Het is 1 januari geworden. Vannacht vierden we met een bank vol mensen, rijkelijk gevulde tafels en kindervreugd om ons heen. We vierden, aten, proosten en mijmerden. Over doelen van vorig jaar die werden behaald en andere doelen die verder weg leken dan ooit. Je kent het vast.
Iets magisch
Je mijmert nog eens. Over de mooiste reizen, de sprongen in het diepe, de ongemak die vaak aan die allermooiste herinneringen vooraf gingen ook. (Maar die dan juist plots de mooiste bleken.) De jaarwisseling heeft iets magisch vind ik. De letterlijke stap het nieuwe tijdperk in. Een nieuwe fase. Nieuwe bladzijde. Een schone lei.
Welke sprong in het diepe ervoer jij afgelopen jaar?
Het afgelopen jaar was voor mij een pauzeknop. Het leven denderde door in sneltreinvaart terwijl het eerste half jaar vooral bestond uit zieken, uit zorgen, oneindig zorgen en tranen met tuiten bij de huisarts -toen ik voor de 600e keer met het zieke kleine ventje- de gang in liep. Met wallen op de knieen en een hart vol liefde, dat ook zo vaak plat werd gelegd. Er zijn dagen geweest dat mijn lijf niet kon. Dit aangaf met hoge koorts maar ik dragen en zorgen moest. De marathon die werd gelopen was er een die ik niet meer op slechts karakter trok. Helpende handen kwamen vaak van dichtbij. Van wekelijkse oppasuurtjes tot dikke knuffels. Ik beschreef de reis in mijn bijbel. De roep naar de hemel klonk daarbij soms als een oorverdovende stilte, soms als een geurende olie, soms als een loflied omhoog. Misschien herken je dat.
Op datzelfde moment
Vanaf eind 2024 leg ik op ondernemersvlak alles in handen van de Heer. Ik stop mn bedrijven in de sport en voedingssector en krijg op datzelfde moment een nieuwe visie. Alhoewel ik op dat moment ervaar dat het in mijn hart is gelegd, leg ik het opzij. Ik kies voor rust, start niets op. En terwijl ik terug kijk besef ik dat ik net optijd werd stilgezet om uberhaupt te kunnen zorgen.
Ik kwam los van al die verplichtingen net voordat ik een jaar in gezogen werd waarin ik meer zou moeten gaan zorgen en dragen dan ik vooraf dacht te kunnen. God gaf, voor elke dag genoeg. Ook op dagen dat het huis zich vulde met emmers naast bedden en tranen in mijn ogen. Het werd weer licht. De zomer kleurde het leven weer voorzichtig in en het duister van de eerste maanden was slechts in haar lijf nog te voelen. Er kwamen scans, bloedonderzoeken en ziekenhuisafspraken aan te pas. De conclusie helder. De maraton was gelopen en alle onderzoeken kwamen dankbaar terug zonder grote zorgen. Het alles, had het lijf simpelweg geen goed gedaan.
Een nieuwe start
De visie van toen bloeit terug in mijn hart, misschien omdat ik hem meer dan ooit zelf kan gebruiken.
En plots kwam daar weer die dagdroom. Die visie van toen ze alles stopte maar voelde dat ze op een andere manier toch op een dag daarmee verder zou gaan. Datzelfde gevoel als toen die dag waarop ze ruim een jaar geleden alles had stopgezet herleefde. Dit zou wel eens het jaar kunnen worden van opbouw. Van herstel. Van zelfzorg en weer delen. Wonderlijk!
En als het dromen dit keer niet enkel bij dromen blijft, zou dat wel eens levensveranderend kunnen zijn. Of zoals de voorganger zo mooi afsloot tijdens zijn overdenking vandaag. Vandaag is het begin van de rest van je leven.
Ik wens je Liefde, gezondheid, geluk en simpelweg gewoon voor elke dag –Hemels koren = psalm 78v24- genoeg.
Welke droom in je hart, klein of groot, ervaar jij vandaag?
-x- Mama van Dijk
No Comments