erfgoed, mama van dijk, psalm 127 vers 3

Baby

Ik zit in het Erfgoed.

Over enkele weken is mijn allereerste baby 11. Elf. Elf jaar geleden werd ik moeder. Ik zie haar eerste stapjes nog zo vlijmscherp op mijn netvlies staan. Ook terwijl mijn eigen ogen in de afgelopen elf jaar wat troebeler waren gaan zien. Terwijl ik weer een wasstapel -waar je u tegen zegt- wegwerk besef ik weer hoe ongekend waardevol en van belang deze jaren zijn geweest. Heel bewust.

Wellicht herken je dat. Ook als je er nog middenin zit. Hoe ontzettend vaak ik me nutteloos heb gevoeld. Elke dag was zo vaak hetzelfde. Weer het troosten, het zorgen, het voeden, het verschonen, het opruimen, het opvoeden, het taxiën, het koken, het sussen, het afspreken, het nakomen, het.. en de volgende dag opnieuw. En de nacht daaropvolgend opnieuw. Elke dag had zo vaak dezelfde uitdagingen. Elk shirt werd smerig en elke maaltijd een zooitje. Elke baddersessie een waterspektakel en mijn tweepersoonsbed bleek zoveel vaker voor veel meer dan twee een veilige haven. Tropenjaren zijn heel hard werken. Zeker als moeders daar in dag en/of nacht alleen voor staan.

Alles.

Voor 1000 procent geef je, keer op keer. Omdat in alle vrede en veiligheid van het huis, kinderen groot werden. In mijn geval en immense dankbaarheid, drie keer opnieuw. En terwijl het allerkleinste mensje in huis een ronkend geluid laat klinken vanuit zijn beige slaapkamer voel ik me zo ongekend trots. Bovennatuurlijk rijk ook en vereerd. Dat ze zomaar aan mij, aan ons zijn toevertrouwd. Toen ik na de geboorte van mijn tweede dochter stopte met mijn werk als afgestudeerd Verpleegkundige kwam er rust. Rust in een gezin dat draaide op mijn schouders en waar de onregelmatigheid naast een papa als int. chauffeur niet langer samen ging. Ik wilde rust en vrede in het huis en wist dat, heus ook met vele tranen en zware armen, terug te brengen.

En nu stappen we wederom dat tropenseizoen weer uit. Het seizoen van allergrootste kleine zorgen. Het kleine mannetje ligt zonder slaaptraining weer in zijn eigen bed. En dat is ook hoe het simpelweg werkt. Soms hebben ze je harder nodig. Een seizoen. Harder dan jij soms geven kan. Of wilt. Soms twee dagen, weken, soms een paar jaar lang. Maar er komt ook altijd een moment dat ze weer meer loslaten. En dan wanneer het alles weer in rustig vaarwater lijkt teruggekeerd ga je beseffen hoe rijk het was, dat je het kon geven. Warmte en veiligheid. Elke dag opnieuw.

Ook op momenten dat het veel vroeg.

Ook op momenten dat de wereld dacht dat je de hele dag met je kinderen op de bank zat en niets uitvoerde. Ook als ze dachten dat je lui was. Ook als ze achter je rug om bespraken hoe je nodig eens de staatskas zou moeten helpen vullen door weer een echte baan te zoeken. In het alles dat je om de oren vliegt wanneer je de keuze maakte of in de toekomst maken zult om thuis te zijn voor je kinderen; wil ik je zeggen; Je bent van onschatbare waarde, alles behalve een mislukking!

We zijn bijna tien jaar verder sinds die keuze voor werken vanuit huis en fulltime moederschap. Mijn creatieve brein kon menig business uit de grond stampen tussen het zorgen in. En ook als ik niet vanuit huis zou ondernemen en een boek zou lezen voor eigen plezier tijdens middagslaapjes dan nog, zou mijn leven een verrijking zijn. Voor geen 20 miljoen euromunt stukken had ik die keuze van die dag omgedraaid. Omdat ik nu weet wat tien jaar fulltime moederschap had gebracht. Eind dit jaar lopen er twee tieners in huis. Tieners die dolgraag thuiskomen na een lange schooldag, die rust vinden op een oude bank met kopjes thee en eindeloze verhalen. Die dag aan dag elkaar aan de voeten van Jezus brengen. Die broerlief mee helpen groter groeien en de afgelopen 2 jaar next level bijleerden over normen en waarden en het opgroeien als jonge dames.

Een erfdeel

Onze kinderen vechten elkaar ook wel eens de tent uit. Schreeuwen soms ook en gooien met spullen in kwade buien. Heus ook. Maar de harmonie die je als moeder kunt creëren in huis dat is van onschatbare waarde en ik geloof, te volbrengen door de liefde van Jezus.

Jouw kinderen worden in de bijbel besproken als een erfdeel, een bekroning, een beloning! Wauw! Geen wezentjes die je afhouden van het maken van carrière of je eigen tijd in de weg staan. Zij mogen meevoeren op de Liefde, voelbaar tussen jou en je partner. Zijn erfgoed! En ja, met kinderen vraagt het leven aanpassing, en soms een beetje strijd. Een sociaal kringetje die soms een beetje krimpt en de wallen die soms wat langer donker kleuren.

Op een dag, kijk je terug, en dan hoop ik dat je met mij kunt zeggen, dát alles wat je met kracht van boven voor je kinderen hebt gedaan -of hebt moeten laten- dat zo ongekend waard was.