Haar vingers krullen zich om de geweven touwtjes die uitsteken. Ze bekijkt het wit gevouwen A4tje dat tussen haar bijbel lag gevouwen. Hier zou ze beschrijven, haar gehele reis met God. Van het moment van alles loslaten tot het moment dat Hij het zou vernieuwen. Het alles nog zo veel mooier zou maken. Want, zo dacht ze, dat was wat God die dag had gesproken in haar hart.
Verweven in dagen vol onrust, soms vragen. Die tijd van toen. De dagen lang, de nachten zwaar, de weken eenzijdig, de jaren die vliegen. Ze vlogen. Een paar keer knipperen Letterlijk. De kinderen al net zo. Van voorop op de fiets naar achter je rug verscholen, van een eigen fiets naast het jouwe tot zelfstandig in de verte. En dan, met slechts een paar keer knipperen verder, wurmen ze zich moeiteloos zelf het zadel op. Diezelfde fiets. Hij stond er nog. Verscholen onder een laagje stof omdat het plaats gemaakt had voor een ander. Maar nu, nu opnieuw haar grootste meisje naast haar. Op de fiets waar ze bijna 11 jaar geleden voor het eerst op begon. Van voorop op de fiets naar achter je rug verscholen, van een eigen fiets naast het jouwe tot zelfstandig in de verte. Ik slik, heel even tussen de chaos van dagen, het veelvoud van het zorgen, en de ballen soms zo hoog. Over de tijd die was en nooit meer terug kwam. En bovendien het geluk uit de herinneringen die het bracht. En nu staan we hier. Met die oh zo donkerbruine en blauwe kijkers en idem dito lange haren, benen bijna tot […]
Goud waard Schoongepoetste tanden en een stel glimmende ogen. Och, een welgemeende vriendelijke glimlach doet iets met ons mensen, toch? Niet voor niets dat we tegenwoordig het concept beugel zo zijn gaan normaliseren. Een glimlach is goud waard. Letterlijk tegenwoordig ook. Want immers elk kind heeft er anno 2025 eentje nodig zo lijkt het. Offertes van die opknapbeurten rijzen daarbij de pan uit en de mensen achter de geldlade van je toekomstige orthodontist én je verzekeraar klappen nog eens feilloos in hun handjes. Vermoed ik zomaar. Wachtjaar Want jawel, zo verbaas ik me al snel over het begrip; wachtjaar. De meeste verzekeraars -voor de beugel van je kind- werken tegenwoordig met een wachtjaar. Het is bijna hilarisch te noemen maar in dat jaar moet je jezelf vast verzekeren om uiteindelijk pas in het jaar erop gebruik te mogen maken van die verzekering. Logisch concept wel maar let op; ..om uiteindelijk in de meeste gevallen een maximum van zo’ n 2000 euro vergoed te krijgen. Een snelle rekensom doet je alvast inzien dat je die eerste ruim 1800 euro dan ook alvast zelf hebt geinvesteerd aan je verzekeringskosten. Vergis je dus niet in te rooskleurige praatjes. Je kunt wanneer je in de […]
De regen komt met bakken naar beneden. Het huisje op ’t hoekje is gehuld in de schemer van de morgen. En wanneer je langs de ietwat verouderde duette gordijnen naar binnen gluurt zie je de lopende band van havermoutbakjes die worden gevuld. Een heerlijk kneuterig bijzonder tafereel. De ovenmagnetron heeft het ene klusje nog niet geklaard of de volgende schaal word verwarmd. Ik mijmer en deel. Het leven als moeder in een notendop. Het leven in sneltreinvaart En dan, wanneer het ontbijt is gegeten, er is gedanst, gezongen, gespeeld, gepakt en gepoetst is het tijd om te vertrekken. De ene helft naar school, de andere helft naar de drogist, de sportschool, naar oma, naar de keukentafel, de computer, de wasmachine en nog vele plekken meer. Ik verbaas me soms zelf ook hoeveel wij moeders kunnen plannen en gedaan krijgen binnen de uren dat het kroost op school is. De sportclubs zijn weer begonnen, de eerste startavonden, startgesprekken, klasjes, groepapps en familiefestiviteiten weer ingepland. De agenda vult zich en de sociale agenda staat weer onder druk. Van alle kanten willen we wat van elkaar en de snelheid waarmee we de lat weer omhoog gooien is bijna fabuleus te noemen. En onbewust […]
