Haar vingers krullen zich om de geweven touwtjes die uitsteken. Ze bekijkt het wit gevouwen A4tje dat tussen haar bijbel lag gevouwen. Hier zou ze beschrijven, haar gehele reis met God. Van het moment van alles loslaten tot het moment dat Hij het zou vernieuwen. Het alles nog zo veel mooier zou maken. Want, zo dacht ze, dat was wat God die dag had gesproken in haar hart.
In de vijf minuten die er die morgen rusten tussen verschillende taken vlucht ik in sneltreinvaart naar de tweedehandskleding App. Want zo gaat dat als drukke moeder, wellicht herken je dat. Die paar minuten waarin je niet aan het zorgen (taxien, werken, sussen, soppen of koken) bent worden zo moeiteloos opgeslokt door de wirwar aan taken die nog rondzweven in je hoofd. Ik scroll door rugbyshirts en dottige tienerjurkjes. Mijn billen heel even tegen het aanrecht gedrukt. Even geen stilte maar andere ruis. Want zo werkt dat nu eenmaal. Maar dan komen er woorden. Ik bid om richting en het stroomt. Vandaag mag ik het delen met je, een stukje van mijn reis. Een beetje over de kop. Of een afslag gemist? Over de kop Ik voelde me over de kop geslagen en vroeg mezelf en God af ik in de drukte niet een afslag had gemist. Het is op de allerlaatste dag van onze heerlijke zomerreis eind Augustus 2024 wanneer mijn hoofd rust in de alkoof van de camper. Het is stil. De kinderen slapen maar mijn hoofd draait overuren. Ik had zojuist de keuze gemaakt om te stoppen met het bedrijf waar sport en voeding een grote rol […]
Enigszins verslagen van een nieuwe dag met nieuwe treurige headlines zoek ik die bewuste morgen naar een lamp in de bouwmarkt. Eentje die in het herfstige weer niet erg opvalt in het interieur maar wel voldoende licht geeft. Zodat de ogen van zoonlief in het donkere seizoen iets meer kunnen zien. Verslagen door het nieuws van deze morgen volgt er licht uit onverwachte hoek.. Op de snelweg Op de snelweg, op grootmoeders tempo, rijd ik mijn zoon wiegend in slaap terwijl er worship uit de speakers komt. Mijn oog valt op een enorme bak licht dat achter een bizar wolkendek voorbij schijnt. Ik denk aan de morgen die zonder gebed aan tafel zo vliegensvlug voorbij vloog. Ik denk aan het moment dat ik ze voor ze op pad stuurde nog snel bijeen riep. In een kring, staand, met verstrengelde handen, Zijn zegen en bescherming voor vandaag mocht toebidden. En toen vlogen ze uit. Ik onderweg, zij naar school. En terwijl ik mijn weg vervolg in de auto en ik het licht én het donkere wolkendek daaromheen aanschouw klinken er woorden uit mijn mond; Het Hemelse Licht schijnt sterker in de duisternis. Ik krijg kippenvel. Wow, waar kwam dat ineens vandaan? […]
Die ochtend hoor ik de woorden van de voorganger binnenkomen. Ze resoneren. Klinken door in mijn hart. Bidden, zoals Elia deed, met glorierijke aanhef, een oproep en dan het effect. Ik luister aandachtig. Terwijl ik het beschreven gebed doorlees zie ik haar.. Gebed Het beeld flitst in gedachten heen en weer tussen eigen gebedssituaties. Van de bedrand waar die allerlaatste energie vd dag een roep om kracht was om te dragen. De nacht die voor haar lag met haar baby, die allang geen baby meer was, soms urenlang rondom het bed. Met een zelfde liedje dat sinds de zwangerschap al zo koesterend kalmerend bleek. Bijna of eigenlijk als een gebed ook. Zovaak meer ook voor haarzelf dan alleen voor hem. Draw me close to youNever let me goI lay it all down againTo hear you say that I’m your friendYou are my desireNo one else will do‘Cause nothing else can take your placeTo feel the warmth of your embraceHelp me find the wayBring me back to you Ze wiegt hem. Deinst zijn lijfje liefdevol heen en weer met handen die zo lang voor dit wonder hadden gebeden. Dragend voelt ze zichzelf gedragen terwijl het lied met gebroken stem verder klinkt […]
We naderen stilletjes het einde van 2020. Een bijzonder jaar dat we, ik vermoed, geen van allen zullen vergeten. Het jaar waar transparante schermen tussen onze levens normaal werden. Waar verbinding wegviel of juist werd opgebouwd. Waar je verplicht werd je gezicht te verbergen, terwijl menig mens dat altijd al zo’n ding vond. En nu sta je aan een nieuw seizoen van het leven..
Gisteren deelde ik al even over de weken die volgde in mijn persoonlijk leven na het aanbreken van de schoolfase bij de jongste. Plots was er tijd. Tijd die ik graag nuttig wilde gebruiken. Kwaliteit geven aan de tijd die ik had in het nu. Een van de belangrijkste taken die ik mezelf zonder oordeel op wilde leggen was kwali-tijd. Qualitytime. Met name in mijn relatie met God.
