Mijn wangen kleuren die middag roze van opluchting. Ik hoop dat jij me kunt geruststellen, vertel ik. Heel even blijft het stil. Ik bekijk de kamer in de twee stille seconden van top tot teen, neem haar witte doktersjas in me op en er is zelfs tijd om de vraag “wat als..” door mijn gedachten heen te doorvoelen..
Opluchting
Dwars door gedruppelde ogen met wazig zicht voel ik een beetje extra vocht oppoppen
Zeker zegt ze. Er volgt een opsomming van resultaten. “Alles ziet er gezond uit. Je mag dit echt naast je neer leggen want ik zie geen enkele reden tot zorg. Wees alsjeblieft maar een beetje lief voor jezelf.” Dwars door gedruppelde ogen met wazig zicht voel ik een beetje extra vocht oppoppen. Wegknipperen lukt gelukkig moeiteloos. Een beetje lief zijn voor jezelf, die woorden echo’en na.
Dat mijn centrale zicht die bewuste middag even wegviel bleek niet te verklaren. Los van het feit dat zij zag dat de bewuste moeder -die plaatsnam op haar behandelstoel- een beetje vermoeid bleek. Alsof de bom van weer tropenjaren intens zorgen en dragen even was gaan barsten. Ik dacht dat het prima ging vervolg ik later verzonken in gedachten en delend met geliefden. Maar het lijf was daar nog niet. Kennelijk. Het lijf dat met al zijn signalen liet zien dat het nog aan het bijkomen was, snakte naar meer ademruimte. Vertragen. Iets meer dan ze al dacht te proberen.
Lief zijn
Wat is lief zijn voor jezelf, als stil zitten je moeilijk af gaat, zorgen op je lijf staat geschreven en je jouw huis het liefst als thuis maakt, voor een ander ook. Daar waar de deur al voor je op een kier staat, je enkel maar hoeft binnen te lopen. Daar waar.. ach ja. Daar waar zoveel word gezorgd dat ze eerst weer voor zichzelf moest zorgen. Klaarblijkelijk.
Diezelfde week zette ik de woorden van de oogarts om in actie. Nooit eerder lag ze in een massagestoel maar haar vriendinnen wezen haar moeiteloos de weg. Eindelijk nam ze haar moment. Even haar tijd. Ik glimlach. Wanneer ik herboren maar zwevend mijn weg naar huis vervolg.
Die volgende middag maakt ze een vervolgafspraak. Wederom voor rug en nek. Goedkoper dan fysiotherapeuten, mriscans, bloedonderzoeken of oogartsen ook. Och och, laten we stellen dat langdurig rondlopen met stressgerelateerde klachten gekke dingen met je kan doen…
Wees vanaf nu, een beetje lief voor jezelf. En boek die -ontspannen- salon als je zelf thuis niet zo makkelijk ontspannen kunt. Thank me later.
ps. Raadpleeg ten alle tijden bij gekkigheden met je lijf eerst de huisarts.
Ps2. Ik geef de bewuste woorden graag aan je door. Wees een beetje lief/liever voor jezelf!
Wanneer was jij voor het laatste lief, voor jezelf?
-x- Mama van Dijk
No Comments