Verwonderd

Zijn oranje minilaarsjes stappen die regenachtige dag door de natte bospaden. Weerskanten van zijn mondhoeken omhoog gevouwen. Zijn handen net als die van papa in zijn jas gestoken. Een stel ondeugende ogen mijn kant op kijkend. De verwondering dat ik hen al 2.5 jaar mn “mannen” kan noemen is een groots cadeau dat ik nog steeds niet altijd vatten kan.

2,5 jaar.

Het is precies die bewuste 22e vd maand, 2,5 jaar geleden dat die grote kerel word geboren. Een prachtige grote bink, ruim 4 kilo, zo’n 53cm lang. Inmiddels maatje 104. Opnieuw verwondering. Hoeveel kan er gebeuren in 2,5 jaar.?! Och, ik geniet van deze leeftijd. De ergste baby onrust is voorbij gegaan. De grootste zorgen normaliter gestabiliseerd en het eigen karakter word moeiteloos kenbaar. Het geduld van de ouders steevast op de proef gesteld en in deze fase ben je doorgaans ook vooral de superheld. En, niet geheel onbelangrijk, er komt een liefde bij. Die voor de juffen op “schooltje”. Een heel bijzondere fase ja. Mijn baby werd een echte peuter!

En met die ogen zie ik mijn mannen door het bos stappen. Tussen buien en grote modderplassen door. Stralend. Toen ik elf jaar geleden moeder werd zag ik dat beeld gek genoeg altijd voor me. Mijn mannen, samen. paraderend met klompjes of minilaarsjes door de straten, de lanen. Of gewoon over het bospad zoals die bewuste dag. De maanden vliegen. En ik kan er niet over uit hoe allesomvattend anders ons leven er over een jaar weer zal zijn. Nog slechts één jaartje maar. In een vingerknip, een oogwenk zo weet elke moeder inmiddels. Dan, over een jaar, alweer aan het toeleven naar school. Naar schoolpleinmoeder. Naar opnieuw, vanaf het begin. De kleuterklas. Maar eerst dit opslurpen. Koesteren. En voor altijd bewaren. De dagen soms lang, maar de jaren, och ze vliegen.

Oranje

Ik dank voor wat was. Voor 2,5 jaar alles geven maar ook zo dankbaar dat de achtbaan vol loopings -het leven- weer wat snelheid verliest. Er weer adem kan worden gehaald en de schouders weer wat zakken. Er weer meer geslapen word en weer kan worden gedroomd!

Met een dankbaar hart vol verwondering kijk ik op naar mijn kletsende miniman met zijn oranje laarsjes door de plassen. Naast zn papa. De grote meisjes in de verte vooruit. Completer gaat het niet worden en ik ben zo ongekend dankbaar en verwonderd daardoor!

Hoe oud zijn jouw kinderen vandaag de dag?

-x-Mama van Dijk