Mama van Dijk

“Beetje (s)pannend” klinken er peuterwoordjes. Zijn ogen vinden het zichtbaar lastig om met de snelheid van de trein nog enigzins een beeld te vormen van wat buiten is. Voor hij de door grote zussen aangewezen paardjes buiten kan scherpstellen zijn we immers al meters verderop. Maar hij geniet. Oh zo zichtbaar die dag. Net als de rest. We begonnen de dag zo grijs. Wat een dag dierentuin zou moeten worden valt zienderogen in het water. We skippen of wijzigen plannen en besluiten niet te gaan. Maar ondergetekende die gek wordt van weer een dag thuis, te midden van rommel en chaos, doet een voorstel. Een dagje treinen. In koor word het idee luid onthaald. YES! Ik zet de NS app op mn telefoon, boek railrunner kaartjes voor de kids (dagkaart €2,50) en een retourtje voor ons, als ouders. Wat een groot succes. De verbinding naar Arhnem is mega relaxt en het overstappen is een feestje voor de kids. We doen een dagje stad, voornamelijk om kleine broer te voorzien van nieuwe kleding en dat lukt alvast. De yoyo buggy komt weer akelig goed van pas in het stadsleven. We lunchen samen en genieten. Wat een rijkdom, dat kindervreugd. Zelfs bij […]

Continue Reading

Vage klachten, goede bloeduitslagen. Misschien herken je het. Alles heb je onderzocht. Alles lijkt besproken. En niets wijst op een wezenlijk tekort, afwijking of andere uitzonderlijke uitslag. Ik was daar. Ik was die moeder. Van mri, tot algeheel onderzoek, van scans tot het uitsluiten van oogafwijkingen. Herkenning? Alles doen om te begrijpen waarom het lichaam de meest vage klachten liet zien. Compleet Ruim twee jaar geleden werd ik moeder van een prachtige zoon. Met al twee grote prachtige dochters in huis kon het geluk niet op. Compleet! Een ongekend portie goud. Zo voelt het. Maar ik ken ook de zorgen en hét zorgen, de struggles, de eindeloze jaren vol slapeloze nachten, de man van huis, de handen tekort, de armen moe van het dragen, de tranen teveel. En die lat zo torenhoog. Een lichaam dat signalen geeft ook, een lijf dat niet meer kan ontspannen, wel wil, maar toch blijft rennen en dan plots, plots opnieuw moet leren lopen. Niet letterlijk maar verlangzamen. Dát. Niet meer rennen maar lopen. Ik boek enigzins wanhopig een massage als redmiddel en dat blijkt dan ineens de eerste sleutel tot succes. De eerste hardnekkige klachten verdwijnen en langzaam maar zeker verdwijnt er meer… Want […]

Continue Reading

Zijn oranje minilaarsjes stappen die regenachtige dag door de natte bospaden. Weerskanten van zijn mondhoeken omhoog gevouwen. Zijn handen net als die van papa in zijn jas gestoken. Een stel ondeugende ogen mijn kant op kijkend. De verwondering dat ik hen al 2.5 jaar mn “mannen” kan noemen is een groots cadeau dat ik nog steeds niet altijd vatten kan. 2,5 jaar. Het is precies die bewuste 22e vd maand, 2,5 jaar geleden dat die grote kerel word geboren. Een prachtige grote bink, ruim 4 kilo, zo’n 53cm lang. Inmiddels maatje 104. Opnieuw verwondering. Hoeveel kan er gebeuren in 2,5 jaar.?! Och, ik geniet van deze leeftijd. De ergste baby onrust is voorbij gegaan. De grootste zorgen normaliter gestabiliseerd en het eigen karakter word moeiteloos kenbaar. Het geduld van de ouders steevast op de proef gesteld en in deze fase ben je doorgaans ook vooral de superheld. En, niet geheel onbelangrijk, er komt een liefde bij. Die voor de juffen op “schooltje”. Een heel bijzondere fase ja. Mijn baby werd een echte peuter! En met die ogen zie ik mijn mannen door het bos stappen. Tussen buien en grote modderplassen door. Stralend. Toen ik elf jaar geleden moeder werd zag […]

Continue Reading

Mijn wangen kleuren die middag roze van opluchting. Ik hoop dat jij me kunt geruststellen, vertel ik. Heel even blijft het stil. Ik bekijk de kamer in de twee stille seconden van top tot teen, neem haar witte doktersjas in me op en er is zelfs tijd om de vraag “wat als..” door mijn gedachten heen te doorvoelen.. Opluchting Dwars door gedruppelde ogen met wazig zicht voel ik een beetje extra vocht oppoppen Zeker zegt ze. Er volgt een opsomming van resultaten. “Alles ziet er gezond uit. Je mag dit echt naast je neer leggen want ik zie geen enkele reden tot zorg. Wees alsjeblieft maar een beetje lief voor jezelf.” Dwars door gedruppelde ogen met wazig zicht voel ik een beetje extra vocht oppoppen. Wegknipperen lukt gelukkig moeiteloos. Een beetje lief zijn voor jezelf, die woorden echo’en na. Dat mijn centrale zicht die bewuste middag even wegviel bleek niet te verklaren. Los van het feit dat zij zag dat de bewuste moeder -die plaatsnam op haar behandelstoel- een beetje vermoeid bleek. Alsof de bom van weer tropenjaren intens zorgen en dragen even was gaan barsten. Ik dacht dat het prima ging vervolg ik later verzonken in gedachten en delend […]

Continue Reading

Verweven in dagen vol onrust, soms vragen. Die tijd van toen. De dagen lang, de nachten zwaar, de weken eenzijdig, de jaren die vliegen. Ze vlogen. Een paar keer knipperen Letterlijk. De kinderen al net zo. Van voorop op de fiets naar achter je rug verscholen, van een eigen fiets naast het jouwe tot zelfstandig in de verte. En dan, met slechts een paar keer knipperen verder, wurmen ze zich moeiteloos zelf het zadel op. Diezelfde fiets. Hij stond er nog. Verscholen onder een laagje stof omdat het plaats gemaakt had voor een ander. Maar nu, nu opnieuw haar grootste meisje naast haar. Op de fiets waar ze bijna 11 jaar geleden voor het eerst op begon. Van voorop op de fiets naar achter je rug verscholen, van een eigen fiets naast het jouwe tot zelfstandig in de verte. Ik slik, heel even tussen de chaos van dagen, het veelvoud van het zorgen, en de ballen soms zo hoog. Over de tijd die was en nooit meer terug kwam. En bovendien het geluk uit de herinneringen die het bracht. En nu staan we hier. Met die oh zo donkerbruine en blauwe kijkers en idem dito lange haren, benen bijna tot […]

Continue Reading