Verweven in dagen vol onrust, soms vragen. Die tijd van toen. De dagen lang, de nachten zwaar, de weken eenzijdig, de jaren die vliegen. Ze vlogen.
Een paar keer knipperen
Letterlijk. De kinderen al net zo. Van voorop op de fiets naar achter je rug verscholen, van een eigen fiets naast het jouwe tot zelfstandig in de verte. En dan, met slechts een paar keer knipperen verder, wurmen ze zich moeiteloos zelf het zadel op. Diezelfde fiets. Hij stond er nog. Verscholen onder een laagje stof omdat het plaats gemaakt had voor een ander. Maar nu, nu opnieuw haar grootste meisje naast haar. Op de fiets waar ze bijna 11 jaar geleden voor het eerst op begon.
Van voorop op de fiets naar achter je rug verscholen, van een eigen fiets naast het jouwe tot zelfstandig in de verte.
Ik slik, heel even tussen de chaos van dagen, het veelvoud van het zorgen, en de ballen soms zo hoog. Over de tijd die was en nooit meer terug kwam. En bovendien het geluk uit de herinneringen die het bracht. En nu staan we hier. Met die oh zo donkerbruine en blauwe kijkers en idem dito lange haren, benen bijna tot de grond en een glimlach nog groter. Langzaam en tegelijk zo snel werden het haar grote dames. Slechts het broertje nog zo klein.
Een sentimenteel ding
Ik mijmer, over een fiets, dat een sentimenteel ding werd. Een tijd die vloog. Woorden die tekort schoten. En het hart dat voor ze klopt. Ook te midden van chaosdagen, torenhoge stapels was, met traangevulde ogen, snot op je shirt en haren omhoog gedraaid. Dankbaar voor de overweldigende dagen die straks simpelweg vergeten zouden worden. En nog meer dankbaarheid voelde ze voor de herinnering aan al het mooie, kleine en grote dat in de toekomst, zo wist ze nu, nooit echt zou vervagen..
Straks zou ze al het mooie aan vandaag gaan missen. Dus keek ze nog eens op met andere ogen, daar te midden van een hardgeworden broodkorst van die morgen, de vaat nog op het aanrecht en de armen zwaar van ’t rennen. Het geluid van zingende kindertjes, een sleutelende papa, een bank vol rommelige kussens en de zon op ramen vol minivingers. Straks bleek het alles, het grootste geluk. Dus ademde ze een extra keer, liet haar schouders zakken en genoot opnieuw. Van warme knuffels en een woordenstroom die haar hart moest verlaten.
Och, het toen zo kleine meisje nu op een grote damesfiets. Wie had gedacht dat dat zoveel zou doen in een eenvoudig liefdevol groots moederhart.
Bij welke mijlpaal deed jouw hart een liefdevol sprongetje? Of bij welke stap kreeg jij een beetje kippenvel?
-x- Mama van Dijk
No Comments