“Oh, wat ben je leuk! Ga even staan dan maakt mama een foto!”, “Kijk papa, wat is ze al groot”. Zomaar een van die momenten op een dag. Ik wil zo graag dat manlief niets van zijn kleine grote meisjes mist terwijl hij zijn truck Luxemburg in stuurt. Een kort Ah of een duimpje omhoog vormen zijn inmiddels bijna standaard reactie. Het maakt voor hem niet zozeer uit wat zijn dochters dragen en hoe schattig het staat. Dat weet hij namelijk toch wel. Eenmaal bezig stuur ik de té schattige foto verder mijn Whatsapp gesprekken in..
Persoonlijk
In Nederland zijn wij ouders/verzorgers gezegend met een heel fijn cadeautje van de overheid. Wanneer je papa en mama bent geworden en hem of haar hebt aangegeven bij de gemeente krijg je vanzelf bericht van de sociale verzekeringsbank. Over het algemeen duurt het even maar dan heb je ook wat. Toch?
“Terug betalen? 7000 euro? Doe even normaal! Alsjeblieft, help!” Het is de noodkreet die Cor die ochtend haarfijn aanvoelt. “Zo’n SOS bericht schieten we natuurlijk direct te hulp, ik bel je straks”, stuurt hij terug. Aan alles merk ik dat hij, als zijnde mijn accountant, niet zoveel zorgen ziet. Niet veel later hebben we contact. “Jij zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken, en nu dit…”.We plannen een paar dagen later een gesprek.
Lieverd.. Ik vervolg; Wat vind jij nu echte liefde? Manlief die weet van mijn geplande blogbericht met een ode aan de liefde haalt zijn schouders vanaf de bank op waar hij snipverkouden een mannengriep ondergaat. Hij glimlacht als hij zegt: “Motorrijden.” Zijn ogen vallen terug op het schermpje waar ik het geluid van piepende banden herken..




