat waard!

Bovendien merk ik op dit moment dat het me wél lukt om God te zoeken. Het lukt me dit keer wel om Zijn waarheden tot me te nemen door middel van Zijn Woord, aanbidding en door zo nu en dan een preek te kijken. Waarom het me nu wel lukt in tegenstelling tot anderhalf jaar geleden? Om eerlijk te zijn weet ik het niet.

Ik denk dat ik gewoon besloot een eerste stap te zetten, al was het maar een kleine stap: heerlijke worship-muziek aanzetten. Al vrij snel ga je automatisch meezingen en nadenken over wat je precies zingt. Door inspirerende gesprekken met anderen ging bovendien mijn vlammetje van verlangen naar het lezen van Zijn Woord weer flakkeren. Ook het openslaan van de Bijbel was dan weer een stapje.

Op momenten dat ik nu angstig ben, kan ik bidden en vertrouwen op wat ik heb gelezen: Dat Hij dichtbij is. Dat Hij voor me zorgt. En ook al neemt de angst dan niet meteen af, ik voel me wel gesteund door Hem.

Ik wil je aanspreken vandaag

Wat wil ik met dit blog? Ik wil jou, angstige vrouw, depressieve moeder, aanspreken. Ik wil je allereerst vertellen dat het niet jouw schuld is dat je angstig of depressief bent. Net als mij is het ook jou overkomen. Je hebt er niet om gevraagd. Het volgende dat ik je graag zou willen zeggen is: zoek hulp. Bij een familielid of vriend(in), bij een pastoraal medewerker uit je kerk of bij je huisarts of een psycholoog. Je hoeft het niet alleen te doen!

Ten slotte wil ik je aanmoedigen om God te blijven betrekken in je angst en in je verdriet. Ook al voelt het alsof God niet luistert en ver weg is, blijf die stap richting Hem zetten. Hij kan onze lasten lichter maken.

Bemoedig je in Zijn waarheden!

Een bemoediging

Het lied ‘Defender’ van Francesca Battistelli en Steffany Gretzinger roert mij steeds tot tranen en bemoedigt me enorm. Wellicht is het ook iets voor jou om te luisteren!

‘When I thought I lost me
You knew where I left me
You reintroduced me to Your love
You picked up all my pieces
Put me back together
You are the defender of my heart’

Want ik ben de HEER, je God,
ik neem je bij je rechterhand en zeg je:
Wees niet bang, ik zal je helpen.
Jesaja 41:13

Ik zocht de HEER en hij gaf antwoord,
hij heeft mij van alle angst bevrijd.
Psalm 34:5

Liefs, Anna
Meer lezen in deze rubriek geloof? Lees hier verder.

nayomi vertelt op chr. mamablog, over adoptie, en de wachtlijst
Adoptie

Vier jaar in adoptieland

Mijlpaal 4 jaar in adoptieland. Als jullie dit lezen is het inmiddels vier jaar geleden dat wij onze eerste stappen zetten in de wereld van adoptie. Op 4 december 2015 deed ik de brief op de post met daarin onze aanmelding..

Continue Reading
pleegzorg, gastblog, mama van dijk
Pleegzorg

De allereerste ontmoeting

Pleegzorg – Ze zitten tegenover ons, de ouders van de kinderen. Jasper en Miranda. Om ons heen wel 5 mensen van verschillende instanties. Miranda heeft het zo moeilijk! Ze kan niets uitbrengen..

Een intense kennismaking

Tranen, tranen, tranen. Waar is zij in terecht gekomen? En vooral ‘hoe?’ vraag ik mij af.Maar daarvoor zitten wij hier niet. Ons zal het gaan om de kindjes, voor de ouders is er andere hulp. Maar het laat mij niet los.
Ik geef aan dat wij het ook mega spannend vinden, dat lijkt het gesprek wel een beetje open te breken. Miranda kan niets uitbrengen! Jasper doet een poging.

Volmondig zeggen wij: Ja!

Liefdevol begint hij te vertellen en trots laat hij een foto zien van hun zoon en hun dochter. Ontroerend nu een beeld te hebben bij deze twee parels. We raken in gesprek en kunnen wat vertellen over ons leven. En dan vult mijn hart zich met dankbaarheid. Door al hun verdriet en onzekerheid heen vragen Jasper en Miranda ons of wij alsjeblieft hun kinderen willen ontmoeten en voor ze willen zorgen tot zij het weer zelf kunnen! Volmondig zeggen wij: ja!