Zijn warme lijfje en rode koortswangen hadden al zo vaak tegen haar aangelegen. Zijn altijd tastende handjes die hij zinteugelijk in wist te zetten hadden al zo ontelbaar vaak over haar arm gestreken. Alsof hij middenin de nacht gewoon weer even wilde voelen of zij er nog was. Zo vaak werd ze wakker terwijl grote ogen haar aan staarden. Zo veel vaker andersom. De geur van het babylijfje had ze zo bewust opgesnoven deze keer. En voor ze het wist was het babylijfje een bijna peuterzoon. Samen deelden ze vaker wel dan niet, de donkere nacht die voor hem nog zoveel donkerder voelen zou. Gewenning, heus ook, aan dat kleine schoongewassen muppie, in een veelste grote slaapzak. Tien tastende vingertjes, twee wiebeloogjes en een samengesmolten hart dat slechts optimaal fungeerde als zij het accepteren zou. Tien tastende vingertjes, twee wiebeloogjes en een samengesmolten hart dat slechts optimaal fungeerde als zij het accepteren zou. Dit seizoen. Van heel veel voor hen en minder voor haar. Ze wist dat op een dag dit ooit het mooiste was en vanaf dan nooit meer zwaar zou voelen. Die zoete kusjes op schoongewassen krullende haartjes die in het holst van de nacht, wiegend, sussend, vertroostend, […]
De winter: gure dagen met wind, vorst en misschien zelfs wel sneeuw. Maar binnen is het lekker warm. En dat wil je ook graag zo houden, het liefst zonder extra stookkosten! Zeker op winderige dagen wil het binnen nog wel eens kouder aanvoelen, en ben je al snel geneigd de kachel een graadje hoger te zetten, zeker op de kinderkamer. Je wilt immers niet dat je kindje op de tocht speelt of ligt te slapen. Vaak is het helemaal niet nodig de kachel hoger te zetten of grote investeringen te doen, zoals voor extra muurisolatie of triple glas te kiezen. Alhoewel dat zeker scheelt kun je met een paar slimme tips op een duurzame en milieuvriendelijke manier ook al zorgen dat het aangenaam warm blijft. En het is nog beter voor je portemonnee ook! We geven je graag een paar eenvoudige oplossingen! Ga tocht te lijf De grootste boosdoener van kou in een kamer is vaak tocht. Houd je hand maar eens bij de randen van een raam dat open kan, en bij de deur. Je voelt de koude lucht. Daar is een simpele oplossing voor: tochtband. Dit is verkrijgbaar in verschillende diktes bij bijvoorbeeld de bouwmarkt. Je bevestigt het […]
Ik mis het, vertel ik haar die middag. Gewoon even mezelf te zijn. Ik mis mij. Geloof ik. Ik krijg zo weinig gedaan en ik ben zo graag bezig, ik mis het om bezig te zijn met dingen die mijn hoofd legen. Dat ook. Daar zat ze. De moeder die voor haar gevoel sinds tijden niet zo weinig had geslapen. Een hormonale week stond te rocken en elke dag opnieuw had gekookt, de was stond weg te werken, van haar huis een thuis wist te maken en iedereen die binnenliep aan haar tafel begroette met koffie thee of lekkernij. Ik geloof dat hij het anders ziet Ik zie haar zoon, gehuld ik skinny spijkerbroek en blitse schoenen. Een plukje donkerblonde krul haar onder zijn muts vandaar doet het vermoeden blijken dat er veel meer onder zit. Hij glundert. Naar moeder. Veilig vanuit haar schoot de wereld ontdekken. Soms met handen gekruld om haar broekspijp. Soms pure paniek wanneer zij opstaat. Laat staan de kamer wil verlaten. De reuring die ze ooit zo was gaan missen was terug. Meer dan ooit. En heel even dendert dat gevoel benauwend haar hart binnen. En dan die middag. Terwijl ze tussen alle bedrijven door […]