Deze ontmoeting met de ouders is een van de bijzonderste in mijn leven geworden.

De ontmoeting met de kinderen

Het kennismaken met de kinderen in hun eigen omgeving vind ik mega spannend! Een eerste blik, een eerste indruk! Deze kindjes gaan een grote rol spelen in ons leven. De allereerste kindjes die aan onze zorg worden toevertrouwd. We zullen de kinderen ontmoeten bij de verzorgers die tijdelijk zijn ingeschakeld.

We mogen binnenkomen en we kunnen direct vermoeden waarom dit voor de kinderen ook geen plek is om (tijdelijk) op te groeien. We lopen het hoekje om en in één oogopslag zien we twee hele kleine, jonge kindjes. Daar ligt ze dan in de box. Estelle. Drie maanden oud. Ze kijkt wat om zich heen, naar het plafond en de dingen die zij binnen oogbereik heeft. Het valt me op dat er geen speelgoed om haar heen ligt, ook geen spulletjes boven haar hangen.

In één oogopslag zien we twee hele kleine, jonge kindjes.


Achter de box zit een klein jongetje verscholen. Mees. Hij speelt met de oren en de neus van de grote hond en kijkt ons lachend aan. Smelt. Hij neemt een brokje uit de hondenbak en stopt deze in zijn mond. Iedereen ziet het maar niemand die er wat van zegt, wij ook maar niet.

Liefde alleen is niet genoeg

De verzorgers vertellen trots over de twee kinderen, maar we zien ook dat ze dood-op zijn. Hun leven is al heel ingewikkeld en de verzorging en opvoeding van de kinderen doen ze met zoveel liefde maar ze houden het niet vol. Het kleine mannetje met zijn prachtige oogjes kruipt rond Peter. Hij geeft zijn speelgoed aan en kruipt binnen no-time bij hem op schoot.

Manlief schrikt. Dit hoort niet, het kind kent hem niet. Peter kijkt me angstig aan, ‘wat moet ik doen?’. Ik knik instemmend, laat het maar gebeuren. En dan wordt er plots vanaf mijn zijkant een baby in mijn schoot geworpen… nou ja, het ziet er uit als een baby, het voelt als een plank… Ik schrik en verstijf. Dit voelt zó niet goed. Ik kijk haar aan, ze kijkt mij aan. Breed lachend, maar er klopt iets niet. Ze heeft iets apatisch over zich.

‘Prachtige Gods geschenken, kleine kindjes, wat hebben jullie toch allemaal al mee moeten maken?’

We voelen het aan alles, hun hele geschiedenis zit in hun lijf! We rijden terug in de auto en de tranen vloeien. Wat is dit moeilijk. We voelen ons al zo verbonden met de kinderen en het voelt zo niet goed hen in die situatie achter te laten. Het is duidelijk: liefde alleen is niet genoeg..

Wordt vervolgd..

Kippenvel. Meer lezen? Lees dan voorgaande delen hier.

Liefs, Judith

gastblog op mamablog, Mamavandijk.nl
gastblog

Ziek van het voeden

Gastblog – Je was 8 weken oud toen ik je je eerste brief schreef. Inmiddels ben je bijna 8 maanden oud en kijk ik terug op de afgelopen maanden nu het eindelijk wat rustiger is..

Mama Jorienke, ook wel bekend als Mama.Jork op instagram, stuurde mij enkele weken geleden deze blogpost. Vanuit het hart geschreven zo bleek al snel. Vandaag haar kijk op een roze wolk die plots zo grijs kleurde.

Een glibberig lijfje

Mijn bevalling ging goed. In 3 ½ uur was je daar, werd jouw glibberige lijfje op mijn borst gelegd. In mijn hoofd was ik nog lang niet zo ver. Een bevalling, en zeker van de eerste, die duurt toch minstens 24 uur. Maar nee rond 23:30 braken bij mij mijn vliezen, en om 3:11u was je er, 27 maart 2019 , een meisje , 51 cm lang, 3000 gram. Daar was je dan ineens. Maar wat moest ik wennen, die bevalling duurde zo kort dat het bij mij een paar uur duurde voordat ik de tijd nam en je eens goed bekeek. Wat was je mooi. En wat was het tot nu toe goed gegaan. Je dronk wat uit mijn borst en sliep vooral veel die eerste uurtjes.

Daar was je ineens. In mijn hoofd was ik nog lang niet zover

Als de start niet gaat zoals gehoopt

De dagen daarna waren zwaar. Heel zwaar. Het drinken aan de borst vond je moeilijk. Je hapte niet goed aan, en als we je wilde helpen gaf je veel tegendruk en wilde je niet gedwongen worden om te drinken. Ik en onze lieve kraamverzorgster probeerde alles om je goed aan te leggen, alle verschillende houdingen werden geprobeerd. Maar helaas het mocht niet baten, ik kreeg tepelkloven. Wat een pijn, en wat een verdriet , want aanleggen dat ging niet meer.

In de week die volgde viel je steeds meer af, je gezichtje werd smaller en papa en ik hadden door dat er iets moest gaan gebeuren. Je tongriempje en lipbandje waren inmiddels al gekliefd. Maar dat hielp helaas ook niet. Op dag 10 , de laatste dag van de kraamhulp besloten papa en ik dat het klaar was. Je was niet meer mooi, niet zoals op dag 1, je wangen waren ingevallen , je was stilletjes en sliep veel. 

Een pittige tijd brak aan

Ik kreeg vier borstontstekingen en was zo ziek

Op die dag begon de tijd van 2 maanden volledig kolven voor jou. Je kon het gewoon niet, niet aan mijn borst drinken. Ik had genoeg, ik  had zelfs veel te veel voor jou. Maar het lukte je niet. 5 keer per dag moest ik kolven , op dag 10 begon het al met borstontsteking 1.. waarop er helaas nog 3 volgde in de weken die komen gingen.

Ik had zoveel voeding voor jou, elke dag 1 ½ voeding extra in de vriezer. Afbouwen ging niet want dan zat de volgende knobbel er al. Twee maanden lang kreeg jij mijn voeding via de fles. Die knuffelmomentjes waren kort., ik moest je weer neerleggen anders liepen mijn borsten vol. Na je voeding ging ik nog een halfuur kolven, en lag jij alweer naast me te slapen.

Todat ik mijn vierde borstontsteking kreeg. Toen was het klaar. Ik ben zo ziek geweest , zo veel pijn heb ik gehad. Het was op. Maar wat een verdriet. En nog steeds. Ook nu je 8 maanden bent, nog steeds schrijf ik dit met tranen in mijn ogen. Wat een strijd is het geweest. Ik krijg buikpijn als ik terug denk aan die pijn, die emotie, die opluchting, ik had het zo graag anders gezien.

Van te voren was ik heel goed voorbereid dat het echt niet makkelijk zou zijn , borstvoeding geven. Maar had ik misschien ook een cursus mogen krijgen voor het verdriet als het niet lukt, en je moet opgeven. Hulp bij die gevoelens die je jezelf aanpraat, de schaamte , het doorzetten ondanks dat je eigenlijk weet dat je moet stoppen?

Dankbaar

Ik ben dankbaar voor familie en vrienden die mij liefdevol aanmoedigde, en de juiste dingen zeiden , dankbaar voor een God een Vader in de hemel die me troost en me kracht geeft om alles voor je te doen.  Dankbaar dat het nu zo goed met je mag gaan.

Dat je groeit, vrolijk bent , en het meest lieve makkelijke meisje bent dat er is. Dankbaar voor de knuffels die ik van je krijg, voor de grote lach op je gezicht wanneer ik thuis kom uit mijn werk. Dankbaar dat jij het me nooit kwalijk zal nemen dat het niet lukte , dat het niet ging. Dankbaar voor die ene foto van ons samen, die ene keer dat je wel goed dronk uit mijn borst.

Dankbaar voor alle momentjes van ons samen. Mama verwerkt , mama bid, mama groeit, mama bloeit. Mama gaat voor jou door het vuur.

Liefs, Jorienke (volg op @mama.jork )

Herken jij dat intense gevoel je kindje te willen voeden met de borst? Lukte dat wel of juist niet? Hoe kijk je daar op terug?

Bedankt Mama Jorienke voor je bijdrage, zo puur! Ook eenmalig meeschrijven? Stuur je inzending naar Info@mamavandijk.nl o.v.v. “gastblog”

-x- Mama van Dijk